WIE . . . ? GIJ . . . !

Psalm 4 is een psalm van David, een avondlied. Het dateert wellicht uit een moeilijke peridoe van z'n leven, nl. toen hij moest vluchten voor Absalom., zijn zoon. Als een opgejaagd hert is David met zijn getrouwen aangekomen in het Overjordaanse. Een vader op de vlucht voor zijn kind. En morgen, ja, dan is het zover. Dan zal de beslissende sla, g vallen. Aan de vooravond doet David nog één keer de ronde in het legerkamp. En wat hij de hele dag al gehoord heeft, hoort hij 's avonds weer, de allesoverheersende vraag: Wie, wie zal ons het goede doen zien? Hij hoort het hier, en daar, en ginds en overal, want velen zeggen het. Ach, ze hebben blijkbaar niet' veel vertrouwen in de goede afloop. Wie bij velen! ? Wanhopig klinkt het, twijfelmoedig, en dat bij velen!

En als we vandaag ons oor te luisteren leggen, horen we niet dezelfde vraag: Wie...? Want ook nu is het donker op aarde; de avond-schaduwen vallen; de nacht der duisternis doet haar wurgende greep gevoelen en we horen het bier, en daar, en ginds en overal: Wie zal ons 't goede doen zien? En de vraag wordt ondersitreept door het Oosten en het Midden-Oosten, door het Westen en de E.E.G., door het Rokin en het Damrak. En ZO: kunnen we doorgaan; het wordt benauwd, beklemd. Wie...?

David hoorde dat woord aan alle kant. Het is blijven haken in z'n eigen hart en zelfs daar klinkt het: Wie...? Ja, maar David is toch een kind van God en die weet' het toch wel. Bedenk: al zijn we uit genade een kind van God geworden, dat betekent niet, dat we dan op alle vragen pasklare antwoorden hebben. Ook in het leven des geloofs kunnen de fundamenten gaan beven. Als we wederomgeboren zijn tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de doden, dan brengt dat', met zich: In de wereld zult ge verdrukking hebben. Dan zullen moeite en strijd, aanvechtingen en vragen ons niet bespaard blijven. Zo ook David! Wie...?

Het beeld verspringt. David heeft z'n laatste ronde gedaan. Hij komt terug in zijn tent en z'n hart is overstelpt in hem en hij valt op z'n knieën, want zie hij bidt. Hoor: „Verhef Gij over ons het licht Uws aanschijns, o Heere!" Hij zet de benauwende 'vraag: Wie? om in een ontroerend gebed: Heer, Gij! En wat is dat nu Gods aanschijn? Vraagt David aan de Heere of Hij naar hem wil kijken? Jawel, maar meer nog, niet alleen kijken, maar omzien.

Om het beeld te begrijpen moeten we denken aan een oosters vorst op z'n troon. Aan diens voeten ligt een smekeling, een man, die de dood verdiend heeft, maar die smekend een beroep doet op genade bij de vorst. Wat zal de heerser doen? Zijn aangezicht grimmig en vertoornd laten zinken? Dat zal voor de smekeling de dood betekenen. Of zal de koning zijn aangezicht opheffen en de smekeling vriendelijk bejegenen? Dat laatste begeert David van de Heere, dat is voor hem „het goede". In zijn gebed ligt de schuldbelijdenis opgesloten. Vanwege m'n zonde, Heere, heb ik verdiend om voor eeuwig te worden weggedaan van voor Uw aangezicht. Want wie zo verschijnt vo: or God heeft in zichzelf enkel dood, doem en ondergang; die kan God niets aanbieden. Maar hoe kan er dan toch nog de roep zijn om het licht van Gods aanschijn?

Dac kan alleen, omdat er eenmaal Eén hing aan het vloekhout der schande, zonder dat iemand naar Hem omzag, terwijl ook de Vader het aangezicht verborg. Christus was verlaten van God en mensen; de toorn van God drukte Hem, de zonden van Zijn volk benauwden Hem en heel de hellemacht stortte zich op Hem., opdat God nu Zijn aangezicht zou kunnen verheffen over David en over allen, die met hem belijden, door het werk van de Heilige Geest, te m: oeten ondergaan in het oordeel en gericht van God. Want Christus hing daar als Borg. Daar ging het oordeel over Hem.; daar was geen licht, maar duisternis; daar daalt Hij af in de diepten van dood en hel. Evenwel niet

om door die machten overwonnen te worden, maar om ze te overwinnen. Hij is in de duisternis niet gebleven. Het Lam van God is de Leeuw uit Juda's stam, Christus Triomfator.

Lees maar: En laat na de sabbat als het begon te lichten... (Matth. 28 : la). Christus draagt de tekenen van Zijn overwinning mee in Zijn doorboorde handen. Die heeft hij dan ook bij Zijn hemelvaart zegenend over Zijn discipelen uitgestrekt. Alleen daar is het goede te vinden. We kunnen heel de wereld rond reizen, maar dan komen we niet verder dan de vraag van die velen. Maar onder die doorboorde handen vindt het geloof die Ene.

Ze buigen diep, Gods kinderen. David: Zo Gij in 't recht wilt treden

Asaf: Ik was een groot beest bij U.

Paulus: Ik, de minste van de apostelen, de grootste van de zondaren.

Ze zingen hoog, Gods kinderen. David: Bij U is vergeving, Asaf: Gij zijt mijn Rots, mijn Deel in eeuwigheid.

Paulus: Mij is barmhartigheid geschied.

En wij? Is het ook ons gebed in alle nood en dood, schuld en schande: Verhef Gij over ons het licht Uws aanschijns, 0 Heere?

De verhoring ligt alleen in Christus. God zal het waarmaken voor allen, die in oprechtheid voor Hem leven: Hij zal hun 't goede niet in nood onthouden, zelfs niet in de dood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen