GREEN-PEACE .... GROENE VREDE

„Niet praten, maar handelen, blijkt een suksesvolle methode te zijn voor milieu-beschermers. Zo heeft de aktie-groep Green-Peace de jacht op de bijna uitgestorven walvis door een spaanse walvisjager en het afslachten van duizenden zeehonden in Engeland voorkomen. In kleine rubberbootjes verhinderden zij, met gevaar voor eigen leven, de jagers hun werk te doen. Wat vind je van het streven van Green-Peace en de gebruikte methode? "

Dit citaat was enkele maanden geleden een nadere informatie bij één van de opstel titels bij het Mavo-examen. Duidelijk een aktueel onderwerp dat sinds die tijd op allerlei manieren onze aandacht gevraagd heeft. Zo lag er tijdens de vakantiemaanden bij het dolfinarium te Scharendijke een voorlichtingsschip om het vakantiehoudend publiek nader in te lichten over het streven van Green-Peace. Een reden voor mij om. er ook eens een kijkje te nemen.

Wat willen zij?

Voorkomen dat de walvis uitsterft, zeehonden vermoord worden en dat er radioaktief afval in zee gedumpt wordt.

Hoe probeert deze milieugroep dit?

Op een vredelievende manier, zoals diat in hun naam tot uitdrukking gebracht wordt. Zo vredelievend zelfs, dat ze hun eigen leven in gevaar brengen.

„In 1975 besloot Green-Peace dat aktie voeren noodzakelijk was en vanaf dat jaar gaan Green-Peace-schepen de oceanen op om de walvisvaarders te zoeken. Vervolgens worden snelle rubberboten uitgezet waarin vrijwilligers plaats nemen die hun bootjes tussen walvissen en hamoenen manoevreren om een menselijk schild te vormen en de jagers het schieten te beletten". 1)

Als een ijsbreker een weg baant voor de pelsjagers die het OP de robben voorzien hebben, gaan „Green-peacers" op het ijs voor de boeg van de ijsbreker staan om te verhinderen dat het schip verder kan. Gaat dé ijsbreker door, dan kost het hun leven! „Als protest tegen het dumpen van radioaktief afval in de Atlantische Oceaan door een engels schip, voer de bemanning van de „Rainbow warrior" met rubberboten onder d'e losolatforms. Een van de vaten raakte en beschadigde een rubberboot". 1)

Kortom: „niet praten, maar handelen", desnoods met gevaar voor eigen leven. WAARMEE? Hierboven kwamen wij de naam „rainbow Warrior" (regenboogkrijger) tegen, de naam van het zeeschip waarvan de meeste akties ondernomen worden.

Hoe moeten wij als jonge mensen, die ongetwijfeld met deze groep in aanraking komen, hier nu tegenover staan?

De drie terreinen waarop deze groep opereert zijn onze aandacht zeker waard. Als öhristenen dienen wij de ons toebetrouwde schepping zo-veel mogelijk te beschermen. De walvis levert heus geen onmisbare produkten. En ook zonder bontjas van za d elrobbenbont kun je wel goed' gekleed voor de dag komen. Wat betreft het dumpen van radio-aktief afval in d'e oceanen tenslotte moeten wij ook niet te gemakkelijk denken

dat je er vanaf bent als je het in zee gooit.

Wat de Green-peacers beogen, kan, ja moet zelfs onze instemming hebben. Bij het hoe wil ik echter grote vraagtekens zetten.

Als wij ons ergens tegen willen verzetten, zullen wij dit op wettige wijze moeten doen door bijvoorbeeld de betreffende regeringen te informeren over de aanslagen die er op het milieu gedaan worden en te proberen op demokratische wijze de wetten dienaangaande te veranderen.

Tegen een handtekeningenaktie tegen de zeehondenmoord, kunnen wij geen enkel bezwaar hebben. Eigenmachtig schepen de doorvaart beletten, gaat echter te ver.

Maar vooral je eigen leven in direkt gevaar brengen om een walvis te redden, geeft blijk van het feit dat ook „Green-peacers" de mens niet alleen gelijk met. maar soms zelfs lager dan het dier plaatsen. Dat wij niet zonder meer achter Green-Peace kunnen staan, blijkt ook uit de middelen waarmee ze werken. Genoemd werd het schip „Rainbow warrior" — regenboogkrijger, „Deze naam is afkomstig uit een indiaanse mythe waarin wordt verhaald over regenboogkrijgers die uit de hemel zullen neerdalen om het onrecht dat d.e natuur wordt aangedaan te bestrijden". 1) Dat de regenboog van God gegeven is en een heel andere betekenis heeft, weet men blijkbaar niet eens.

Toch wonderlijk dat de boeg van dit schip gesierd wordt met een duif die e, en tak in de snavel houdt, dit — volgens een Green-peacer — als symbool van de vrede.

Moeten wij de symboliek hier nog verder doorvoeren en de diuif-symbool van de Heilige Geest —• als boodschapper van de Vrede beschouwen? In dit verband dan als boodschapper van de Green-Peace, de groene vrede? Misschien dat de duif hier wel dienst doet als symbool van een geest die de Green-peacers drijft, maar dat is dan vast niet de Heilige Geest Die ons in de Bijbel die komst van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde aankondigt, waarop gerechtigheid wonen zal en waar het. inderdaad volkomen vrede zal zijn. Green-Peace zit vol symboliek. „Het herkenningsteken van Green-Peace is een totemring. Deze ring werd door canadese Indianen aangeboden om hun waardering te uiten voor de strijd die dioor Green-Peace' gevoerd wordt tegen de ondergang van diersoorten en de natuur waarin wij leven". 1) En ook aan dit. indianensymbool hebben zij nog niet genoeg, want ze hebben dit primitieve symbool „verfraaid" met het „vredesteken-ban-de-bom" waarop elders in dit nummer ingegaan werd. Ook dat symbool ademt niet de geest die wij zouden wensen in milieugroepen. Tenslotte de vraag aan een Green-Peace-voorlichter of ze ook iets tegen abortus deden, want ongeboren kinderen doden is toch minstens zo erg als geboren zadelrobben? Nee, daar bemoeit Green-Peace zich niet mee, want dat behoort niet tot de oceaan.

Daarover heeft Green-Peace geen mening; wel dé Green-peacer die mij te woord stond zelf. Welke mening heeft hij mij nog niet verteld. Of heeft een walvis en een zeehond bij hem toch meerwaarde dan een mensenleven? Het lijkt er-veel op!

Het zal .duidelijk geworden zijn, dat allerlei groepen en akties die tegenwoordig ruimschoots de kans krijgen om onze aandacht en medewerking te vragen niet alleen beoordeeld moeten worden op het doel dat hun voor ogen staat. Dat kan soms nog wei mooi lijken. Ook de wijze waarop en de middelen waarmee men werkt zullen wij in onze overweging moeten betrekken. Helaas moeten wij een groep als „Green-Peace" afwijzen. Da: t mag echter niet inhouden dat wij dan op dit terrein maar niets doen. Reeds in het begin van dit artikel wees ik erop, dat wij als christenen zeker een taak hebben ten aanzien van de milieubescherming. Die taak ligt allereerst vlak bij huis.

Die taak was er in de achterliggende vakantieweken. Hoe hebben wij toen gehandeld in de natuur en met ons afval? Die taak ligt er ten aanzien van het omspringen met energie, ook als wij op onze brommer of in onze auto zitten. Die taak kan er ook liggen door financiële steun te verlenen aan verantwoorde organisaties die in grotere kring wat proberen te bereiken. Afwijzen van „Green-Peace" houdt tegelijkertijd in dat wij zelf des te voorzichtiger met Gods Schepping omgaan.

Sommelsdijk, D. C. Knulst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen