SAMENWONEN

Ze was jong en erg zelfstandig. Ze had een fijne baan als sekretaresse op een groot handelskantoor in de stad. Ze was een heel prettige kollega. Er waren nooit moeilijkheden want ze deed haar werk erg goed. Ze woonde op kamers. Haar ouders waren eenvoudige mensen die leefden met en uit Gods Woord. Ze was haar milieu ontvlucht. Niet dat ze geen kontakt meer met haar ouders had, maar haar bezoeken aan haar ouderlijk huis kwamen steeds minder frekwent voor. Ze ontgroeide de vertrouwde sfeer. Vond het eigenlijk allemaal maar wat saai en somber. Ze wilde vooruit. Van. het leven genieten. Niet, helemaal onverschillig, o, nee. Maar ze wilde vrii. zijn!

De banden werden al losser. Haar opvattingen steeds moderner. Ze had een „vaste" vriend. Een jongen die nergens aan deed. Hij woonde ook op kamers. Ook hij wilde vrij zijn. Toen hij een andere kamer moest gaan zoeken, lukte dat niet zo vlug.

„Zullen we gaan trouwen? ", vroeg ze. „0 : nee, ik wil me nu nog niet binden" was het antwoord, „daar zijn we nog veel te jong voor".

Hoewel zij eerst nog wat bezwaren had> , kwam hij bij haar wonen. Ze stilde haar geweten met „we houden toch van elkaar".

Maar de remmen waren losgegooid. Bovendien, er waren er op dat kantoor meer die met een vriend of vriendin samenwoonden. Dat is toch heel gewoon in deze tijd? En als je nu echt van elkaar houdt

Na enkele maanden kwam ze op een morgen, zonder bericht niet op haar werk. Het lukte niet haar te pakken te krijgen. Ze gaf „geen gehoor".

Toen iemand haar ontmoette was ze niet meer de frisse jonge vrouw van enige tijd geleden. Totaal ontredderd. Haar vriend was weg. (Hij wilde immers vrij zijn). Maar zij was niet meer alleen

Het komt steeds meer voor

Jongelui, wat we hierboven kort beschreven, begint helaas een teken van deze tijd te v/orden. De mens die niet gebonden wil zijn, propageert dit steeds meer en sterker. Wees jezelf. Leef je uit. Good alle remmen los. Verbreek de banden van de opvoeding. Ze hebben wel altijd gezegd dat je trouwen moet, maar wat zegt dat nu eigenlijk? Ingeschreven staan in de burgerlijke stand en verder niets!

Het is een beeld! van de steeds verdergaande afbraak van de wereld waarin wij leven. Alles wat naar gebondenheid zweemt is niet meer van deze tijd.

De grote gevaren die schuilen in het volgen van de wereldse ideeën en opvattingen worden zo vaak niet of te laat herkend en erkend. Ook het gaan samenwonen, wat iets heel anders is dan een gezin stichten, wordt meer en meer als normaal beschouwd. Wie er bezwaren tegen heeft, is ouderwets en kan niet met de tijd meegaan. Maar weet één ding: de tijden veranderen, wel en wij passen ons gemakkelijk aan die veranderingen aan, maar de Heere blijft de Onveranderlijke. Alles wat niet is naar Zijn Woord zal geen dageraad hebben.

Als jij een leven, een samenleven kiest buiten de door God in Zijn Woord gestelde richtlijnen die eeuwig zullen standhouden, zal ook dat geen dageraad hebben. Want door het gaan van een dergelijke levensweg lijdt je ziel schade. Vergeet toch nooit, dat ook al heb je maar eenmaal in je leven iets uit het Woord van God gehoord, dat je dubbel schuldig staat tegenover de Heere. En daar zul je nooit onderuit kunnen! Er zijn veel oorzaken te noemen voor de zogenaamde progressieve ontwikkelingen in het leven van vandaag. Maar wat wordt veelal de schuld gelegd op ouders, op opvoeding, op milieu, terwijl we zelf buiten schot blijven.

Hiermee wil ik niet ontkennen dat er veel dingen zijn waardoor grote spanningen kunnen ontstaan. Maar die geven, ons niet het recht om alle normen overboord te gooien. Praat er liever over met iemand die je vertrouwen kunt. Die mensen zijn er heus nog wel. Die schuld afschuiven is in de grond van de zaak nog hetzelfde, ja steeds weer hetzelfde wat Adam deed: „Die vrouw die Gij mij gegeven hebt, "

En we weten dat we allemaal vanuit ons zelf niet beter zijn dan zij die afdwalen. Daarom kunnen en mogen we er ook niet boven gaan staan. Het is zo waar wat het doopformulier zegt: „Dat wij, met onze kinderen, in zonden ontvangen en geboren zijn". Maar de gevolgen van de zonde zijn zo bitter. Dat zagen we in de inleiding tot dit artikel.

Een groot gevaar: gewenning

Het is vandaag aan de dag helaas zo dat alternatieve samenlevingsverbanden openlijk worden gepropageerd en zelfs door overheden in de hand worden gewerkt. En het gevaar is zo groot, wanneer je bijna systematisch dergelijke „voorlichting" krijgt dat we het gewoon gaan vinden. Als iets wat bij de ontwikkeling, bij de evolutie van de mens hoort. Maar als we nu eens eerlijk zijn, is die zogenaamde ontwikkeling van de mens eigenlijk geen degeneratie?

Hoe heilig is door de Heere het huwelijk niet gesteld en zouden we dat dan negeren? Prof. Velema zegt zo kernachtig: „Ik voor mij blijf er bij dat deze vorm van samenleven een „beestachtig" alternatief genoemd mag worden voor wat in onze samenleving het huwelijk is, *)

Hoe geraffineerd! kan de zonde, want dat is het toch, ons soms inkapselen.

Enkele jaren geleden kwam ik in mijn werk in. kontakt met een jong gezin.. Hij werkte al een paar jaar bij ons. Zijn vrouw belde me op. Haar man was al enige tijd niet meer thuis geweest. Of ik wist waar hij was. Dat wisten we niet, maar we kwamen er achter. Ik had een gesprek met hem. Van zijn vrouw' wist ik dat hun huwelijk gestrand was. Hij had een meisje ontmoet, erg jong nog, dat in moeilijkheden verkeerde en hij had zich opgeworpen als haar „vaderlijke vriend". Ze kon zo goed haar problemen bij hem bespreken en ze had zich zo aan hem gehecht dat hij haar niet meer alleen kon laten, vertelde hij.

Op mijn vraag of haar ouders hiervan op de hoogte waren, was het antwoord ontkennend. Maar dat was ook niet nodig, want die begrepen haar toch niet. Ze woonden

samen in een zomerhuisje. Toen hij dit gezegd had, vroeg ik (in het verband van dit artikel voorbijgaand aan het feit dat hij getrouwd was en twee kinderen had) hoe het met die „vader-kind"-verhouding stond. De ware bedoelingen kwamen al gauw aan het licht. Hij wilde vrij zijn! Hij wilde wel eens wat anders. Wat dat anders was laat zich gemakkelijk raden.

Hoe licht laat een mens zich verleiden. We mogen wel elk ogenblik van ons leven tot de Ileere vluchten met de bede: „Leidt ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze".

Weg uit de vertrouwde omgeving

Veel jonge mensen die gaan studeren of om andere redenen uit de kring van het gezin wegtrekken worden dikwijls gekonfronteerd met totaal andere leefwijzen en levensbeschouwingen dan die waarin ze in Gods voorzienigheid mochten opgroeien.

Aanvankelijk misschien onbewust kunnen ze door bepaalde antichristelijke meningen beïnvloed worden. Als je dan niet je vertrouwen op de Heere stelt en als je dan niet strijdt om vast te houden (en dat is in eigen kracht onmogelijk) dan zullen die meningen steeds verderfelijker op je inwerken.

Als dan geluisterd wordt naar de inblazingen van satan, dan ga je je vroegere leven als bekrompen zien en dan is de zo hoog geroemde vrijheid van het individu van onze twintigste eeuw het ware. Dan wordt het: „Laat ons Zijn banden verbreken en Zijn touwen van ons werpen". Als je dan in een zo geheel andere omgeving komt en je kiest je vriendinnen en vrienden niet met zorg, dan kun je zo gemakkelijk in situaties terecht komen zoals we hierboven beschreven. Vooral als je de eerste tijd je wellicht alleen voelt. Als de vertrouwde omgeving en beschutting van je ouderlijk huis gemist wordt. Of ben je daar, wat ik niet hoop, juist blij om?

Een ander gevaar

Het kwaad komt dikwijls op ons af onder het mom van vriendelijkheid, meeleven en het willen helpen. Schreven we hierboven in onze voorbeelden over een man-vrouw verhouding, het gevaar komt dikwijls ook uit een andere hoek. Het is droevig om te zeggen en we zullen er dan ook niet over uitweiden, dat het gevaar ook binnen kan komen in een zogenaamde vriendschap tussen, twee meisjes of twee jongens.

Ik herinner me twee vriendinnen die samenwoonden. Voor hun omgeving echte vriendinnen. Later bleek helaas dat er een verkeerde verhouding bestond, Het was langzaam gegroeid: . De een voelde het verkeerde maar kon geen weerstand bieden, wilde haar vriendin niet loslaten. We hebben met beiden veel gesproken. Er is met en voor beiden veel gebeden. De Heere heeft ingegrepen. Ze gingen uit elkaar. Een is later getrouwd, dankbaar voor het steeds maar wijzen op het verkeerde van haar levenswijze. Ze is nu moeder in een gezond gezin.

Alleen God kan helpen

Jullie moeten goed begrijpen, we generaliseren niet. We willen alleen maar signaleren, onmdat we, en we sluiten ons zelf erbij in, zo licht in zonden vallen, omdat, ons eigen zondige bestaan uit zichzelf geen weerstand biedt. Als we dan niet smeken: „Heere ik ben zo zwak, ik kan die strijd alleen niet strijden, wees Gij mijn Hulp",

dan zullen we het niet redden. Roep de Heere dan maar aan als je het moeilijk hebt, blijf maar roepen. Want als je bidt tot de Heere, als je echt bidt, zal de satan moeten wijken.

Nog onlangs werden we gekonfonteerd met een droevig geval. Een jong meisje werd ingepalmd & door een oudere man. Het kon-takt was zover gegaan dat zwangerschap het gevolg was. Trouwen wilde hij niet, zei hij tegen haar ouders. Maar zij hoefden er niet mee te zitten hoor. Hij woonde op zichzelf en ze kon zo bij hem inkomen, maar trouwen nee, daar dacht hij niet aan. Hij was nog erg verontwaardigd ook dat de ouders daar geen toestemming voor gaven.

Als je jong bent, luister je soms zo weinig naar goede en zeker ons bestwil bedoelende raad. Wordt op de richtlijnen van Gods Woord gewezen, dan wordt wel gedacht en ook wel gezegd: „Wat een zware woorden voor zulke gewone dingen"?

Ik wil hier iets aanhalen uit de „Belijdenissen" die Augustinus schreef na zijn bekering. Hoe hij in zijn jeugd zijn oren toesloot voor de raadgevingen en vermaningen van zijn moeder Monica.

„Ik waag het te zeggen dat Gij zweegt mijn God-, toen ik mij steeds verder van U verwijderde? Zweegt Gij toen dan werkelijk tot mij? En waren het dan niet Uw woorden, die Gij door middel van mijn moeder, Uw gelovige dienstmaagd, in mijn oren deed weerklinken?

„Maar zulke vermaningen meende ik, kon men van een vrouw verwachten en ik zou me moeten schamen (voor zijn vrienden) als ik er gehoor aan gaf. Maar ze kwamen van U en ik wist het niet en ik meende dat Gij zweegt, en in haar verachtte ik U". 2 ) Ik hoop dat jullie zo niet over de goede raad van je ouders en anderen zullen denken.

Antichristelijke machten

De vrijheidsleus is een typische kreet van de antichristelijke machten. Want die machten zien „de vrijheid der kinderen Gods" als een aan banden leggen van het persoonlijke. Het (willen) leven naar Gods Woord als een belemmering in de vrije ontplooiing van de mens, „Onze tijd vertoont tal van trekken die een duidelijk antichristelijk karakter hebben" 3 ). Eén van die trekken is het loslaten van de moraal. Het schoppen tegen de gevestigde orde. Het omvergooien van normen. Iiet verlagen van het goede en het mooie in de verhoudingen tussen mensen tot het niveau van dieren. En daar vloeit van alles uit voort, maar geen goede dingen. Ook hier geldt: „Wie God verlaat heeft smart op smart te vrezen". Vraag de Heere maar steeds of Hij je er voor bewaren wil dat het moderne denken je in beslag neemt. Blijf bij het eenvoudige van de Bijbel. En dat geldt ook voor ons ouderen.

Als je voor je werk, voor je studie of voor militaire dienst uit de gezinssfeer wegtrekt, zoek dan in je nieuwe omgeving kontakt met de kerkelijke gemeenschap waar je hij hoort, vraag of er verenigingen zijn en ga e-r heen. Probeer vast te houden. De Heere heeft toch gezegd: „Mij n volk zal alleen wonen en het zal met de heidenen niet gerekend worden." Vraag de Heere of Hij je ogen wil openen voor de gevaren, die je zelf niet ziet.

En als er soms, wat ik niet hoop, iemand is die dit leest en die van het spoor is afgedwaald, keer dan toch terug! De Heere zeg het: „Als mijn volk zich zal schuldig kennen, zal Ik van genade spreken." Zeg niet: „Dat kan voor mij niet".

Kom dan naast me staan. Tesamen zijn we afgevallen, tesamen onnut geworden. Laten we samen gaan staan naast Juda, naast Rachab, naast Maria Magdalena, naast de verloren zoon, naast de Samaritaanse, naast de vrouw die een zondares was.

En mag ik tot slot nog wijzen op de Man van smarten, die ook in een heel andere omgeving moest leven en wonen? Hij kwam vanuit de hemel, de heerlijkheid van Zijn Vader op een zondige wereld. En wat deed Hij daar? Hij was bezig in de dingen van Zijn Vader. En Hij wil nog komen, ook in deze tijd van verwerping van Zijn Woord en Wet, want wie Hem needrig valt te voet, zal van Hem zijn wegen leren.

1) Gevaren die het gezin bedreigen in de bundel Het gezin vandaag en morgen - Ir. v. d. Graaf en Prof. Velema. I. A. Kole.

2) Belijdenissen van Augustinus, Tweede boek. Prisma uitgave, Prof. Dr. A. Sizoo.

3) Gezin, school catechese in de bundel Het gezin vandaag en morgen, a.b. Ir. v. d. Graaf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen