SAMEN HET NIEUWE JAAR IN . . .

„Het is allemaal nog net zo", zegt hij dan, „nu ik het weer zie, herinner ik me alles weer."

„En dat andere, jongen", zou moeder Raboeska willen vragen, „herinner je je dat ook nog? "

Maar ze zegt niets, zorgt voor koffie en een dikke krenteboterham, . Intussen luistert ze naar wat haar man met Ivan bepraat. Met een paar woorden vertelt hij over die vijf verschrikkelijke jaren, die hij in een werkkamp heeft doorgebracht. Geschokt kijkt Ivan zijn moeder aan. „En bent u al die tijd alleen geweest met de meisjes? "

Moeder knikt. „Maar ik was toch niet alleen, Ivan. Ik heb het toch zo mogen ervaren, dat de Heere van O'ns afwist. Hij heeft wonderlijk voor ons gezorgd. We zijn nooit iets te kort gekomen, al was het wel eens moieilijk."

Ze kijkt naar zijn gezicht. Hoe zal hij hierop reageren? Maar hij drinkt net zijn kopje leeg en knikt alleen maar. In haar hart schreeuwt het. „O jongen, hoe is dat met jou? Heb je in die zes jaar ook de Heere nog wel eens nodig gehad? " Maar ze zwijgt. Ze durft niet ... nog niet...

Ze praten wat, over dit en over dat, maar het is zo onbevredigend, , ze voelen het alle drie. Er zijn andere vragen, maar die worden niet gesteld.

Moeder gaat tafel dekken. Hoe zal dat gaan?

Bidden... danken... Dat heeft hij al zes jaar niet meer mogen doen natuurlijk. Er gaat een diepe zucht naar boven. „Och Heere, help ons toch. Laat ons elkaar terugvinden. Maar laat onze jongen bovenal U vinden."

„Olga en Natasja, helpen jullie even? " vraagt ze.

Dan is alles vlug klaar.

Vader snuift. „Het ruikt hier goed, " zegt hij.

„Het is toch feest, " zegt Olga.

„Dat is zo", zegt vader. Even is het heel stil. Hij kijkt moeder aan, ziet even de kring rond en zegt dan: „Laten we dan eerst de Heere danken, dat Ivan weer bij ons terug is."

Hij doet het in sobere bewoordingen, vraagt ook om Gods hulp en leiding in deze bange moeilijke tijd, , waarin geen plaats is voor God en Zijn dienst. Als hij „amen" heeft gezegd, kijken de meisjes verschrikt naar moeder. Zo'n grote jongen... huilt die ook wel eens? Ivan ligt met zijn hoofd voorover op de armen. Zijn schouders schokken.

Moeder legt haar arm om hem heen. „Vertel het maar, Ivan , " zegt ze, „was het zo moeilijk? "

De spanning is gebroken en Ivan vertelt: al die jaren werd het erin gehamerd: godsdienst is opium voor het volk. Als je vooruit wilt komen, moet je een flinke kommunist worden, een kameraad met de kameraden. Vergeet alles maar van thuis, want die weten niet beter.

Hij was nog maar tien jaar, toen die hersenspoeling begon. Hij heeft alles maar over zich heen laten komen, stemde alles toe, had geen verweer. Bidden mocht natuurlijk niet meer, soms wilde hij het ook niet meer, maar vaak deed hij het toch, 's avonds onder de dekens. Dan was het net, of hij moeders stem weer hoorde, als ze vertelde uit de Bijbel, of vaders stem, als hij bad aan tafel. Hij wilde het wel eens vergeten, dat moest ook, zeiden ze, maar hij kon het niet. 's Avonds in het donker kwam dat steeds weer terug van thuis en wat hij in de kerk had gehoord.

Toch deed hij overdag helemaal met alles mee, leek een voorbeeldige jonge kommunist te worden. Dat wilde hij ook, want... dan mocht hij misschien terug naar huis. Dat wist hij.

Eindelijk kwam die dag. ook, maar hij kreeg een opdracht mee.

Hier houdt Ivan even op met vertellen. Het is heel stil in de kamer. Die opdracht? Vader en moeder durven niets te vragen.

„U begrijpt het wel, " vervolgt Ivan hortend, „ik moet rapporteren. Maar dat kan ik niet! Ik heb „ja" gezegd, maar ik doe het niet! Ik kan toch geen spion worden bij mijn vader en moeder? "

Weer is het even heel stil. Dan klinkt vaders stem en hij kijkt hem onderzoekend aan: „Maar wat ben je dan nu, Ivan? Een kommunist of een christen? " Ivan kijkt hem ernstig aan. „Vader, ze hebben geprobeerd een kommunist van me te maken, maar ik kan het niet zijn. Er is hier van binnen een stem., die zegt dat het leugens zijn. Maar een christen? Als ik u hoor bidden, dan voel ik dat dat de waarheid is. Maar wanneer ben ik zelf een christen? Ik weet er zo weinig van."

„Een christen is iemand die het eigendom van Christus mag zijn.. En dat kan voor jou ook nog, " zegt vader ontroerd. „De Heere heeft je tot zover bewaard, dat je geweten nog spreekt. Nu mag je nog vragen of je Hem persoonlijk mag leren kennen. Dat is nodig en dan pas zul je echt gelukkig zijn. Nu gaan we samen een nieuw jaar in. Wat zal het ons brengen? Het zal moeilijk zijn. En wie zal in eigen kracht staande kunnen blijven? Niemand. Maar met de Heere kunnen we overal zijn en kunnen we overal door. De duivel briest en lijkt het te winnen in ons arme land. Maar de Heere zegt: „In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen!"

Genemuiden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen