DE GEESTELIJKE PELGRIM

„Waar het hart vol van is, loopt de mond van over". Zo ongeveer moet het wel geweest zijn bij Lam, brecht Myseras, toen hij rond 1720 een boekje schreef onder de titel „Der vromen ondervinding op de weg naar de hemel".

Myseras was geen geleerde, geen theoloog van formaat. Maar wat hij van de Heere geleerd heeft, mocht hij doorgeven aan zijn medemensen. Ik stel me voor dat hij op de gezelschappen in de goede stad Middelburg tijdens de eerste tientallen jaren der 18e eeuw een bekende, maar ook geliefd© persoonlijkheid was, die met veel onderscheiden en geestelijke kennis zijn. mede-pelgrims kon onderwijzen op de weg ten leven. Wat hij besprak met degenen die hem om raad vroegen, heeft hij later geordend en doen uitgeven. Vijf boekjes verschenen op deze wijze van zijn hand. Dit vijftal vormt het boek dat nog niet ZO lang geleden (opnieuw) werd uitgegeven, nl. „Het Kabinet van het genadeverbond". Een boek dat aan iedere lezer van dit blad, hetzij jong of oud, van harte mag worden aangeraden om het aan te schaffen, maar vooral te lezen.

Wanneer de beurs echter niet gevuld genoeg is, om zich dit werk aan te schaffen, kan het wellicht geen kwaad te wijzen op het boekje dat onder de titel „De geestelijke pelgrim" alweer een aantal jaren geleden (en nog steeds verkrijgbaar!) door Uitgeverij W. J. Pieters werd gepubliceerd. Dit boekje is een vertaling in eigentijds Nederlands van „Der vromen ondervinding op de weg naar de hemel", het tractaat dat hij als eerste van het genoemde vijftal in 1720 uitgaf. Myseras was een eenvoudig man. Dat is ook aan zijn manier van schrijven te merken, waarvan hij zelf opmerkte: „Ik schrijve als een ongestudeerde zo, gelijk ik onder en met de vromen gewoon ben dagelijks te spreken".

Dat hij, zó sprekend en schrijvend, door velen gewaardeerd werd, bleek wel uit het feit dat dit boekje achttien jaren later al een twaalfde druk beleefde! De manier van bespreken is typisch van die tijd: in. vraag-en antwoordvorm. Ook hier echter geen enkele , .versiering", geen enkele opsmuk: zelfs de (verzonnen.) namen van de gesprekspartners blijven uit, al moeten we in de stem van degene die het antwoord geeft natuurlijk wel het geluid van Myseras horen.

Ook al hebben we in het boekje zoals het voor ons ligt, niet met een dik i standaardwerk te maken, toch is het door de beknopte vorm waarin tal van zaken, aan de orde worden gesteld, niet mogelijk het geheel samen te vatten. - Slechts enkele indrukken daarom, die de neerslag zijn van een persoonlijke leeservaring.

Er zijn een 20-tal hoofdstukken, waarvan enkele erg kort, sommigen daarentegen behoorlijk uitgebreid. In deze hoofdstukken gaat hij de weg na, die de Heere houdt met Zijn kinderen. Het eerste hoofdstuk gaat dan ook over de overtuiging van de zondaar. Daarna volgen hoofdstukken over de wedergeboorte, het zaligmakend geloof, de rechtvaardigmaking, over de leiding van de Heilige Geest en de verzekering en verzegeling van de ziel. Voorts bespreekt hij de gronden waarop de verzekerde christenen rusten, en beantwoordt hij de vragen waaraan men verzekerde christenen kan kennen en hoe het komt dat zo weinig vromen verzekering bezitten. en behouden.

Het zal duidelijk zijn dat de laatste hoofdstukken handelen over de toekomst van de godzaligen en het lot van de goddelozen, terwijl het slothoofdstuk de pelgrimsweg der kinderen Gods afsluit met het perspectief op de hemelse heerlijkheid die de vromen na het leven zullen genieten.

Boekjes als deze zijn vóór en na Myseras in overvloed verschenen. Maar het boekje dat we hier bespreken heeft toch wel vele goede eigenschappen,

In de eerste plaats valt de ongekunstelde en eerlijke toon erg op. Mysei-as behandelt zijn mensen, eerlijk, is oprecht bewogen over het feit dat onbekeerde mensen zó verhard kunnen blijven, maar weet ook troost te bieden aan hen die

in het duister dwalen. Myseras mag dan geen dominee geweest zijn, hij was een uitnemend zielszorger. Dat betekent niet dat hij niet tevens het oordeel scherp weet aan te zeggen aan hen die weigeren zich aan Koning Jezus te onderwerpen, maar ook achter zijn vermaningen klopt een warm hart.

Het best evenwel is Myseras op dreef, lijkt me, als hij de bekommerden, de kleinen in de genade tracht op te beuren. Als Myseras de overtuigden van schuld en oordeel toespreekt zegt hij bv.: „God schenkt Zijn dierbaarste beloften aan alle ware overtuigden". Zij zijn treurigen Sions, en daarom zullen zij sieraad voor as, vreugdeolle voor treurigheid en het gewaad des lofs voor een benauwde geest verkrijgen. Zalig zijn die treuren, zegt de Heere Jezus. Myseras vervolgt dan: „Deze (nl. de treurigen) zullen niet zalig worden, maar zijn het al, omdat zij het beginsel van genade al hebben ontvangen".

En even later: „De Heere Jezus zegt, dat Hij het gekrookte riet niet zal verbreken. Daar moeten de oude christenen goed aan denken. Zij mogen zulke mensen niet in de put duwen en niet hard of meesterachtig met hen handelen. Zij mogen hen niet voor het hoofd stoten, maar moeten bedenken, dat zij vroeger ook een gekrookt riet waren". Zo gaat Myseras door, als hij eenmaal op dit thema gekomen is.

Als een rode draad lopen dit soort vermaningen en vertroostingen door het gehele boekje.

Met name hen die niet zo'n vast punt van bekering in hun vroeger leven weten aan te wijzen en daardoor zo zwaar bestreden kunnen worden, neemt hij in bescherming. Nog een citaat, een aantal bladzijden verderop: „Een ware overtuigde zal, na ernstig onderzoek, ja moeten zeggen" (ten antwoord op vragen als: Is uw geweten wakker en levend gemaakt? Is uw verkeerde wil gebogen? Zijn uw genegenlieden met veranderd? ).

En Myseras vervolgt dan: „Geve de Heere dat een aangevochten mens, die dit leest of hoort, nu zou zeggen; Is dat de wedergeboorte? Dat alles heb ik door Gods genade al lang geleden zo ondervonden. Dan zal zo iemand de Heere de eer geven van Zijn werk dat Hij in hem deed".

Ik geef slechts enkele indrukken door, schreef ik al. Graag geeï! ik Myseras daarom nog enige ruimte om te laten zien hoe hij het verschil tussen een zwak en een sterk geloof behandelde. Ook hier weer het pastorale motief, gericht op de zwakgelovigen: „Het genezen (door het zien op de koperen slang) hing er niet van af hoe zwak of hoe sterk ze keken, als zij maar naar de slang keken. Zo maakt ook God de Vader geen onderscheid in de belofte hoe sterk of hoe zwak het geloof moet zijn om op Christus te zien. Om behouden te worden moeten wij de Zoon aanschouwen".

Myseras kan ontroerd worden als hij aan de velen denkt, die onbekeerd en onbekommerd voort leven. Daarom zijn hartelijke nodiging, maar ook zijn waarschuwing: „Mijn vrienden, mijn hart wordt ontroerd, als ik aan de tijd denk, dat ik op dezelfde valse gronden het huis van mijn zaligheid bouwde. Ik zou voor eeuwig onder Gods toorn als een zelfbedrieger zijn gevalen, als ik toen was gestorven. Maar God heeft Zich over mij ontfermd. Dat wens ik u ook toe". Zo spreekt hij aan het einde van zijn boekje hen toe, die verhard voortleven.

Het boekje is nu uit. Het kan weer bij het rijtje oude schrijvers! We kunnen overgaan tot de orde van de dag. Of zijn we niet zo gemakkelijk van dit boekje af? Nee, dat zijn we inderdaad niet. Ik hoop dat dit inmiddels duidelijk is geworden. Ik zou het boekje maar kopen en... lezen; daarna... herlezen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen