DE SPRAAK MAAKT OPENBAAR

Jefta heeft Israël verlost van de rooftochten der Ammonieten. De mannen van Efraïm weigerden mee te strijden, maar toch komen ze naar Jefta om een deel van de buit. In een brutale demonstratie komen ze de Jordaan over. Zij dreigen Jefta en zijn huis te verbranden.

Maar Jefta laat zich niet intimideren. Hij vergadert zijn soldaten en verslaat ook de Efraïmieten. Deze proberen zo snel mogelijk over de Jordaan te ontkomen. Jefta en zijn mannen hebben echter de veren van de Jordaan bezet. Veren zijn de plaatsen die in bepaalde tijden van het jaar doorwaadbaar zijn. De vluchtende soldaten van Efraïm worden daar opgewacht. En daar vindt nu een allesbeslissend: ondierzoek plaats, dat zal beslissen over leven en dood. Aangrijpend 1 , nietwaar? Denk je dat eens in: zij willen naar huis en een andere weg is er niet! Ze moeten de Jordaan over. Zullen ze vrouw en kinderen wel ooit terugzien? Hun trots is gebroken. Hun opruiende taal is verstomd. Onrust en bange zorg heeft zich van hen meester gemaakt, Eigen schuld? Ja, en dat door de zonde. Eén stap van onbedachtzaamheid, maakt dat men jaren schreit. Zullen wij daar goed aan denken., jonge mensen. We hebben alles verzondigd en we moeten voor God verschijnen. Het is de mens gezet eenmaal te sterven en daarna het oordeel. Zal het goed zijn, als de I-Ieere ons zal onderzoeken?

Jefta kon zeggen tegen Efraïm: „Ik heb u geroepen, maar gij wilde niet komen". De Heere roept ons steeds tot bekering. Hij heeft geen lust in onze dood. De Heere daalt zo laag af en zegt: „Mijn zoon, geef Mij uw hart". De liefde van Jezus is zo groot, dat Hij wilde sterven in de plaats van arme zondaren. Hoe gelukkig is dan toch Gods volk. Zij zullen door Hem verlost worden uit alle nood en dood. Ze zullen leven en niet sterven. Christus draagt Zijn Kerk over de doodsjordaan en brengt ze eeuwig thuis. O bukt dan eens voor de Heere, dat is zo zoet en zalig. Dan vloeien de wateren des levens. Zo brengt de Heere al Zijn kinderen in het stof van ootmoed..

En denk nu eens aan de soldaten van Efraïm. Ze dachten zó thuis te zijn, maar spraak maakte hen openbaar. hun

Hoe vreselijk toch. Het land van behoud te zien en toch sterven. Laten we tot onze lering 'daar eens gaan staan. Ook wij hebben de wapens opgenomen. Tegen God en Zijn Gezalfde. Blakende vijandschap is in ons hart tegen de dienst des Heeren. Maar wat zouden we nu doen, als het er op aankomt. Wat zouden we zeggen, als er gevraagd werd, wie we zijn. De vluchtende soldaten smeekten om dloorgelaten te worden. Alle wapens en uitrustingstukken hadden zij weggeworpen. Dat gebeurt in elke oorlog. De mens wil leven en niet sterven.

Maar het gaat om de waarheid. En schijn en zijn liggen zo vlak naast elkaar. We kunnen een naam hebben, dat we leven en toch dood zijn.

Spreken we de waarheid? Al was het aan de Jordaan niet te zien of ze met een vriend of een vijand te doen hadden, het was wel te horen! Zeg eens Sehibbolèth (dat betekent: stroom). Aan de uitspraak kwam de efraïmitische tongval openbaar. Zei de man: Sibboleth, dan was het een vijand. Een letter verschil was allesbeslissend. Tweeënveertigduizend vonden daar de dood. Ontzettend.

Zouden we dan God niet vrezen, daar wij in hetzelfde oordeel zijn?

We kunnen de tale Kanaans naspreken, maar God hoort, of het uit de beleving of uit de beschouwing is. En Gods. volk kan ook luisteren. Zij zijn bevreesd voor zelfbedrog. Vandaar hun bede: Doorgrond m', en ken mijn hart, o HEER;

Is 't geen ik denk niet tot Uw eer?

Komen wij hierin ook openbaar?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen