Naar de belijdeniscatechisatie?

Belijdenis catechisatie! Vele jongeren (of al wat ouderen) in de gemeente worden in deze periode voor een beslissing geplaatst.

Op de belijdenis catechisatie wordt in het kort nogmaals doorgenomen wat in al de tijd dat men de „gewone" catechisatie bezocht, werd geleerd. Want alle catechetisch onderwijs aan de jeugd der gemeente is. op het doen van openbare belijdenis des geloofs gericht.

De tijd van de belijdeniscatechisatie is een tijd. van een uiterst belangrijke beslissing. Want op deze catechisatie volgt, wanneer het goed is, de openbare belijdenis des geloofs. De bevestiging van het antwoord van vader en moeder bij onze doop! Van welk geloof wordt straks openbare belijdenis gedaan?

Hier dient ernst gemaakt. De grootste ernst zelfs. Niet om angst aan te jagen. Integendeel. Ook niet om het te zwaar te maken. Te onmogelijk. Maar er is geen naarder redenering dan: Och, ik heb de leeftijd. Het is zover dat ik naar de belijdeniscatechisatie moet. Voor de gewone catechisatie word ik te oud.

Wat verzwakt dit het karakter van de openbare belijdenis des geloofs, Hier kan ook niet worden volstaan met het verzwakkend: Het is een vrijwillige toestemming van de waarheid. Want daarbij valt alle kracht en klem weg, welke hier juist niet kan worden gemist.

Onze gereformeerde vaderen spreken vaak over de dode „belijders". Wat een droevige gedachte. Ik hoop dat je nimmer openbare belijdenis des geloofs zult begeren te doen met de gedachte van die „dode belijders" te versterken.

De kerkeraad kent het hart niet. Dat. is onmogelijk. Doch de kerkeraad vraagt: wel naar waarheid in het binnenste. En de Heere ziet daarnaar. Met. een leugen kan je geen belijdenis doen. Dat is ten enenmale onmogelijk. Hier kunnen we niet ernstig genoeg waarschuwen.

Loopt hier niet veel vast? Waarom? Duidelijkheid is hier wel zeer gewenst. Daarom de eenvoudige vraag: Liep het niet reeds eerder vast?

Hellenbroek zegt over de catechisatietijd in zijn inleidend woord aan de leerling: „Gelijk uw gehele godsdienst geestelijk moet zijn — dus een zaak van het hart en vrucht van het werk van God de Heilige Geest — zo ook dit uw heilzaam werk van catechiseren".

Wat was je oogmerk bij het ter catechisatie gaan? Je moest (mocht) van vader en moeder.

Maar heb je geluisterd? Leerde je trouw? Gedroeg je je naar behoren? Was er een biddend begeren om God te mogen leren kennen en de zaligheid van je ziel te bevorderen? Dat je toch eenmaal tot Zijn kerk behoren mocht? Zijn kerk hier op aarde, en straks in de hemel?

Of zette je liever „de boel op stelten"? Was je ter catechisatie komen een ramp voor de anderen? Bedenk dan dat de Heere daarop terug komt in je leven.. Liep het daar niet vast?

Hellenbroek wenst de zaligheid van hen, die zich voorbereiden tot: het doen van openbare belijdenis des geloofs. Daarop richt izich zijn onderwijs. Daarop behoort ook alle catechetisch onderwijs gericht te zijn. Het is een leer, die naar de godzaligheid is. Wat is de diepte van onze val en onuitsprekelijke ellende door de zon.de daarin recht getekend. De vreselijke zonde van de verbreking van het verbond der werken, dë verwoesting van het beeld van God, waarnaar de mens geschapen is.

Wat is ook de diepte van Gods vrij ontfermen en eeuwige zondaarsliefde klaar naar voren gebracht. „Alzo lief heeft God de wereld gehad". Werkelijk, in dit vragenboekje zijn „voorbeelden van Goddelijke waarheden".

De catechisatie maakt geen bekeerde mensen. Door toepassing van de Heilige Geest in het jeugdig hart mogelijk wel onbekeerde mensen. In deze begeerte onderwijst de kerk het zaad der gemeente. Dat is de kerk van morgen. De kerk onderwijst in de verwachting van de vervulling van Gods beloften (Hand. 2 : 39).

Worden dan alle catechisanten zalig?

Nee! Dat leert de praktijk duidelijk genoeg en vraagt geen verdere toelichting. Kijk maar om je heen!

Worden allen die openbare belijdenis des geloofs doen zalig?

Weer is het antwoord: nee. We weten wel beter. Wat vallen er helaas velen af. Dan zijn er inderdaad vele „dode belijders".

Maar deze zijn de Heere een gruwel. Daarom hoop ik dat geen van jullie met dit predikaat straks de vragen begeert te beantwoorden.

Ligt de oorzaak van de geestelijke onvruchtbaarheid bij de Heere? Weer klinkt een krachtig nee!

De eigen zonde, de eigen verkeerde wil, het zichzelf verharden, „die niet gewild hebben dat Ik Koning over hen zou zijn". Dat staat voorop en heeft de volle nadruk.

Daarnaar oordeelt de Heere. Geef toch nimmer de Heere, Die recht is in al Zijn weg en werk, de schuld van je onbekeerlijkheid. Al wie dat doet is de Heere een gruwel en al het volk zal zeggen: Amen!

Wanneer je de belijdenis catechisatie gaat volgen, bereid je je dus voor om straks openbare belijdenis des geloofs te doen. Dat is wat anders dan belijden dat je bekeerd bent. Maar je antwoord op de belijdenisvragen verschilt niet wezenlijk van de antwoorden op de bekende vijf vragen die voorkomen in het formulier voor de doop van volwassenen. Men moet niet trachten dit te verzwakken!

Ja maar, dan kan ik geen belijdenis doen. Dan zal ik maar niet naar de belijdeniscatechisatde gaan.

Wie kan het dan wel? Niemand zal het alleen kunnen.

En dat vraagt de kerk ook niet van je. Op de catechisatie is je nimmer voorgehouden dat je het alleen kunt. Integendeel. Je hebt juist geleerd dat je het helemaal niet kunt en ook niet wilt (Rom. 8 : 7). Zo duidelijk mogelijk: e Heere verwacht het niet van je! Al ligt er wel de eis van heit verbroken werkverbond, de diepte van onze oneindige schuld voor God.

De gereformeerde leer is een leer naar de godzaligheid.

Wat Wil dat zeggen?

Dat deze leer naar de Heere uitdrijft. Dat deze leer alles van ons afsnijdt en heenwijst naar de Heere alleen. Door dat onderwijs vergadert de Heere Zijn kerk. Door Zijn Woord en door Zijn Geest. Het evangelie is een kracht Gods tot. zaligheid, een iegelijk d!ie gelooft.

Dat zal uitkomen in het leven. Daarmee eindigt Hellenbroek zijn woord aan de leerling. De kroon op het werk. Deze komt uit de keuze van het hart. Ook in het doen van openbare belijdenis des geloofs. Dan wordt er niet te veel gevraagd. Ook niet te veel geantwoord.

Hier blijft geen ruimte voor enige tegenwerping.

Want met minder kun je in het leven niet toe.

Met minder kun je ook in het sterven niet toe. 't Waren maar enkele gedachten. Lees eens een boek hierover. Ik denk aan het boek van Ds. C. Harinck: „Ons Avondmaalsformulier". En Ook aan onze belijdenisgeschriften. Paragraaf 16 van het eerste hoofdstuk van de Dordtse Leeregels geeft lieflijk en teder onderwijs aan hen, die menen „vast te lopen". De Heere maakt de gevangenen los. Er is zaligheid bij de Heere. Deze vloeit niet voort uit de mens, want die is rampzalig, maar uit het lieflijk Wezen Gods. De deugden Gods zijn in Hem één. In de verheerlijking van Gods rechtvaardigheid vergadert eeuwige goddelijke liefde Zich een kerk uit gevallen adamskinderen, . Daarvoor is goddelijk bloed vergoten. Daarvoor betaalde de Heere Zelf die hoge prijs. Daartoe kwam de Heilige Geest op deze aarde. Wees niet bevreesd de Heere te zoeken, al gevoel je je de grootste der zondaren. Er is een weg bij God, niet bij jou.

God Zelf vergadert Zich een kerk. Uit het zaad der gemeente. En die kerk wordt zalig omdat God het wil. En die kerk wil zelf ook (Psalm 110).

Die kerk doet gewillig openbare belijdenis van haar geloof.

Dr. Alexander Comrie geeft in zijn „ABC des geloofs" een heldere omschrijving hoe dat in de gelovige toegaat. Lees je niet te weinig?

En lees vooral 's Heeren eigen Woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen