Wetenschap der heiligen

Het heeft mij enige moeite gekost om een titel te vinden waarin de inhoud van het referaat voldoende uitgedrukt wordt. In hoeverre ik hierin geslaagd ben, laat ik graag aan uw beoordeling over.

We kunnen het woord wetenschap vervangen door kennis. Kennis kan op tweeërlei wijze verkregen worden n.l. door studie, in welk geval veelal het woord wetenschap gebruikt wordt en door waarneming. Het gehele leven is een oefenschool waarin ervaring en levenswijsheid wordt opgedaan. Onder heiligen verstaan we kinderen Gods. Die wedergeboren is en Christus is ingelijfd, is volgens Gods Woord een heilige omdat hij of zij de heiligheid van Christus deelachtig is.

Het gaat dus om de wetenschap en kennis van de kinderen Gods. Het is een bijzondere wetenschap want het gaat niet om natuurlijke maar om geestelijke en hemelse zaken. De bron van deze wetenschap is God. Hij, Die de Alwetende is en in Zijn Goddelijke vrijmacht elk van Zijn kinderen zóveel kennis van God en Goddelijke zaken schenkt als Hij in Zijn oneindige wijsheid goed en nuttig acht.

De wetenschap waarover we handelen is dus duidelijk onderscheiden van alle andere wetenschap. Vervolgens is het een geschonken of gegeven wetenschap. Dus geen wetenschap waarin men zichzelf kan bekwamen of die door studie verkregen of vermeerderd kan worden.

Geldt van alle andere wetenschap dat men een goed verstand en zekere intelligentie moet bezitten om ze te verwerven, deze voorwaarde is hier niet van toepassing.

Ten laatste, het is een geschonken wetenschap, uit genade en om Christus wil verkregen. Eigen inspanning en verdienste vallen hier ten enenmale weg.

In Gods Woord wordt gesproken van wijsheid met een erfdeel, van heilige wetenschap van een kennen en weten door de Heilige Geest. Met grote nadruk wil ik hier stellen, dat deze wetenschap het eigen en bijzonder deel is van hen die uit God geboren zijn en onder de bearbeiding van de Heilige Geest staan...... en dat het geen weten is met het verstand alleen maar ook met het hart.

Dit onderscheid moet duidelijk worden vastgehouden, vooral omdat velen trachten dit weg te vagen. Vanzelfsprekend is het goed, zelfs zeer aan te prijzen, om gebruikmakend van de middelen, onze kennis van deze dingen te vermeerderen. Echter moeten we wel bedenken, dat de verlichting door de Heilige Geest onmisbaar is. Hoe moeilijk dit ook kan zijn, we moeten aanvaarden wat Gods Woord zegt, dat de mens (dus de onherboren mens) niet verstaat de dingen die des Geestes Gods zijn en er wordt aan toegevoegd: „want het kan ook niet". Hier dreigt een groot gevaar. Door studie van de leer der waarheid verkrijgt men een zekere wetenschap van deze zaken. Men gaat veel dingen beter verstaan en in een ander licht zien. Daarbij komt, en ik dacht dat dit bij elke studie wel het geval is, krijgt men er vermaak in, men gaat er in op.

Men weet meer dan vele anderen maar zonder de zaligmakende bearbeiding door de Heilige Geest blijft het een kennen en weten met het verstand. Hier komt bij dat de vorst der duisternis, die toegang heeft tot ieders hart, ons tracht wijs te maken, dat ons weten uit God. is. En zo hij begon om Eva te verleiden door vragenderwijs te spreken, n.1. „is het ook enz." zo begint hij dikwijls: „Zou het niet mogelijk zijn dat uw weten en kennis uit God is? "

Het is een vraag waar we zo graag een bevestigend antwoord op vinden. Wie eenmaal een voet op dit glibberige pad heeft gezet, zal alras in de strikken gevangen zijn van hem, die een mensenmoorder is van den beginne. We kunnen niet nauw genoeg onderzoeken of het werk uit God is! Die God, Die eenmaal de mens volmaakt en naar Zijn beeld geschapen heeft. Dit beeld bestond allereerst in kennis.

Wanneer nu de Heere in opzoekende zondaarsliefde een zondaar opzoekt, wederbaart en in Christus inlijft, wanneer deze dus wedergeboren wordt, wordt hij volgens Paulus (Coll. 3:10) „vernieuwd tot kennis naar het evenbeeld Desgenen, Die hem geschapen heeft". Deze kennis van God en Goddelijke zaken zal aanvankelijk zeer gering, en in beginsel zijn, maar toenemen door de oefening van het geloof.

Jezus Christus, de grote Profeet en Leraar der Gerechtigheid, gaat door middel van Zijn Woord en Geest zo'n zondaar of zondares onderwijzen. Middellijkerwijs wordt deze kennis of wetenschap verkregen door Gods Woord. Nooit daarbuiten, niet door dromen of visioenen, door gezichten of mondelinge aanspraak, maar door Gods Woord. Reeds bij het begin is het Woord het zaad der wedergeboorte, dat in het hart valt en daar in het verborgene zijn werking doet. We kunnen 100.000 preken hebben gehoord en vele malen de bijbel doorgelezen hebben, terwijl het ons hart niet raakte maar dan kunnen we 't niet meer kwijt. De zaligmakende bearbeiding door de Heilige Geest heeft een aanvang genomen en we zijn leerling(e) geworden op de hogeschool der genade. En wat gaan we daar nu leren?

Allereerst dat God waarachtig is en dat Zijn Woord waarheid is. Het staat vast, dat er een God is Die leeft. Een God, die Zichzelf in Zijn woord openbaart en door middel van Zijn Woord spreekt. Het is een wonderlijke ervaring om Gods stem in ons hart te beluisteren. Dikwijls wordt de vraag gesteld: „Hoe kan ik nu weten of God tot mij gesproken heeft? " Ik zou kunnen zeggen: wie dit niet weet, heeft het ook nooit ervaren! Als ik U hier iets zeg, dan weet U het toch ook! Zouden we het dan niet weten als de Heere het zegt! Ik zou ook kunnen zeggen: Hebt U er iets van geleerd, hebt U er enige kennis of wetenschap door verkregen? Dat heeft immers blijvende waarde!

Dikwijls hoort men zeggen b.v.: ik was er zo door ontroerd of: het was zo wonderlijk, zo krachtig, zo zoet of zo aangenaam. Tóch is dat het belangrijkste niet. Velen van Gods kinderen hechten te grote waarde aan het gevoel en aan de innerlijke gewaarwordingen. Het doel dat God beoogt met het hemels onderwijs is, hen wetenschap te schenken. Al is het zeker waar, dat wanneer God tot de ziel spreekt men ontroert en klein en verbroken zal zijn, dit alles gaat voorbij. Wat de Heere ons leert, dat blijft! (Dan.: Ik weet dat God met mij is. Job: Ik weet... Paulus: Ik weet in Wien...)

Nu zou ik alles kunnen samentrekken door te wijzen op het woord van de Heere Jezus in het hogepriesterlijk gebed: En dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God en Jezus Christus Die Gij gezonden hebt.

Ook hier valt de volle nadruk op het kennen. Dit is wat wij noemen, de bevindelijke of geheiligde kennis, de wetenschap der heiligen, gewerkt door de Heilige Geest.

Met dit kennen of weten zal echter veel gepaard gaan. Indien er ware Godskennis is dan is er ook zelfkennis en indien er kennis van Jezus de Zaligmaker is, kennen we ook onszelf als een verloren zondaar.

Gods onderwijs wordt alleen verstaan als het verstand verlicht wordt en dit wordt Gods kinderen geschonken. Wat dit is. heeft de Heere Jezus duidelijk getekend in de gelijkenis van de verloren zoon. Hij zegt, dat hij tot zichzelf kwam; hij ging de werkelijkheid zien! Wat hij gedaan had n.1. zijn vader verlaten, alles er doorgebracht en wat hij er voor teruggekregen had. In welke toestand hij zich nu bevond en hoe die hongerdood dreigde. Hij zag het gevaar waarin hij zich bevond!

Uit dit alles werd de belijdenis geboren: Ik za.1 opstaan en Zo zondaar: Kan hij terug? Durft hij terug? Enerzijds getrokken door Gods liefdekoorden maar ook (uit de kennis die hij van God verkregen heeft) wetende dat de Heere goedertieren, genadig en barmhartig is. Deze wetenschap geeft vrijmoedigheid om de Heere aan te lopen, dus tot gebed en doet hopen op Zijn ontferming.

Onderwezen door Woord en Geest, weet men zondaar voor God' te zijn. Dit kan niet anders want in het licht van Gods majesteit en heiligheid gaat men zichzelf zien. Die majesteit en heiligheid, die zo bijzonder schitteren in Gods heilige wet.

Dit is zo 1 geheel anders dan het verstandelijke weten. Hiermee kunnen we ons gehele leven voortleven, schuld met schuld vermeerderend. Hoe koud en klakkeloos kunnen we dan belijden zondaar te zijn en gezondigd te hebben! Er is geen waar berouw of innerlijke smart over. Er is geen verootmoediging en verhrokenheid des harten.

Wie echter in waarheid weet zondaar voor God te zijn, zal ook uitzien naar verzoening en vrede met God. Een verzoening, die niet tot stand gebracht kan worden door iets wat we zelf zijn of doen. Ons verstand zoekt het altijd daar, waar het niet te vinden is. Welk een hemels onderwijs is er nodig om dit eens te verstaan! Velen denken het wel te weten. Men wordt immers door genade zalig en niet door de werken. Tóch zoekt men het nog in zichzelf en door een verbroken, werkverbond. Altijd weer is men bezig: als ik dit nu maar eens kon betrachten en dat maar eens kon laten Als ik maar veel en aanhoudend bid, enz. enz.

Menigeen die over de Heere Jezus en Zijn werk spreekt doch Hem niet in waarheid door het geloof leerde kennen, verraadt zichzelf door zijn wettisch werken. Men roemt in Jezus met de lippen en verloochent Hem met het hart. Wat is het dan ook een voorrecht om met onszelf, onze godsdienst, bidden, kerkgaan enz. eens vast te lopen. Om de les te mogen verstaan, dat uit de werken der wet geen vlees gerechtvaardigd zal worden. Maar hoe dan? Hoe moet dan een zondaar, die geen goed kan doen en die op grond van zijn zonden en ongerechtigheid de dood heeft verdiend, zalig worden? Dit wordt bij Gods kinderen een vraag des harten. Op die vraag wil God op Zijn tijd een antwoord geven. Die vraag, die voor de zondaar moet worden opgelost, is al opgelost in Gods eeuwige Vrederaad. Daar gaf God Zijn Zoon! Ja, die vraag werd opgelost toen de Heere Jezus op aarde kwam en Hij Zijn verzoenend offer bracht. Die vraag wordt beantwoord in elk verslagen zondaarshart. „Geloof in de Heere Jezus Christus en gij zult zalig worden". Door middel van Woord en Geest wordt de van God gegeven Zaligmaker aan het hart geopenbaard. Men ontvangt een heerlijke en voortreffelijke kennis van de Middelaar, Jezus Christus. Dit is heel wat anders dan hetgeen door zeer velen voor het echte wordt gehouden. Daar spreekt men over een Jezus van Wien we gehoord en gelezen hebben doch Die nooit aan het hart is geopenbaard! Paulus zei echter: „Het heeft God behaagd Zijn Zoon in mij te openbaren".

Het is schrikbarend en afstotend hoe gemakkelijk men over Jezus spreekt, , 't Is Jezus voor en 't is Jezus na, terwijl alle eerbied ontbreekt. Jezus is overal goed voor. En tóch is het een karrikatuur van de ware Jezus!

De openbaring van de Heere Jezus aan onze ziel zal Hem doen hoogachten en liefhebben. En wie men liefheeft, daar spreekt men met eerbied over en met hoogachting. De Heere Jezus zei tot de Samaritaanse vrouw: „Indien gij de gave Gods kendet en Wie Hij is Die tot U zegt: Geef Mij te drinken, zo zoudt gij van Hem hebben begeerd, en Hij zou U levend water gegeven hebben".

Het kennen van de Heere Jezus op zaligmakende wijze, zal Hem in ons hart de hoogste plaats geven, onze ziel doen dorsten naar het levende water en daarvan drinkend zullen we verkwikt en verzadigd worden.

Nu zou ik verder kunnen gaan en spreken over de meerdere kennis van de persoon van de Heere Jezus die God Zijn volk wil schenken en over de kennis van de andere 1 Goddelijke personen, n.l. van de Vader en de Heilige Geest. Naar mijn mening hoort dat echter meer thuis op de kansel dan in het kader van deze lezing.

Eén ding wil ik wel zeggen, op de hogeschool der genade is men nooit afgestudeerd. Des te meer kennis men daar verkrijgt, des te meer gaat men eigen onkunde en dwaasheid verstaan en inleven. Petrus vermaant de gelovigen om op te wassen in kennis en genade van de Heere Jezus Christus. Waar een gezond geloofsleven is, zal diit altijd het vragen en uitzien des harten zijn. We hebben gezegd, dat het een kennis is, die uit genade verkregen wordt. Dus niet omdat de een waardiger is dan de ander, omdat de een ootmoediger is, meer bidt er beter gebruik van maakt enz.

God is vrij en soeverein, maar dit mag geen deur zijn tot lijdelijkheid. Voor allen, óók voor de gelovigen ligt er een heilige roeping (Psalm 81 : 12)

Tenslotte, deze wetenschap is een heerlijke wetenschap. In het kennen van God en de Heere Jezus Christus ligt een zielverzadigende blijdschap. Daarbij is het wijsheid met een erfdeel. Gods volk zal geen vreemde God ontmoeten en zij zullen niet horen: „Ik ken U niet "

Het is ook een. blijvende kennis. Alle aardse kennis en het verstandelijk weten gaat vervagen. Men vergeet en kan het weer verliezen. Deze kennis echter blijft. Hetgeen God ons heeft geleerd, vergeten we nooit meer! (David: „Geen leed zal )

Verder is het een vertroostende wetenschap. Of acht U het een kleine zaak om de Heere te kennen, niet alleen als God, maar als onze God voor tijd en eeuwigheid. Om zich het eigendom des Heeren te weten en te kunnen zeggen: Hetzij dat wij leven..." (Rom. 14 : 8) Om God als onze Leidsman te hebben in leven en sterven? Dit is immers de enige troost waarvan Zondag 1 van onze Heidelberger spreekt!

Maar het is ook een verootmoedigende en vernederende kennis. Neen, het is niet die kennis, die Paulus bedoelt, wanneer hij zegt dat ze opgeblazen maakt. Integendeel, ze maakt klein en ze vernedert. Wie toch, die zich in waarheid kent als een arme zondaar en dit dagelijks moet inleven, heeft nog roem in zichzelf? Neen, wie dan roemen wil, roeme in de Heere!

Ik wil thans eindigen en U deze kennis van harte aanbevelen, U met ernst aanradend de middelen die tot het verkrijgen ervan kunnen leiden, waar te nemen en de Heere gedurig te bidden.

De wijze Salomo zegt: „De vreze des Heeren is het beginsel der wetenschap".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen