CHRISTEN- JONGEREN IN RUSLAND

DE SITUATIE IN DE RUSSISCHE KERK

Als inleiding tot het gesprek vroegen we aan Natasja iets te vertellen over de situatie van de kerk in Rusland.

In ons land is het moeilijk tei leven naar Gods wil. We mogen niet over Hem vertellen en er zijn bijna geen .mogelijkheden voor christeüijk .werk in ons land. We mogen onze kinderen niet over God vertellen. We mogen geen speciale jeugdbijeenkomsten houden en andere aktiviteiten op dit gebied.

Hoe is dat zo gekomen?

Wel de leiders van de baptistenkerk zijn gaan samenwerken met de overheid. Dat was een slechte zaak voor de kerk. In 1960 is er een wet gekomen die een overeenkomst was tussen de overheid en de leiders van de kerk Er mocht volgens die wet geen speciaal werk onder de kinderen en jongeren onder de achttien jaar verricht worden. Zij mogen dus geen gebedssamenkomsten bijwonen of godsdienstonderwijs ontvangen. Zo'n regeling is niet alleen tegen die jeugd gericht, maar tegen het gehele kerkelijk leven. Ze willen de kerk laten sterven. Ze weten wel dat het niet in één ogenblik kan en daarom willen ze dat doen over een bepaalde periode.

Ik was in die tijd ongeveer acht jaar. Ik weet nog dat ik op een zondag met mijn ouders naar de kerk wilde gaan. Ze zeiden dat ze me niet mee konden nemen, omdat het onmogelijk was.

Maar vond iedereen dat nu zomaar goed en werden die wetten door iedereen gehoorzaamd?

Ons grote probleem was dat juist de leiding van de kerk de regering daarbij hielp. Er waren in die periode mensen die het gevaar onderkenden. Zij zijn tot God gaan bidden, omdat ze begrepen dat het onder deze omstandigheden onmogelijk werd in dienst van God werkzaam te zijn. Daarom durfden ze de instrukties niet op te volgen. Ze wilden iets doen, maar ze wisten niet wat. Toen zijn ze naar de leiders van de kerk gegaan en hebben verzocht een konferentie te houden voor dé voorgangers van alle gemeenten omdat het hun onmogelijk was de instrukties op te volgen.. De namen van deze mensen werden echter aan de overheid 'doorgegeven. Aan de leiders uit hun omgeving werd verteld dat het slechte mensen waren en dat de gelovigen daarom niet naar hen mochten luisteren. Zo werden de goede kerkelijke leiders door de kerk zelf verraden.

Daardoor is in 1960/1961 de niet-geregistreerde (initiatief) baptistengemeente ontstaan. En deze nieuiwe kerk begon te werken onder de kinderen.

Hoe is de situatie in de officiële kerk nu? Kun je zeggen dat de leiders lid zijn van de geheime politie?

Ik kan alleen zeggen van de leiding van de kerk dat ze samenwerken met de overheid. In de kerk zelf zijn echter veel eenvoudige leden die wel betrouwbaar zijn. Ze hebben echter niet door wat hun leiders doen. De overheid bepaalt hoe d: e kerkdiensten gehouden moeten worden en hoe alles binnen de kerk moet verlopen.

Als je dit hoort vraag je je af waarom de overheid niets van christenen moet Is het zo verkeerd om christen te zijn? hebben.

Onze regering is atheïstisch. Atheïsme en christendom kunnen nooit samengaan. Ze verwachten dat ongeveer in 1980 de laatste christenen zullen leven.

Ze zeggen dat er geen vervolgingen zijn en dat het wel mogelijk is om christen te zijn. Maar ik bèn christen. En als christen wil je Zijn Naam toch belijd; en? Daar ben je toch christen voor? En da.t mag juist niet! Je mag christen zijn zolang niemand er iets van merkt. Maar wanneer je erover spreekt en er voor werkt, kom je in de gevangenis......

EEN ONDERGRONDSE KERK?

We hadden een dia bij ons uit de serie over de ondergrondse kerk die we op onze zomerkampen gebruikt hadden. Hierop stond een huis afgebeeld waarin een ondergrondse drukkerij gevestigd was. Toen Natasja de dia zag, vertelde ze dat ze wel eens in dat huis geweest was en dat ze de twee meisjes die daar gewerkt hadden heel goed kende. Na 1961 gaf de kerk de mensen geen Bijbels en andere christelijke literatuur meer. Het was bijna onmogelijk om er aan te komen of te gebruiken. De politie kontroleerde zelfs de huizen. Daarom zochten onze kerken naar mogelijkheden om ondergronds te drukken en te verspreiden. Dat was bijna onmogelijk omdat de politie er steeds achterkwam. Daarom werd hiervoor veel gebeden.

Toen kwamen we in kontakt met jonge mensen die verstand van de techniek van het drukken hadden, waardoor het mogelijk werd Bijbels te drukken. Eerst was er maar één ondergrondse drukkerij, maar nu zijn er meer verspreid over het hele land.

De jeugdbijeenkomsten, werden die in het geheim gehouden?

Er worden speciale bijeenkomsten voor jongeren gehouden. Ze nemen dan hun muziekinstrumenten mee en zingen veel. Deze bijeenkomsten worden niet in het geheim

maar openlijk gehouden. Lektuur en Bijbels worden ondergronds gedrukt, maar verder gebeurt alles zoveel mogelijk in het openbaar. Ook het dopen. Maar, als de politie er achterkomt worden ze gevangen genomen

De godsdienstoefeningen worden ook niet 's nachts gehouden, maar gewoon overdag. Dat is juist het irriterende voor de overheid. Ze zouden wel willen dat we het in het geheim deden

Onze gemeente in Kief kwam in de jaren rond 1961 in de bossen bijeen, 's Winters kwamen we wel in de huizen bij elkaar, maar die waren te klein. We moesten dan blijven staan tijdens de kerkdiensten.

JEUGDWERK IN RUSLAND

Christelijk jeugdwerk is in Rusland verboden. De regering weet wel dat de vorming die daarvan uitgaat belangrijk is voor de toekomst voor de kerk. We hebben Natasja verteld dat wij verenigingen hebben voor de verschillende leeftijdsgroepen. Is dat in Rusland ook zo?

Wij hebben ook verschillende groepen waarbij we rekening houden met de leeftijd. Veel jeugdwerkleiders en —leidsters komen echter in de gevangenis

Ook onder de initiatief-baptistenjongeren blijken er te zijn met weinig belangstelling. Zo vertelt Natasja van haar broer Peter die nu in Amerika studeert, dat hij geen christen is, maar een dissident was. Hij gelooft wel in God, maar is geen lid van de kerk. Hij is gevangen genomen omdat hij dissident was en omdat hij tot het gezin van as. Vins behoorde.......

Er zijn jongeren die uit gewoonte naar de kerk gaan, maar die hun leven niet aan God geven. Maar er zijn ook anderen. In onze gemeente zijn ongeveer 200 jongeren, maar ze zijn niet allemaal hetzelfde. Twee uur voor de kerkdienst komen in onze gemeente zo'n tien a twaalf jongeren bij elkaar voor gebed en bijbelstudie. Ze spreken dan ook over de dingen uit het dagelijks leven en over wat God gedaan heeft in hun leven. Ze bidden dan ook voor elkaar.

Anderen komen alleen maar naar de kerkdienst, niet omdat ze bang zijn, maar omdat ze geen interesse hebben. Dat is erg slecht voor de kerk.

Je zou zeggen dat als jeugdwerk door de kerk bijna niet mogelijk is, er altijd nog de christelijke opvoeding in het gezin is. Maar ook dat blijkt heel moeilijk te zijn, vertelt Natasja.

Als de kinderen naar school gaan zegt de onderwijzer dat ze lid moeten worden van de kommunistische jeugdorganisatie. De kinderen van de gelovigen zeggen dan dat ze geen lid worden omdat ze God niet willen verloochenen. Zo komen de onderwijzers er achter dat de ouders thuis leren dat er wel een God is en d'at ze bidden en in de Bijbel lezen. Dit wordt dan gerapporteerd en dan kunnen de kinderen weggehaald worden uit de gezinnen. Zo willen ze er dan voor zorgen dat de kinderen niet meer bidden. Het moeten goede kommunisten worden. Daarom is het zo moeilijk de kinderen een godsdienstige opvoeding te geven.

Als je kinderen leert dat ze om een nieuw hart moeten vragen, dan moet je ze aan de andere kant ook zeggen dat ze dan misschien niet kunnen doorleren en uitgelachen en geslagen worden.....

EVANGELISATIE

Eén van de belangrijkste taken van de kerk, ook van de vervolgde kerk, is evangelisatie. Hoe wordt er door de initiatief-gemeenten geëvangeliseerd? Vooral de jongeren blijken veel te evangeliseren. Ze doen dit op verschillende manieren en terreinen. Natasja vertelt ook hierover iets.

Er is veel belangstelling voor het evangelie en voor God onder de studenten. Ze willen er graag over diskussiëren. We geven hen christelijke lektuur. Voordat we ondergronds gedrukte Bijbels hadden, gaven we een boekje waarin teksten aangehaald worden, waarin staat hoe je een christen wordt. Dat was goede lektuur om te geven. Later gaven we hen een klein boekje met het Johannesevangelie.

Veel van onze jongeren werken in bars, trolleybussen, treinen en metro's. Als ze bijvoorbeeld in een bar zitten, beginnen ze in een Bijbel te lezen. De andere mensen zien dan dat het een bijzonder boek is en komen naar ze toe en vragen iets voor te lezen. De jonge gelovigen beginnen dan te spreken. Dat is een goede manier om belangstelling te wekken. We delen dan ook kaarten uit waarop het adres van onze gemeente en de plaats van samenkomst staat Soms beginnen onze jongeren spontaan een geestelijk lied te zingen als ze in de trein zitten. Ook dan worden de mensen nieuwsgierig en beginnen vragen te stellen. Ze kunnen dan van de Bijbel vertellen en de ongelovigen oproepen om in God te gaan geloven.

Soms gaan ze in gebed voor een dorp waar geen christenen zijn. En d : an gaan een stuk of zes jongeren naar dat dorp om de mensen van God te vertellen. Veel mensen blijken belangstelling te hebben en sommigen worden christen.

Natasja haalt dan een foto te voorschijn van Peter Peters. Hij werd op achttienjarige leeftijd, gearresteerd omdat hij jeugdleider was. Hij kreeg vijf jaar gevangenisstraf en vijf jaar verbanning. Zelfs in die ballingschap stichtte hij een gemeente van zo'n twintig leden. Meteen toen hij vrijgelaten werd, begon hij weer te evangeliseren. Hij heeft tegen Natasja gezegd dat als hij het land zou uitgezet worden, dat hij dan zou proberen om illegaal iveer terug te keren.

Ondanks alles zijn de christenen niet tegen de regering. Ze willen alleen vrijheid en daar bidden ze veel om.

Natasja ziet zelfs positieve kanten aan de vervolging.

Er wordt in ons land veel gebeden voor vrijheid.. We maken moeilijke tijden mee, maar die worden wel in rijke mate gezegend. Het is goed voor hen die niet gelovig zijn Het is onmogelijk voor ons om in de gevangenis te evangeliseren, maar zodra we gevangen genomen worden kan dat wel. Het kan dan gebeuren dat een gelovige komt in een gemeenschap van wel duizend ongelovigen. Dat kan dan aanleiding zijn voor een gesprek. God gebruikt deze weg van onze broeders en zusters in gevangenschap, maar het is voor hen wel hard en moeilijk.....

Aan het slot van ons gesprek vroegen we aan Natasja wat jongeren van onze verenigingen zouden kunnen doen voor de christenen achter het ijzeren gordijn. Natasja zegt dat het het belangrijkste is voor hen te bidden. We kunnen ook kaarten sturen. Enkele namen en adressen zijn hierbij opgenomen. Kaarten komen meestal aan, brieven worden nog al eens achtergehouden.

Ook het gezin van ds. Vins kreeg vele kaarten uit alle delen van de wereld, Dat was een grote steun. Natasja heeft ook aangeboden een artikel over onze jongeren te vertalen en in een russisch ondergronds tijdschrift op te nemen, zodat de' jongeren daar een indruk zouden krijgen van ons jeugdwerk.

Maar toch — en dat herhalen uitgeweken christenen telkens weer — het voornaamste is het gebed.

Dat willen we graag aan de lezers van ons blad doorgeven

Het wordt tijd. Natasja moet zich gereed gaan maken voor de bijeenkomst in de Laurenskerk in Rotterdam.

We nemen afscheid: God Mess you Natasja God zegene je.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen