ISRAëL EN DE PLO

In 1975, net na het tweede troepenscheidingsakkoord in de Sinaï, vroeg een journalist aan een Midden-Oosten-deskundige of Kissingers stap-voor-stap-diplomatie geen goede perspektieven voor de toekomst bood. Die deskundige antwoordde toen het volgende:

„De Egyptenaren hebben eindeloos herhaald dat er geen vredesakkoord met Israël zal komen zonder de totale terugtrekking van Israël uit de Sinaï. Hieronder valt dus ook Sjarm el Sjeich, de strategische basis aan de ingang van de Golf van Akaba die voor Israël van vitaal belang is (de oorlogen van 1956 en 1967 ontstonden voorat, omdat Egypte deze golf afsloot vanuit Sjarm el Sjeich). Nu is het ondenkbaar dat de Israëlische regering van vandaag, of welke ook, de héle Sinaï, Sjarm el Sjeich inbegrepen, zou teruggeven. Er is in Israël een soort dogma dat Sjarm el Sjeich doorslaggevend is voor de nationale veiligheid. Ik kan mij niet voorstellen dat Israël bereid zou zijn meer af te staan dan het nu heeft gedaan. Bovendien zie ik Egypte niet afzonderlijk vrede sluiten met Israël buiten Syrië om. En daarbij komt nog dat zij geen van beide tot een ondertekening zullen komen zolang het Palestijnse probleem niet is geregeld. En dan zie ik ook weer niet hoe Israël het stichten van een Palestijnse staat zal accepteren zonder buitengewone garanties dat dit gebied niet een voortdurende ho, ard van terrorisme is. Wie kan deze garantie geven? Niemand. De Palestijnen zelf weigeren Israël te erkennen en zullen zich niet neerleggen bij het bezit van nog geen eens de helft van Palestina. Als ik al deze zaken bij elkaar optel, kan ik me echt niet voorstellen hoe we hier uit moeten komen".

Wie het antwoord hierboven goed gelezen heeft, zal hebben kunnen konstateren dat er toch wel enkele „onvoorstelbare" dingen gebeurd zijn. Israël heeft immers Sjarm el Sjeich teruggegeven aan Egypte. En Egypte heeft op zijn beurt een aparte vrede met Israël gesloten.

Rest nog het probleem met de Palestijnen. Dit zal inderdaad niet gemakkelijk op te lossen zijn. Israël weigert met de PLO te onderhandelen. Zolang de PLO haar Handvest handhaaft, is het voor Israël onmogelijk met deze organisatie om de tafel te gaan zitten. Hiermee is min of meer een pat-stelling ontstaan, want de PLO weigert pertinent haar doelstellingen te veranderen of zelfs maar het bestaansrecht van Israël te erkennen.

Is er kans op vrede in het Midden-Oosten? Onmogelijk is die zeker niet. Een doorbraak vindt soms zo maar ineens plaats. Optimistisch zijn we echter niet: er liggen hier vele zeer gevoelige zaken. Het vraagstuk van een eigen staat voor de Palestijnen is immers niet het enige wat nog opgelost moet worden. Er is ook nog de kwestie Jeruzalem. Onzes inziens zal er de eerste jaren dan ook geen echte vrede komen. Wel is duidelijk dat de kansen groter worden naarmate de PLO haar extreme houding veranderen zal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen