VERKEERSSLACHTOFFERS

In de kranten kunnen we dagelijks lezen over verkeersongelukken.

Niet zelden zijn daar „slachtoffers" bij gevallen. We zijn daar eigenlijk aan gewend geraakt, zo van: dat hoort er nu eenmaal bij. Totdat plotseling iemand van ons aan die enorme rij slachtoffers wordt toegevoegd. Ineens zijn al die verkeersslachtoffers niet zo vanzelfsprekend meer. Maar wij mensen leven verder. Het leven moet toch doorgaan. We stellen de oorzaak van het ongeluk vast. We wijzen schuldigen aan, die op hun beurt veroordeeld worden. We vinden het allemaal tragisch en... de slachtoffers raken in het vergeetboek.

Intussen betekent dit wel, dat er zo ieder jaar ruim twee-en-een-half-duizend levens worden opgeëist op onze autowegen in ons kleine Nederland. En... wie denkt er verder nog aan de ruim zestigduizend gewonden die er ieder jaar weer zijn?

Waarschijnlijk alleen zij die er direkt bij betrokken zijn.

Dat zijn vooral de slachtoffers zelf, die soms voor hun hele verdere leven hulpbehoevend en niet zelden afschuwelijk verminkt zijn.

Dagelijks worden een aantal werkers in de eerste-lijns-gezondheidszorg (verpleegkundigen op ambulances en artsen en verpleegkundigen in ziekenhuizen) met het onbeschrijfelijke leed van verkeersslachtoffers gekonfrointeerd.

Op het moment dat ik dit schrijf, haalde ik gisteravond: een overleden verkeersslachoffer uit haar auto. Het was een oudere vrouw. Ze kon er niets aan doen. De andere partij was „in kennelijke staat" zeggen we dan netjes. Hij werd door de politie afgevoerd. Maar hij leeft nog! Kunt u meevoelen met de nabestaanden? Moeten wij met al die ongelukken, .diag in dag uit, „leren leven"? Zo van: je kunt ze toch niet meer wegdenken?

Neen, dat is geen levenshouding die ons past. Dat is geen mentaliteit die steun vindt in het Woord van God. Verkeersslachtoffers „horen" er niet bij. Die komen er door mijn en jouw schuld. Wij zijn daar direkt bij betrokken.

Want, als we eens goed nagaan, dan hoeven er toch niet zo veel ongelukken te gebeuren? Misschien is zelfs wel meer dan 90% van alle ongelukken helemaal niet nodig geweest. Noem maar op: auto tegen boom. Dat hoeft niet. Auto uit de bocht. Dat hoeft niet. Op tegenligger gebotst. Dat hoeft niet. Geknutseld, of geknuffeld achter het stuur. Dat hoeft niet. Wat denkt die vent wel, dat laat ik niet op me zitten. Dat-hoeft niet. Met slecht materiaal op d: e weg. Dat hoeft. niet. Een dergelijk weggedrag wordt ons als zonde aangerekend, omdat het ons leven in gevaar brengt.

Verantwoordelijkheid

De Bijbel spreekt er nergens van dat we ons leven in gevaar mogen brengen. Juist het tegendeel. Gods Woord eist van ons dat we het leven eerbiedigen.. Dat betekent

dat we ons in het verkeer niet zullen schuldig" maken aan onverantwoordelijk weggedrag. Want zulk gedrag kan ongelukken veroorzaken.

„Een ongeluk ligt in een klein hoekje" zeggen we wel eens. Maar in dat kleine hoekje waren we ons onze verantwoording jegens onze naaste en onszelf, op dat moment niet bewust. Misschien was het maar heel even niet. We hadden een slechte dag op school. Een boze bui omdat ik m'n zin niet kreeg. Een drukke vergadering achter de rug. Bij een ernstige zieke op bezoek geweest. Of gewoon moe na een dag hard werken. We zijn er niet meer met onze gedachten bij. En dan gebeurt het plotseling. Hij kwam van rechts, maar ik zag hem te laat. T'e laat... kan voor altijd, zelfs voor eeuwig te laat zijn.

We moeten ons bezinnen. We moeten de veiligheidsregels in acht nemen. We moeten de verkeersregels kennen om ze overeenkomstig de eis van wet en moraal op de juiste wijze te kunnen toepassen. We kennen de Veilig Verkeers-rijmpjes toch nog wel? Als voetganger bij 't oversteken eerst links dan pas rechts gekeken? Als fietser hebben we een linker-en een rechterarm. Als bromfietser scheuren we er toch niet op los? Als automobilist nemen we toch geen risiko's bij het inhalen?

Wees eens eerlijk. Gaan we er niet vaak prat op, dat we weer geluk gehad hebben? Zeker, er zijn echte „schoften" op de weg. Wegpiraten die niet beseffen dat ze projektielen besturen. Machtswellustelingen die eens zullen laten zien wat ze kunnen. Psychologen stelden vast, dat „de ompantserde mens" zich een „agressiepatroon" aanmeet, waartoe behoren: geldingsdrang, vijandschap, ijdelheid, onverantwoordelijkheid., onverschilligheid, machtsbegeerte, enz. Kortom: zonden in het kort. Zonden, die aanleiding kunnen vormen dat er verkeersslachtoffers vallen.

Laten we bedenken, dat gebrek aan verkeersfatsoen en het roekeloos overtreden van verkeersregels, heel veel leed kan veroorzaken.

Toekomst zorgelijk

1979 was het „Jaar van het kind", het internationale Jaar van het kind. In ons land werden echter ook meer dan 300 kinderen het slachtoffer van het verkeer. Op weg naar school, of in hun spel, of

Is het niet een wonder dat ik er noig zijn mag?

Ook al komt er geen jaar van het kind meer, verkeersslachoffers zullen er ook onder kinderen vallen.

Men voorspelt in 1980 niet minder verkeersslachtoffers, zo lazen we. Maar... is dat niet onze schuld? H.oe zal het in de toekomst gaan met ons naleven van verkeersregels en het kennen van onze verantwoordelijkheid? En... geen alkohol in het verkeer. Alkohol en veiligheid gaan nooit samen. Door alkoiholgebruik neemt het vermogen om verschillen te onderscheiden in lichtsterkte en geluidssterkte af met resp. 50 en 30 procent. De reiaktietijden worden met 10 tot 30 procent verlengd.

Alkoholgebruik heeft hetzelfde effekt als in een auto rijden in de schemering met een zonnebril op. Ook het zogenaamde dubbelzien onder invloed komt voor. Veel voorwerpen worden zelfs in het geheel niet waargenomen. Ook het gezichtsvermogen neemt bij alkoholgebruik snel af. Alkoholgebruik leidt tot aandachtsverslapping en koncentra tiestoorniss en. De mens onder invloed wordt roekeloos. Heeft minder plichtsbesef. Neemt onverantwoorde risiko's: men onderschat gevaren. Vaak komt men tot zelfoverschatting. Meer dan 10 procent van de verkeersongevallen met dodelijke afloop is het gevolg van alkoholgebruik.

Wanneer we dït allemaal lezen in de Lesbrief van de G.V.A.D.: „Alkohoi ...? maak 't een beetje!", dan schrikken we daar toch wel een beetje van. En al kunnen we de „alkohoi" lang niet overal de schuld van geven, toch vervult het toenemend alkoholgebruik bij deelnemers aan het verkeer, met zorg.

Bij een onlangs gehouden grootscheepse verkeerskontrole is gebleken, dat de weggebruiker langzamerhand gaat weten hoeveel alkohoi hij kan drinken, zonder de wet te overtreden. Vergeleken met vorige kontroles, was de laatste keer het aantal (toelaatbare) weggebruikers dat alkohoi had gedronken, verdubbeld.

Wanneer we al die oorzaken overzien waardoor we iemand anders of onszelf tot verkeersslachtoffer kunnen maken, wat is het dan nodig dat we dan ernst maken met hét grote gebod: „Hebt uw naasten lief als uzelf" Laten we ons weggedrag aan die norm toetsen. Bedenk dat het gaat om mensenlevens.

Laten we dagelijks de Heere God smeken of Hij dat ons leren wil. Of Plij ons wil beschermen, of Hij ons wil geleiden op de onveilige wegen. Wat ons natuurlijk niet ontslaat van onze verantwoordelijkheid om de verkeersveiligheidsvoorschriften in acht te nemen. Zijn we ons altijd van die bewarende hand van God bewust, wanneer we weer behouden thuis mogen komen?

Rotterdam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen