VAKANTIE, OOK VOOR GEHANDICAPTEN?

Gelukkig wordt die vraag steeds minder tot ons gericht. Toen we als Vrouwenbond in '71/'72 met de voorbereidingen van de eerste vakantieweek ten behoeve van lichamelijk gehandicapten bezig waren, was het voor veel mensen nog een probleem. Niet zo zeer in de zin van: „mag het wel", maar meer van: „is het wel nodig; heeft een gehandicapte niet altijd vakantie". Gelukkig is er op dit punt veel meer begrip gekomen.

Ook in onze kring heeft men ontdekt hoe belangrijk het is voor hen die bij veel dingen aan de kant moeten blijven staan. Het doet hen zo goed eens een weekje uit die dagelijkse sleur te zijn., ander© mensen te ontmoeten, in een andere' omgeving, te zijn, , In dit themanummer laten we verschillende mensen aan het woord., die nauw bij het vakantiewerk betrokken zijn. Eerst een hoofdleider, de heer A. Louter:

Een week vakantie voor onze verstandelijk gehandicapte medemens

Het is een groot voorrecht, dat we vanuit onze gemeenten een week mogen zorgen voor hen, die verstandelijk gehandicapt zijn.

Heel veel deelnemers aan een vakantieweek wonen nog bij hun ouders, , diei d, us het hele jaar aan huis of woonplaats gebonden zijn.

Eén week per jaar mogen deze ouders dan hun, kinderen toevertrouwen aan een groep vrijwilligers(sters), die de rest van het jaar niet zo gebonden zijn. Er wordt in ons land erg veel gedaan, om onze gehandicapte medemens een „gezellige" vakantie te bezorgen. Er bestaat zelfs een reisbureau speciaal voor gehandicapten. Er zijn bus-, boot-en vliegreizen naar allerlei landen. In deze vakanties wordt echter geen rekening gehouden met Gods Woord. De vakantieweken georganiseerd door onze vrouwenbond, staan wel in het teken van Gods Woord. Het programma voor een vakantieweek wordt meestal gemaakt door de stafleden, die enkele weken voor de bewuste week een voorbespreking houden. In dit programma moet natuurlijk ook geschoven kunnen worden in verband met de weersomstandigheden. Er worden in ieder geval enkele uitstapjes georganiseerd', bijv. naar de dierentuin; een speeltuin is ook altijd een sukses, terwijl varen voor de meesten ook een belevenis is.

Voor de avonden wordt er een rooster gemaakt voor de bijbelvertellingen. De geschiedenissen van Jozef of Daniël lenen zich erg goed daarvoor. Zo kan in een week tijd de hele geschiedenis behandeld worden. Er kan dan ook steeds worden teruggegrepen op wat de vorige dagen is verteld. In deze avondsluitingen wordt meestal ook een predikant of student betrokken, die een avondje op bezoek komt. Vaak is het .de predikant die 's zondags voorging in de kerk waar we waren.

Eén keer gaan we naar de kerk en één keer komt de. dominee in het kamp een aangepaste dienst houden.

Het zingen van psalmen en andere geschikte liederen is ook een belangrijke dagvulling. Het muzikaal gevoel van onze gasten is vaak goed ontwikkeld. Ik ben er wel eens stil van geworden, wanneer we dan met elkaar zongen: „God' heb ik lief" en „Opent uwen mond, eist van Mij vrijmoedig”.

Ieder staflid krijgt op de voorbespreking 2 a 3 gasten toegewezen, waarvoor hij of zij moet zorgen tijdens de vakantieweek.

Ieder schrijft aan eigen gasten een brief, waarin staat wat zij rn.ee moeiten brengen en hoe zij het vakantieoord moeten vinden.

De ouders weten dan ook wie er voor hun zoon of dochter gaat zorgen.

De meeste gasten zijn na een vakantieweek niet in staat om thuis te vertellen wat er allemaal in die week gedaan is en waar ze naar toe geweest zijn.

Er wordt dan. ook in de; week met en voor alle gasten een plakboek gemaakt. Hierin wordt geschreven wat er gedaan is en er komen ook plaatjes in van een bord soep, dat gegeten is, een stuk vlees, doperwtjes, een aap uit de dierentuin, de bus waarmee we weggingen, een tekening van de kerk en een tekening naar aanleiding van de bijbelvertellingen enz. enz.

Aan het eind van de week wordt er dan nog als verrassing; de foto ingeplakt van de hele groep, die aan het begin van de week gemaakt is.

Wanneer na een week van met elkaar en voor elkaar bezig zijn het tijdstip gekomen is, dat ieder weer huiswaarts keert, vinden vaak de gasten dit helemaal niet leuk, maar ook de stafleden niet.

Het is steeds weer nodig om te zien, dat het God was Die ons kracht schonk om dit werk te kunnen doen en uit Wiens, hand we dit alles mochten ontvangen. Gedenkt dan ook dit werk in uw persoonlijke en ambtelijke gebeden.

„Heimlijke verlangen"

Een gast in de week van 16 - 23 juli 1977 maakte een gedicht, wat met de volgende regels begint:

Andermaal mocht ik bericht ontvangen, waar ik heimlijk naar zat te verlangen. Weer vakantiegast te Lunteren te mogen zijn, daar zingt men soms nog, psalmen oude rijm.

Vooral dat „heimlijk verlangen" zegt al genoeg.

Reaktie van een hoofdstaf

Reaktie van een hoofdstaf In het verslag van de vakantieweek in het F. D. Roosevelt-huis te Doorn van 18-25 september 1976 vinden we de mening van de hoofdstaf weergegeven:

„Het is een goede en gezegende week geweest. Hiervoor moeten we alleen de Heere de dank brengen. Hij heeft ons de kracht en de goede gezindheid gegeven in deze week. We waren als een grote familie bij elkaar. Het betaamt ons dan ook in te stemmen met de dichter van Psalm 115: „Niet ons-, o HEERE, niet ons, maar Uw Naam geef eer, om Uwer goedertierenheid wil".

Moeilijk om afscheid te nemen

Een van de gasten in de week van 16 - 23 juli in Lunteren besluit haar verslag met de volgende woorden:

„De algemene af scheidsmorgen brak veel te spoedig aan, zodat het een geroezemoes was van jewelste. Iedereen nam. voor de goede gang van zaken afscheid van de stafleden op de plaats aan tafel waar hij/zij zat en de laatste woorden werden gewisseld ten afscheid en/of bemoediging wat hier en daar weliswaar een zeker heimwee achter gelaten kon hebben, maar die verzacht werd door een vriendelijk afscheidswoord en/of bemoediging.

Zo druppelde ons kamp langzaam maar zeker weer leeg.

We zonden het allen eens moeten zien

In de „Saambinder" van donderdag 26 augustus 1976 lazen we o.a. het volgende: „Eén week uit de inrichting te midden van. gelijkgezinden; één week ook eens in een bos rondgereden; één week werd alles eens anders. Rustig werd gesproken over Gods doen en weg. Er waren veel vragen, waaruit levensleed en levensstrijd bleek. Wie negatief over dit werk oordeelt, kent het niet. We zouden het allen eens moeten zien om met verwondering vervuld te worden, dat hier een stukje werk verricht mag worden, waarin echt iets beoefend mag worden van draagt elkanders lasten!

Een goede, dus gezegende vakantie toegewenst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen