KERKDIENST IN DE GEVANGENIS

Met de dankbare herinnering aan de zeer geslaagde Bondsdag van de +16 verenigingen nog in het hoofd, zat ik dit „bericht voor jou" te schrijven. Wat zie je op zo'n dag vele honderdien blijde gezichten. Wat klinkt dat zingen mooi uit zoveel jonge kelen. Gezellige zaal. Boeiende onderwerpen. Een ontroerend klankbord. En dan de afsluiting van de aktie „Help onze jongeren". Een aktie die mij uit het hart gegrepen was.

Wat is dan de tegenstelling scherp en wat voel je dan het kontrast goed aan, als je een dag daarvóór nog in die gevangenis van Antwerpen geweest bent. Als hulpaalmoezenier voor de belgische gevangenissen kom ik daar regelmatig. Het is niet zo eenvoudig om daar een aanstelling voor te krijgen. Dat gaat volgens de belgische wet via het Ministerie van Justitie, Men krijgt die aanstelling als „bedienaar van de eredienst met het statuut van regent”.

Nu moet je echt niet denken dat een belgische gevangenis een hotel is hoor. Voor ik bij de jongens op die cel ben, dan ben ik zes getraliede stalen deuren gepasseerd, die bewaakt worden door drie cipiers met angstig grote sleutels. En dan de „afdelingen": allemaal stalen balustrades aan de ene kant en aan de andere kant betonnen muren met ijzeren celdeuren. Op de deur van cel 276 staat achter godsdienst: Prot. We vragen de afdelingsbewaarder ons daar binnen te laten. Elke godsdienst heeft namelijk zijn eigen geestelijke verzorging, dus als protestants aalmoezenier mag ik alleen de protestantse gevangenen bezoeken, tenzij iemand van een andere godsdienst schriftelijk daarom vraagt. Bij het binnenkomen van de cel vinden we de „bewoner" in gevangenisuniform. Er is beslist niet méér dan het allernoodzakelijkste „huisraad" aanwezig. Alles is even koud en kaal.

Begrijp je nu waarom het kontrast met de Bondsdag mij zo opviel? Vraag niet aan de gevangene: „Ga jij je weg met blijdschap? " Na de eerste kennismaking is het vaak alleen maar luisteren. Luisteren naar de problemen! En dan hoor je nogal wat!

Veelal komt het al spoedig tot een vertrouwelijk gesprek, waarin je dan de kans krijgt om wat door te geven van d'e Boodschap waar je tenslotte voor komt. Het is een dankbaar werk, gevangenen bezoeken. Maar het is ook een moeilijk werk.

Het is in Antwerpen een strafinrichting waar uitsluitend het voorarrest of korte straffen worden uitgezeten, daarom hoor je heel vaak de klacht: „Hoe zal het straks gaan als ik vrij kom? " Je begrijpt dat deze mensen met ALLEEN een stukje uit de Bijbel te lezen en samen te bidden, niet geholpen zijn. De opgestapelde problematiek is met twee of drie maanden „zitten" en enkele bezoeken niet weggewerkt. De nazorg is veel belangrijker. Tot nu toe ontbreken daarvoor de mogelijkheden al is er wel veel verbeterd nu het pand op het St. Jansplein bijna klaar is. We kunnen diaar dan op geregelde tijden de mensen te woord staan.

GEDENK DER GEVANGENEN (Hebr. 13 : 3a)

Daaronder zijn ook jongens en meisjes van jullie leeftijd! We mogen er nooit bóven gaan staan. Als jullie mogen opgroeien in een harmonieus gezinsleven, kerk en vereniging waar je met elkaar praten kunt, dan is dat allemaal zo GEWOON nietwaar? Om te beseffen welke grote voorrechten jullie hebben, zou je eens mee moeten gaan naar „achter de schermen”.

Zaterdag vóór Pasen hebben we voor het eerst de eredienst in de gevangenis gehouden. Het aantal toehoorders was tien personen, waarvan zes nederlandstalig. Ik heb toen gesproken over 2 Tim. 2 : 8a met als thema: et Paasevangelie vanuit de gevangenis in de gevangenis. Zoek eens op waarom juist dit thema! Het is maar één aspekt van het evangelisatiewerk. Misschien het bespreken op die J.V. waard? Met hartelijke groeten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen