DE SYNAGOGE

De synagoge is ontstaan in de tijd van de ballingschap. De tempel was verwoest en daardoor was het geestelijk middelpunt weggevallen. Het joodse volk verlangde naar een plaats waar gelegenheid was elkaar te ontmoeten en de wet en de orofeten te lezen. Zo ontstond de synagoge waar, vooral op de sabbat het volk samenkwam. Na de terugkeer uit de ballingschap bleef de synagoge bestaan. Het ging daar dus in de eerste plaats om de prediking en het onderwijs uit de Schriften; maar ook konden er vreemdelingen logeren. Dit weten we uit een opschrift van een synagoge, dat tijdens opgravingen in Jeruzalem is ontdekt: Theodotus bouwde deze synagoige voor de lezing van de wet en voor het onderwijs in de voorschriften, maar ook als huis voor vreemdelingen". In de tijd van het Nieuwe Testament was in elk dorp of in elke stad een synagoge. In Jeruzalem waren er zelfs vele. Joden die uit een bepaald' land in Jeruzalem waren komen wonen stichtten daar een eigen synagoge. Stefanus kwam met zulke buitenlandse Joden in aanraking. „En daar stonden op sommigen, die waren van de synagoge, genaamd der Libertijnen, en der Cyreneërs, en der Alexandrijnen, en dergenen, die van Cicilië en Azië waren, en twistten met Stefanus" (Hand. 6:9).

Hoe zag een synagoge er uit?

Dicht bij de Zee van Galilea liggen de oude ruïnes van de synagoge van Kapernaum, Geleerden hebben deze ruïnes onderzocht en kunnen ons nu vrij nauwkeurig vertellen hoe deze synagoge er vroeger uitgezien heeft.

Ze was gebouwd op een terras. Drie poorten gaven toegang tot de synagoge;

Naast de synagoges was een hof. Vermoedelijk was daarin een fontein waarin men zijn handen en voeten kon wassen. D ; e synagoge had aan drie zijden een zuilengang; daarboven waren galerijen waar de vrouwen een plaats hadden.

De meeste synagoges waren op dezelfde wijze ingericht. Tegenover de hoofdingang stond de kast waarin de boekrollen werden bewaard. Voor deze kast hing een voorhangsel dat meestal met goud geborduurd was. Daarvoor bevond zich een podium met een lessenaar voor de voorlezer en een stoel voor de spreker.

De toespraak werd zittend gehouden en de toehoorders stonden.

De orde van dienst

De dienst begon met het opzeggen van. de belijdenis. Deze geloofsbelijdenis bestond uit enkele teksten uit Derut. 6 en 11 en uit Num. 15.

Daarna volgde het gebed. De aanwezigen stonden met hun gezicht in die richting van Jeruzalem gekeerd. Het gebed bestond uit achttien lofprijzingen en beden, daarom werd het „het achttien gebed" genoemd. Deze naam bleef ook bestaan toen er nog een bede aan toegevoegd werd. Dit gebed werd eerst door ieder zacht voor zich uitgesproken en daarna luid door de voorbidder herhaald.

Bij het laatste gedeelte viel de gemeente in en in koor werd gezegd: „Wij willen Uw Naam in de wereld heiligen, zoals men U in de hoogste hemelen heiligt". Na het gebed volgde de schriftlezing. Men las eerst het gedeelte uit de Thora, dat aan de beurt

was. Met Thora bedoelt men de vijf boeken van Mozes. Verder las men een gedeelte uit de profeten. Dit was naar vrije keuze. Ieder kon voor de schriftlezing worden uitgenodigd door de overste van de synagoge. Behalve deze overste kende de synagoge ook nog de oudsten en de dienaar. De dienaar zorgde ervoor dat de boekrollen tevoorschijn werden gehaald en weer weggebracht. Zijn taak was het ook om de spreker naar de preekstoel te brengen. In Lukas 4 lezen we over het optreden van Jezus in de synagoge. In dat hoofdstuk wordt ook de dienaar genoemd. „ en als Hij het boek toegedaan en de dienaar wedergegeven had ...”

Sprekers werden door de overste van de synagoge uitgenodigd om te spreken. Dit lezen we ook van Paulus in Hand. 13 : 15 „En na het lezen der wet en der profeten zonden de oversten der synagoge tot hen, zeggende: annenbroeders indien er enig woord der vertroosting tot het volk in u is, zo spreek”.

De bijeenkomst werd besloten met de priesterzegen die we lezen in Num. 6 : 24-26. De zegen mocht alleen door iemand van het priesterlijke geslacht op de gemeente worden gelegd. Was zo iemand niet aanwezig dan werd deze zegen in de vorm van een gebed uitgesproken. Dat gebed begon zo: Onze God en onzer vaderen, zegene ons met de drievoudige Thorazegen, die neergeschreven is door Uw dienaar Mozes en uitgesproken moet worden door Aaron en zijn zonen." Daarna volgde dan de priesterzegen. De taak der oudsten was het om toezicht te houden op de gemeente. Zij hadden de bevoegdheid om iemand uit de synagoge te werpen. Dit was een zeer zware straf, denk maar eens aan de geschiedenis van de blindgeborene, die we lezen in Joh. 9. Een andere straf, die opgelegd kon worden was de geseling. Men kon ten hoogste 40 slagen krijgen. Dit naar aanleiding van Deut. 25 : 3.

De dienaar moest deze straf uitvoeren. Hij gaf nooit meer dan 39 slagen uit vrees dat hij zich zou vertellen. Deze straf heeft Paulus wel vijf keer gekregen. Daarom schrijft hij in 2 Cor. 11 : 24: Van de Joden heb ik veertig slagen min één vijf maal ontvangen." De synagoge is van grote betekenis geweest voor de verbreiding van het evangelie in de eerste eeuw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen