HIJ IS HIER NIET, MAAR HIJ IS OPGESTAAN

De vrouwen zijn vroeg op. Ze gaan op weg naar het graf om het laatste wat ze voor hun Heere kunnen doen te verrichten. Zo denken ze. Hun harten zijn gesloten voor de woorden, die de Heere Jezus gesproken heeft over Zijn lijden, sterven en opstanding. Zij hadden gehoopt, dat Hij was Degene, die Israël zou verlossen. En dat kan nu niet meer, want hun Meester is immers dood. Wie moet hen nu verlossen en hun ziel zaligmaken? Nog één ding kunnen ze doen. Zijn lichaam balsemen. Daar hadden ze op de avond van de begrafenis geen tijd meer voor gehad, want toen werd het sabbat. En als ze dan onderweg zijn, dan komt er bij al het verdriet, dat ze hebben ook nog de zorg wie de steen voor hen van het' graf zal wentelen. Ze hebben er geen antwoord ~op, maar terug gaan doen ze niet. Hun harten verlangen naar de gemeenschap met hun Heere. Ze moeten naar Jezus toe, al is het dan een dode en ook al weten ze niet hoe ze bij Hem moeten komen. Maar ze gaan naar het graf en dan zien ze tot hun verbazing, dat de steen weg is en ingegaan zijnde zien ze dat het graf leeg is; . De steen, die het graf afsloot en tussen Jezus en hen lag is weg en toch vinden ze Jezus niet. Wat kan het voor ons onmogelijk lijken om Hem. te vinden, die onze ziel liefheeft, zoals bij deze vrouwen. Maar ook deze zoekers worden vinders op Zijn tijd. Want dan staan er twee mannen bij haar in blinkende klederen. Zij worden nu zeer bevreesd en neigen het aangezicht ter aarde. En wat zeggen dan die twee engelen tegen die bevende vrouwen?

„Wat zoekt gij de Levende bij de doden? Hij is hier niet, maar Hij is opgestaan". En dan brengen die engelen de vrouwen in herinnering, wat Jezus hen heeft verteld. Het gesproken woord door de engelen, de opening van hun harten en de verlichting van hun ogen door de Heilige Geest, daardoor konden ze horen en zien, waar ze eerst geen erg in hadden. Zo hebben ook wij nodig, dat het Woord door Gods Geest aan ons geopenbaard wordt, opdat wij I-Iem zullen zien.

Enkele weken geleden was ik vroeg op in Jeruzalem om de stad. te gaan bezichtigen en hierbij ook een bezoek aan de graftuin te brengen.

Dit is één van de vele' plaatsen, die men je in Jeruzalem aanwijst, betreffende het lijden en sterven van de Heere Jezus. Of het de juiste plaats is, weten we niet, maar het gaat er om een beeld te krijgen van de wijze, waarop de Heere Jezus is begraven. Begraven als een rijke in een graf, dat in een rots was: uitgehouwen, gelegen in een mooie tuin. Iiet is één van de weinige plaatsen, waar je eens. stil kunt zijn en tot je zelf kunt inkeren en overdenken in wat voor bijzondere stad je toch bent en dat daar nu het allergrootste wat op aarde gebeuren moest, geschied is.

Maar wat zeggen nu ons al deze plaatsen? „Hij is hier niet, maar Hij is opgestaan", zoals op de deur van het tuingraf staat. En het is: toch alleen maar goed toeven, waar Hij werkelijk is. Wat komt dat sterk tot je, als je op deze bijzonder gedenkwaardige plaatsen komt. Want het is groot om op te gaan naar Jeruzalem, maar je belandt in de Omarmoskee of bij de orthodoxe Joden, die' de christenen een sekte noemen.

Zien met je ogen kun je er heel veel, maar beleven met' je hart, daar heb je een ander zien voor nodig. Dan is het waar, wat de Heere Jezus zelf zegt tegen de Samaritaanse vrouw, dat we Hem overal kunnen aanbidden. Als wij Hem maar aanbidden in Geest en in Waarheid. Dat wij zo Pasen mogen beleven, want Hij is opgestaan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen