HET GEZAG VAN DE MOEDER IN HET GEZIN

Wanneer zó het onderwerp luidt, dat het bestuur van de Vrouwenbond vraagt aan een vader, grootvader, word je er stil van. En je gaat je afvragen: hoe was dat in het gezin van mijn ouders, van mijn schoonouders, van mijn grootouders, in ons eigen gezin; hoe is dat in het gezin van mijn getrouwde kinderen; hoe is dat bij mijn buren, links, rechts, achter, op de hoek? Je wordt nog stiller.

Wat leven we in een gebroken wereld! Wat grijpt de zonde diep in, in het gezinsleven! We denken verder: de moeder was meisje, verloofde, trouwde, werd moeder. Is bekleed met gezag ? ? ?

Dan krijgen we te maken met de verloving, het echtgenoot - echtgenote worden door het huwelijk, met het vader en moeder worden. Wordt zij dan gezagsdraagster?

Maar dan plaatsen we boven de titel van het onderwerp: Hebt gij niet gelezen, Die van de beginne de mens gemaakt heeft, dat Hij ze gemaakt heeft man èn vrouw? En gezegd heeft: aarom zal een mens zijn vader en moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot één vlees zijn; alzo dat zij niet meer twee zijn, maar één vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet" (Matth. 19 : 4 - 6).

En we zetten hier uitroeptekens achter. Want, hoe zouden we spreken over het gezag van de moeder in het gezin, zonder dat samengevoegd zijn van man en vrouw, van vader en moeder goed in het oog te houden?

Man en vrouw, verbonden in het door God ingestelde huwelijk. Man en vrouw, tot één vlees geworden. Ze ontvangen van de Schepper, Onthouder en Regeerder een kind, een beloning des Heeren; zij worden vader en moeder. Tot de vader zegt de Heere: En gij vaders, verwekt uw kinderen niet tot toorn, maar voedt hen op in de lering en vermaning des Heeren" (Ef. 6 : 4). Maar Paulus schrijft aan Timotheüs, dat tot de goede werken van de moeder ook het opvoeden van haar kinderen behoort (1 Tim. 5 : 10). Jesaja (51 : 18) beschrijft het als een vreselijk oordeel, dat niemand van de kinderen, die de moeder gebaard heeft, haar zachtkens leidt; dat niemand van al de kinderen, die zij opgevoed heeft, haar bij de hand grijpt.

Zo komen we met al de vragen van dit onderwerp, in onze verwarde tijd, in ons gebroken mensenleven, terecht bij Gods heilig Woord en bij het zo schone formulier „om de huwelijke staat voor de gemeente van Christus, te bevestigen".

Spreekt dit formulier ons in het gebed na het gesloten huwelijk niet van „opdat zij, als medeërfgenamen des verbonds, de kinderen, die het U, Heere, belieft hun te geven, Godzalig opvoeden mogen, ter eer van Uw heilige Naam, tot stichting, van Uw gemeente en tot uitbreiding van Uw Heilig Evangelie"?

U begrijpt, dat, wanneer we .dit alles oproepen in uw herinnering, het mij moeilijk valt alléén maar te spreken over het gezag van die moeder in het gezin. „Iiet geen dat God samengevoegd heeft, scheidde de mens niet".

Moeten wij het niet met ontzetting konstaieren, dat in onze tijd zovel en niet meer weten of willen weten, wat een gezin is? Wordt het niet, véél meer dan vroeger het geval was, gezien als een mislukte poging tot samenleven van vroegere generaties? Een mogelijkheid om kinderen te telen? Overdag een tankstation, 't nachts een garage? We moeten aan dit alles voorbijgaan. Voor ons zo als we hier zijn, moet het de meest verheven opdracht van Godswege zijn, vader én moeder te zijn van een gezin. Maar dan het gezin gezien als een schepping des Heeren.

In onze „Pagina's" van het volj gende nummer van „Daniël" zal | D.V. een verslag van de huishou-< , delijke vergadering, die 20 sept. j.l. te Zeist is gehouden, worden 5 geplaatst. Nu volgt een deel van l het referaat van dhr. Kuijt.

Moet U uit cLe titel van dit onderwerp aflezen, dat in onze gezinnen steeds meer vaders gaan ontbreken, die naar de Schrift zich bewust zijn van hun opdracht als vader van het gezin?

De duivelse woorden van Nietzsche: „God is dood", moeten zij aangevuld, worden met: „En de vader is dood"?

Hoevele vaders zijn, wanneer ze 25, 30 jaar zijn, al op! De harde strijd om het bestaan maakt hen doodmoe; de spanning van het beroepsleven neemt hen zó in beslag, dat ze, thuis van het werk, schier niet meer in staat zijn, hun vaderschap uit te oefenen. De kracht en d.e vreugde om op te voeden, ook streng te zijn, ook te straffen, ontbreekt hen. De moeder moet dan het bijzonder belangrijke en echt nieit eenvoudige ambt van de vader over nemen, ook al ligt dat haar, gezien haar vrouwelijke, moederlijke: aard niet.

De oorzaak van dit alles ligt dieper. Veel vaders zijn zich, omdat ze niet leven onder de tucht van Gods Woord, de zeer verantwoordelijke opdracht van het vader-zijn niet meer bewust. Weet hij nog wel, dat hij geroepen is de zaakwaarnemer van de grote Schepper van het gezin te zijn? Hij is het, die niet alleen in naam het „hoofd" is van het gezin, maar werkelijk aan het hoofd moet staan van zijn gezin. Is hij het niet, die moet invullen en aanvullen, wat in moederschap niet tot zijn recht komt?

Immers wat het kind toestroomt uit de bron der moederliefde, is schier onuitputtelijk. En daar doen veelal grootouders en tantes het hunne nog aan toe.

Maar in té veel liefde schuilt vöor het kind een gevaar. Het gaat zijn wil door zetten. Daarom heeft de Heere gezorgd voor het herstel van het evenwicht: het kind heeft een strenge vader nodiig, die het brengt onder de tucht des I-Ieeren.

Spreekt Ef. 6 : 4 niet van vaders lering en vermaning (terechtwijzing)? U begrijpt het onderwerp zou gemakkelijker zijn, wanneer het luidde: et gezag van de vader en de liefde van de moeder in hun gezin.

Wij zeggen: En de moeders brachten kinderkens tot Jezus". (Mark. 10 : 13). Maar in de grondtekst staat „dragen" in de mannelijke vorm. Het is zeer dé vraag, of de plaatjes in de kinderbijbels wel juist zijn.

Die vader ontving van de Heere als persoonlijk geschenk de' autoriteit, d, e sterke hand, gedragen door een liefdevolle volmacht. Tot hem moeten moeder en kinderen kunnen opzien. Daarom is het vijfde gebod het enige gebod met een belofte.

Wat kan een vader niet bederven! Wat kan een biddende vader, een voorbidder voor moeder en kinderen, niet tot rijke zegen zijn!

Zal onze oudste zoon aan het graf van zijn vader kunnen zeggen: „Och, dat wij mochten worden, wie vader is geweest"?

We haasten ons om over de: moeder te spreken, de moeder in het. gezin van moeder én vader.

Bij de „plichten van mannen en vrouwen", zoals Paulus deze beschrijft in 1 Tim, 2 : 15, wordt tot de moeder gezegd.: Zij zal zalig zijn in kinderen te baren, zo zij blijft in het geloof, en liefde, en heiligmaking, met matigheid". Zij stond in d.e staat der rechtheid naast haar man. Haar val plaatste haar onder de man (Gen. 3 : 16).

Waar genade heerschappij gaat voeren, heet het „als het geloof gekomen is daarin is geen man en vrouw; want gij zijt allen één in Christus Jezus" (Gal. 3 : 28). Maar daarin blijft de man wel het „hoofd der vrouw" (Ef. 5 : 22 en 23). En dat hoofd heeft zijn vrouw lief als zijn eigen lichaam.

Zó moeten we vadier zien, zegt een christenmoeder tegen haar kinderen. Dan zullen deze kinderen later aan het graf van moeder kunnen zeggen: „We hoorden haar nooit iets ten nadele van vader zeggen, zoals ook vader nooit één woord ten nadele van moeder sprak".

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen