DE ROEPING VAN DE KERK

De neo-marxasten en allen, die in meerdere of mindere mate dezelfde akkoorden aanslaan, hebben voor velen de schijn mee, dat ze-de ware vertegenwoordigers van het evangelie met haar sociale bewogenheid over het lot van de mensen zijn. Wie echter neen zegt tegen het neo-marxisme, omdat het van het evangelie een verbastering is, zegt vanuit het evangelie, vanuit het Woord van God wèl (toch) ja tegen de roeping om met sociale bewogenheid in het leven te staan. Maar dan moet de bewogenheid ook in alle facetten aan de dag treden.

De kerk heeft de roeping het evangelie te verkondigen. De boodschap van zonde en genade, van vergeving en verlossing, van oordeel en gericht moet worden verkondigd, opdat mensen, dae ten dode wankelen behouden worden. Deze bewogenheid gaat het diepst, raakt het meest wezenlijke van het mens-zijn: de verhouding tot God (.....)

De kerk heeft de roeping om gerechtigheid te prediken. Dat betekent het gehele menselijk leven te stellen onder het recht van God en van daar uit ook op te roepen dat recht en gerechtigheid heersen in de samenleving(sverbanden). In dat verband spreken de profeten en apostelen ook duidelijk taal.

In de Bijbel horen deze opdrachten bijeen. Wie het een van het ander losmaakt vervalt in dwaling. Het neo-marxisme is in dit opzicht niet alleen een ontsporing, maar een karikatuur van het evangelie van vergeving, barmhartigheid, gerechtigheid en vernieuwing van mens en wereld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen