VRUCHTWATERONDERZOEK

In het R.D. van 26 juni j.1. hebt u het volgende kunnen lezen:

„De kommissie verstrekkingen van de Ziekenfondsraad wil 20 miljoen gulden beschikbaar stellen voor onderzoek naar aangeboren afwijkingen bij pasgeboren en ongeboren kinderen". Wat is er aan de hand'?

Het onderzoek van pasgeboren kinderen kennen we al lang. U zult allen wel eens gehoord hebben van de hielprik, die plaats vindt als de baby acht dagen oud is; het zogenaamde P.K.U. onderzoek (deze afkorting wordt algemeen gebruikt voor het moeilijke woord: phenylketonurie.) Aan de hand van dit onderzoek kan worden vastgesteld of het kindje lijdt aan de ziekte van Fölling, een stofwisselingsziekte die hersenletsel tot gevolg heeft als er geen maatregelen worden genomen.

Om bij ongeboren kinderen afwijkingen te konstateren wordt een kleine hoeveelheid vruchtwater weggenomen en onderzocht.

Over het thema „Vruchtwateronderzoek" is in maart j.1. een bijeenkomst gehouden, die georganiseerd is door de Vereniging „Gehandicaptenzorg". Deize bijeenkomst, die voornamelijk was uitgeschreven ten behoeve van ouders van gehandicapte kinderen, is ook door vele anderen bijgewoond, o.a. verpleegkundigen.

Het „waarom" van het vruchtwateronderzoek is toegelicht door Drs. M. J. van Lieburg; het „hoe" door dr. W. Kirpestein, terwijl de ethische kant van de zaak is belicht door Ds. A. Vergunst. Graag laat ik bovengenoemde sprekers hier even aan het woord zodat u een indruk krijgt van de zaak waar het om gaat.

Eerst enkele regels van drs. Van Lieburg over de achtergronden van het vruchtwateronderzoek. Hier en daar pik ik een paar regels uit zijn betoog, in de hoop dat ik het niet uit zijn verband ruk en u toch een beeld krijgt van het gesprokene.

„Sinds de zondeval heeft de mens gezocht naar middelen en technieken, om niet gewenste zwangerschap af te breken. Nadat in het tijdperk der „verlichting" het rasdenken begonnen was, volgde op het eind van de 19e eeuw een vermenging of samengaan van de opkomende erfelijkheidsleer, de genetica, met de evolutieleer van Darwin. De voortplanting van de mens, evenals van dier en plant, bleek aan wetten onderworpen, terwijl de natuur in haar ontwikkeling het principe: leek te huldigen van „het recht van de sterkste". In die denkwereld moest de vraag wel naar voren komen of deze evolutielijn niet verstoord wordt door het verplegen en het in leven houden van geestelijk en lichamelijk gehandicapte volwassenen en kinderen. I-lier begon het eugenetisch denken haar twijfelachtige zegetocht gericht op het verbeteren van de erfelijke eigenschappen van de mens. In deze eugenetische kansberekening openbaarde: zich ten volle de hoogmoed! en dwaasheid van een rekenend mens, die echter met God geen rekening houdt.

Laat het u gezegd zijn, dat in een land waarin de abortusklinieken gouden jaren beleven en de wetgever zich opmaakt, om ongeboren leven vogelvrij te verklaren, dat juist daar de abortus op eugenetische gronden, ook zonder de zekerheid die de uitslag van een vruchtwateronderzoek biedt, herleven moet en herleven zal!

Toen in 1956 voor het eerst over vruchtwateronderzoek geschreven werd en de mens doordrong tot in de moederschoot, om het kunstig borduursel op zijn kwaliteit te onderzoeken, was de abortusmoraal haar triomftocht reeds begonnen.

De medische macht scheen haar grenzen te zoeken aan de horizon van de medische techniek. De genetica begon haar kennis uit te breiden tot de miniemste onderdelen van het lichaam, zoekend naar steeds fijner ontregelingen en zich opmakend tot steeds vernuftiger ingrijpen. Tegelijk brak de verandering door in de opvatting over het ideale gezin. Twee, hoogstens drie kinderen van (alsof het om gebruiksvoorwerpen gaat) hoge genetische kwaliteit; zonder handicap en zonder gebrek!

De geschiedenis van de selektieve abortus en de selektieve kindermoord heeft in het

moderne vruchtwateronderzoek haar voortzetting gekregen. Een beangstigende voortzetting, waar een ieder onzer, zowel ouders, aanstaande ouders, medici, verpleegkundigen, predikanten; ja, ons hele reformatorische volksdeel voor gewaarschuwd zij! Laat ons „neen" een krachtig duidelijk „neen" wezen! Juist nü is er aan zo'n getuigenis behoefte!" Tot zover drs. Van Liehurg.

Dr. Kirpestein vertelde over de wijze waarop het onderzoek wordt, toegepast en zei o.a. het volgende:

„Dit vruchtwateronderzoek heeft tot doel om vruchtwater te krijgen waaruit men onderzoekingen kan doen. Men kan het vruchtwater en de cellen van het vruchtwater onderzoeken. Hieruit kunnen bepaalde konklusie's getrokken worden omtrent het nog niet geboren kind.

Met behulp van een vrij dikke naald prikt men door de buikwand' en de baarmoederwand heen en zuigt de hoeveelheid vruchtwater op, dat men voor dat onderzoek nodig heeft. Er kunnen als gevolg van dit onderzoek tweeërlei komplikaties optreden aan d.e kant van de moeder en van de kant van de vrucht. Komplikaties van de kant van de moeder zijn o.a. bloedingen (door het aanprikken van een bloedvat) infektie van de buikholte, beschadiging van blaas of darm.

De komplikaties die op kunnen treden van de kant van de vrucht zijn o.a. beschadiging van de vrucht, infektie van de vruchtholte, met als gevolg spontane abortus, vruchtwaterlekkage, wat eveneens spontane abortus tot gevolg kan hebben. Ook kan het aldus verkregen vruchtwater verontreinigd zijn en doordat de punktie niet, goed uitgevoerd is kan er ook' verkeerde informatie verkregen worden.

Aannemende dat alles goed gegaan is met deze punktie hebben we aldus vruchtwater verkregen, waarmee we verschillende onderzoeken kunnen doen en waaruit men verschillende konklusies kan trekken. Nu rijst de vraag: Is vroeg vruchtwateronderzoek geoorloofd? Zo ja, bij wie? Wat zijn d, e gevolgen?

Ik zou deze vraag aldus willen beantwoorden: Als het de bedoeling is, vruchtwateronderzoek te doen met het oog op selektieve abortus, dus met de bedoeling dat de vrucht gedood wordt, wanneer er uit het onderzoek gebleken is dat er een mismaakt kind, een mongooltje, een kind met een open ruggetje of een anencefaaltje geboren staat te worden, dan wijs i'k vruchtwater-onderzoek zeer zeker af!

Doch er zijn bij het vruchtwateronderzoek ook positieve kanten, waardoor het tot zegen kan zijn. Ik denk daarbij aan het rhesusantagonisme. Vruchtwateronderzoek acht ik alleen geoorloofd als het een helend-karakter heeft en men het doet tot welzijn van moeder en kind. In alle andere gevallen moeten wij een krachtig „neen" laten horen". Tot zover dr. Kirpestein.

Ds. Vergunst wees er zijn gehoor op dat de Heere regeert, wat in onze tijd vaak vergeten wordt.

„Geloven wij", zo vroeg dominee", hetgeen wij vanmorgen hebben gezongen uit psalm 139, dat ook die geschonden vrucht een borduursel is : door God gemaakt? Kunnen we ook dat een borduursel Gods noemen hetwelk i-n een verborgen plaats door God gewerkt is? Geloven we dat ook dat leven is uit de hand des Heeren voortgebracht? Hoe geschonden ook? Zien we in deze geschondenheid de vruchten der zonde? De bittere vruchten van de zonde?

Gods woord zegt: En God zag al wat Hij gemaakt had en ziet' het was zéér goed!

Daarom God verbiedt abortus, niet alleen op gezonde vruchten maar ook op deze geschonden vruchten! Het onderzoek dat dan ook met dit doel plaats vindt, is daarom beslist ongeoorloofd! Wij willen er met nadruk op wijzen dat niet elk onderzoek van het vruchtwater ongeoorloofd is. Heeft zo'n onderzoek een levenshehoudende dienst, dan is dit het werk van de heelmeester, die bij de gratie Gods zijn beroep mag uitoefenen. In alle andere gevallen is zo'n onderzoek ten diepste goddeloos, dan is het verwerpelijk en feitelijk opstand tegen de Godsregering. Zulk een onderzoek moest in de christelijke kringen der onzen ten enenmale worden verworpen als een ongeoorloofde ingreep in het Gedsbestel".

De bijeenkomst op 10 maart j.1. werd door Ds. Vergunst gesloten met een woord van troost voor hen die een kruis moeten dragen, n.a.v. 2 Cor. 12 : 7-9, waar Pauius na bij herhaling gebeden te hebben om van de scherpe doorn te worden verlost., van de Heere als antwoord ontving: Mijn genade is u genoeg". Ds. Vergunst eindigde met de

woorden: „Welgelukzalig die ook iets. van diat geheim heeft leren verstaan: „Mijn genade is. u genoeg en Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht".

Dan zegt Paulus: „Dan zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone". „Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, (dat kunnen ook noden van onze gehandicapten zijn), in vervolgingen, in benauwdheden om Christus wil. Want, als ik zwak ben, dan ben ik machtig! Dat is het levensgeheim waardoor hij het leven, ook met zijn scherpe doorn, aanvaarden mocht en leven kon. Dat. make de Heere ook het geheim van ons leven in kruis en tegenspoed."

Er is een brochure in voorbereiding, waarin het gesprokene op bovengenoemde bijeenkomst, is opgenomen. Deze is te bestellen bij de Vereniging Gehandicaptenzorg, Michelangelostraat 98, 3066 NM Rotterdam, tel. 010 - 213824.

Huishoudelijke vergadering

Zoals reeds eerder in onze „Pagina" werd vermeld zal D.V. op 20 september a.s. in het kerkgebouw te Zeist de huishoudelijke vergadering worden gehouden.

Aanvang 10.30 uur. In de middagvergadering hoopt de heer P. Kuyt een inleiding te houden over „Het gezag van de moeder in het gezin". (Dames uit het noord-oosten kunnen met de trein tot Amersfoort reizen en vandaar verder gaan met de bus naar Zeist).

Uw sekretaresse, B. W. Hulsman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen