DE PALESTIJNSE KWESTIE

WAT IS DE PLO?

Tel Aviv, 22 augustus 1979.

„Wie verdedig jij eigenlijk, jij fascistisch varken? " schreeuwde de moeder van de 16-jarige Schlomo Pollack tegen de aidvokate.

„Ga met ons mee naar het kerkhof. Pas daarna zou je deze ellendige terroristen moeten verdedigen", riep iemand van de volgepakte tribune.

Het proces voor de militaire rechtbank tegen de 18-jarige Khaled Hussein en de 19-jarige Hussein Fayad werd telkens doorbroken door hevige emoties.

De twee waren op 11 maart 1978 onopgemerkt met negen kameraden in rubberboten vanuit hun Palestijnse basis in Libanon naar Israël gevaren. Ze kwamen even ten zuiden van Haifa aan land. Op het strand pleegden ze al hun eerst moord. Ze troffen daar een jonge vrouw aan, 'die ze eerst de weg. vroegen en vervolgens met een nekschot afmaakten. Op de grote weg naar Tel Aviv hielden ze vervolgens twee autobussen aan. De passagiers van de ene autobus werden gedwongen in de andere over te stappen. Hierna begon een ware dodentocht naar Tel Aviv: schietend op passerende auto's en op passagiers in de bus vervolgde de bus zijn weg. Bij Tel Aviv werd de bus tegengehouden door politie en soldaten. Een vuurgevecht volgde en de bus brandde uit. Aan israëlische kant vielen 34 doden en 72 gewonden. Israël was diep-geschokt, voor de zoveelste keer in haar dertigjarig bestaan. Sommige getuigen vielen flauw toen zij hun verhaal voor de rechtbank verteld hadden. Yitschak Mishkal getuigde, d'at Fayad tegen Hussein gezegd had: „Geef me het mes. Vandaag wil ik er een afmaken. Ik heb er noig nooit een afgemaakt". Schlomo Pollack was neergeschoten onder de kreet: „Die geef ik aan Yassir Arafat".

Het ontstaan van de PLO

In 1948 werd de staat Israël uitgeroepen. De Verenigde Naties waren ermee akkoord gegaan: Palestina zou verdeeld worden in een israëlische en een palestijnse staat. Israël ging akkoord met de deling, maar de arabische landen niet. De jonge staat werd. direkt aangevallen door de legers van de omringende landen, zoals Egypte, Syrië, Jordanië en Irak. Door deze oorlog ontstond het palestijnse vluchtelingenvraagstuk (later nog vergroot door de oorlog van 1967 toen Israël de Westbank, de oude stad Jeruzalem, en de strook van Gaza veroverde).

In de omringende arabische landen werden deze vluchtelingen in kampen ondergebracht. Deze landen weigerden hun medebroeders, op te nemen en te integreren in de eigen bevolking. Zij meenden deze Palestijnen namelijk goed te kunnen gebruiken voor het in stand houden van het

arabische eenheidsideaal. Het „cem.ent" voor die eenheid is de gemeenschappelijke haat tegen Israël.

In de vijftiger jaren lieten de arabische landen zich weinig gelegen liggen aan de belangen van de Palestijnen. Alleen een speciale VN-kommissie, waaraan de arabische landen geen cent bijdroegen, trok zich de ellendige situatie in de vluchtelingenkampen aan. Over het stichten van een palestijnse staat hoorde je toen niets. Jordanië had immers in 1948 de aan deze palestijnse staat toegewezen Westbank veroverd, terwijl Egypte de strook van Gaza had ingepdl? : t. Pas in 1964 werd in Cairo de PLO opgericht (Palestine Liberation Organization). De aanleiding hiertoe was het klaar komen van een waterpijpleiding die water vanaf de bovenloop van de Jordaan bracht naar de Negev-woestijn in het zuiden. Dit grootse bevlo'eiingsprojekt wekte de woede op van Syrië, waar de Jordaan ontspringt.

Dat de PLO voorlopig alleen nog maar als instrument in de handen van de arabische landen gezien werd, bleek heel duidelijk uit de besluiten van het palestijnse kongres dat ednid mei 1964 in Jeruzalem plaats vond. Alle besluiten van de PLO zouden door de arabische staatshoofden moeten worden goedgekeurd en de PLO zou geen souvereine rechten mogen uitoefenen over die delen van het vroegere Palestina die door Egypte en Jordanië veroverd waren!

Sommige Palestijnen bleken dit duidelijk in de gaten te krijgen en namen dan ook afstand van de vooral door Cairo beheerste PLO. In januari 1965 werd door de palestijnse ingenieur Yassir

Arafat El Fatah (de overwinning) opgericht. Zij besloot met terreurakties haar doel, de bevrijding van Palestina, te willen bereiken. Vanaf het begin richtte El Fatah zich op het verkrijigen van een eigen palestijnse staat.

Naast El Fatah ontstond een nog fellere terreurorganisatie: het Volksfront voor de bevrijding van Palestina. Zij staat onder leiding van de palestijnse arts dr. George Habasj. De aanhangers van deze partij zijn voorstanders van het zgn. pan-arabisme: zij willen één groot arabisch rijk, waar Palestina een onderdeel van zal zijn. Bovendien is deze organisatie duidelijk marxistisch.

De arabische landen erkenden alleen de PLO als de wettige vertegenwoordiger van het palestijnse volk en moesten van deze geheime guerilla-organisaties niets hebben. Dit veranderde echter door de Zesdaagse oorlog van 1967. Egypte raakte nu de Gazastrook en de hele Sinaï kwijt en Jordanië de Westbank en de Oude stad Jeruzalem. De gueriUa-organisaties werden nu wei erkend. Zij mochten meehelpen de verloren gegane gebieden terug te veroveren. El Fatah werd nu al snel de grootste van de verschillende bevrijdingsorganisaties. Vandaar ook dat in februari 1969 Yassir Arafat gekozen werd tot voorzitter van de PLO, die nu in feite de overkoepelende organisatie was geworden van de diverse bevrijdingsorganisaties.

De ideologie van de PLO

Voor een goed begrip van de situatie in het Midden-Oosten is kennis van de

palestijnse ideologie noodzakelijk. De belangrijkste bron hiervoor is het zgn. Palestijnse Nationale Handvest, opgesteld in 1964 en gewijzigd in 1963. Het voert te ver om alle artikelen weer te geven. De meeste zullen we daarom samenvatten.

Artikel 1 van het Handvest beklemtoont de band van het palestijnse volk enerzijds met. Palestina en anderzijds met de (denkbeeldige) Arabische Natie. Zo kunnen Arafat en Ha-ba sj zich er beiden in vinden!

Artikel 2 stelt dat Palestina ondeelbaar is. Hiermee wordt dus het verdelingsverdrag van de VN (1947) verworpen. Artikel 6 gaat over de joodse inwoners van Palestina. Alleen die Joden mogen in Palestina blijven wonen, die er al vóór 1917 aanwezig waren. In de praktijk betekent dit dus, dat alle latere immigranten, zo'n 2, 5 miljoen, zullen moeten verdwijnen.

In de artikelen 9 en 10 wordt principieel gekozen voor de gewapende strijd met als kern de guerilla, als het enige middel om Palestina te bevrijden. Elke vreedzame regeling wordt daarmee dus verworpen!

Alle VN-resoluties worden dan ook niet erkend. Een israëlische staat heeft geen bestaansrecht. Artikel 20 stelt: „Jodendom als gewijde godsdienst, is geen onafhankelijke nationaliteit. Noch vormen Joden één enkele natie met een eigen identiteit: zij zijn burgers van de landen waarin zij thuishoren".

Artikel 22 is ook bijzonder „leerzaam". Zij geeft een definitie van zionisme:

„Zionisme is een politieke beweging, fundamenteel verbonden met internationaal imperialisme en vijandig jegens alle aktie voor bevrijding en progressieve bewegingen in de wereld. Het is racistisch (!) en fanatiek in zijn aard, agressief, expansionistisch (= op uitbreiding gericht) en kolonialistisch in zijn doeleinden en fascistisch in zijn methoden. Israël is het instrument van de zionistische beweging en een geografische basis voor wereldimperialisme strategisch geplaatst in het hart van het het arabische thuisland om te vechten tegen de hoop van de arabische natie voor bevrijding, eenheid en vooruitgang".

Hoewel er dus een gemeenschappelijk programma is, wil dit nog niet zeggen dat de PLO een hechte eenheid is. Integendeel, de onderlinge verdeeldheid is bijzonder groot. We zagen reeds dat Yassir Arafats El Fatah een aparte palestijnse staat wil, terwijl Georg Habasj Volksfront het panarabisme aanhangt. Het Volksfront is bovendien duidelijk marxistisch, terwijl El Fatah veel meer op de Islam gericht is, vermengd met een aantal socialistische gedachten.

In 1969 scheidde zich een deel van Habasj' partij af en vormde het Demokratisch Volksfront voor de bevrijding van Palestina. Zij meent dat eerst binnen de arabische wereld een marxistische revolutie moet plaats vinden en dat pas daarna de eindafrekening met Israël kan plaats vinden. De groep van Habasj verspeelde volgens haar te veel tijd en energie met terreurdaden binnen en buiten Israël.

Van de meer dan tien verschillende organisaties binnen de PLO noemen we tot slot alleen nog Al Saiqua. Deze groep opereert vanuit Syrië en richt zich in alles naar de wensen van de Syrische regering.

Tussen de verschillende groepen is een grote rivaliteit en in feite heeft Yassir Arafat over de andere organisaties weinig of niets te zeggen. Er kan dan ook beslist niet gesproken worden over dé ideologie van de PLO.

De organisatie van Arafat lijkt de gematigdste van allen. Zij stelt zich een demokratisch Palestina voor, waarin niet-zionistische Joden, christenen en moslems in vrede samenleven. Zij neemt tegenwoordig ook het meest afstand van allerlei terreurakties buiten Israël, beseffend dat, politiek gezien, dit het verstandigst is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen