DE STICHTING VAN DE EERSTE CHRISTENGEMEENTEN

In het boek van Handelingen der apostelen gaat het allereerst om de handelingen van Christus en wel tot stichting en uitbreiding der kerk. Op de kerk rust de roeping tot zending, De Heere Zelf maakt de kerk bekwaam tot haar pinkstertaak en in het boek der I-Iandelingen wordt ons nu beschreven de ontwikkeling van de pinksterkerk tot wereldkerk.

Onder welke omstandigheden deze stichting geschiedde

„De gemeenten dan, door geheel Judéa en Galilea en Samaria, hadden vrede". Beter is het enkelvoud te lezen: De gemeente, of de kerk. Alle gemeenten in Palestina worden samengevat als de ene, algemene Kerk. Dit zijn geen grote kerken geweest, maar veeleer kleine, verscholen groepjes, bestaande uit Jeruzalems vluchtelingen en uit christenen, die door Filippus' prediking gewonnen waren. In het boek der Handelingen lezen we steeds: „en het Woord Gods wies". Door de kracht van de Heilige Geest kwam het Woord Gods al meer tot heerschappij. Hier lezen we nu, dat de gemeenten wiesen, werden vermenigvuldigd. Waar de invloed en de kracht van het Woord des Heeren toenemen, daar groeien ook de gemeenten, in-en uitwendig. Opmerkelijk zijn de omstandigheden, waaronder de Gemeenten werden gesticht. Er was vrede, ze genoten rust. Zo was het niet altijd' geweest. Het was nog niet zo lang geleden, dat een heftige vervolging had gewoed.

Wonderlijk, dat Lukas niet schrijft: de gemeenten hadden vrede en begonnen geestelijk in te zinken. Vaak is het te zien, dat de rust verslapt en er bij uitwendige voorspoed dan geestelijke achteruitgang is.

Hier juist niet. De gemeenten hadden vrede en werden gesticht. Niet de: geest der wereld, maar de Heilige Geest, van God werkte krachtig door en gaf aan de gemeenten een verheugende wasdom.

Ook in de toestand der gemeenten zien wij een wisseling. Eerst is er rust (2 : 47). Daarna komt de storm der vervolging, die haar uiteenjaagt (8 : 1). Nu de vrede. Straks weer verdrukking. (12 : 1). Voorspoed en tegenspoed, vrijheid en gebondenheid wisselen zich steeds af in de gehele geschiedenis van de kerk en in het persoonlijk leven van. ieder levend lid der kerk. De Heere acht dit nodig voor de opvoeding van Zijn volk. Het is goed, dat na zonneschijn regen komt, maar ook na het zure het zoet. De vrede had voor de gemeenten bijzonder gunstige gevolgen: owel innerlijke ontwikkeling als uiterlijke groei.

Waarin deze stichting bestond

„De gemeenten dan hadden vrede en werden gesticht." Letterlijk staat er: gebouwd (van het grondwoord: huis). Het is niet een zekere gemoedelijkheid, die het gevoelt streelt. Bouwen is heel wat anders dan gemoedelijkheid. Dan is eerst nodig het graafwerk. Dan is het leggen van een goed fundament uiterst belangrijk. Deze gemeenten werden gebouwd op het fundament der apostelen, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. De kerk werd gebouwd uit levende stenen. De opbouw der gemeenten geschiedde naar het vast bestek en naar de regels en ordinantiën, welke de Heere in Zijn Woord heeft geopenbaard. In het. diep buigen voor Gods Woord en zich onderwerpen aan Zijn bevelen.

Gezegend die gemeente en gezegend het volk, die zich stichten laat en zo met verwondering opmerkt, dat niettegenstaande zijn zonden en gebreken, toch de vruchten van geloof en bekering niet uitblijven. Gods Geest doet toenemen in vermeerderde lust tot de dienst des Heeren; in dieper behoefte aan de Heere

Jezus Christus en aan de toeëigening van Zijn borgtochtelijk werk aan het in sterkere band aan het wassende Woord. hart;

Waarmee clese stichting gepaard ging

„En wandelende in de vreze des Heeren en de vertroosting des Heiligen Geestes werden vermenigvuldigd". De stichting der gemeenten ging gepaard met hun vermenigvuldiging. Steeds meerderen voegden zich in de tijd van de christelijke kerk bij haar en beleden de I-Ieere Jezus Christus als de ware Messias. De kracht van de Heilige Geest openbaarde zich rijk daarin. Welk een schone tijd! Uitwendig rust en vrede. Innerlijk stichting en wasdom in de genade. En bij dit alles nog een verblijdende vermeerdering van het getal der gelovigen. Deze vermenigvuldiging was middelijkerwijs te danken aan hetgeen Gods Woord hier zegt: de gemeenten wandelden in de vreze des Heeren en in de vertroosting des Heiligen Geestes. Het leven der gemeenten, was onder de zegen des Heeren de-kracht tot evangelisatie in hun omgeving. Daardoor werden velen tot heilige jaloersheid verwekt en mede bewogen om zich te voegen bij de belijders van de Naam des Heeren.

Het eerste middel was het wandelen in de vreze des Heeren. Hier in het bijzonder de vreze van" Christus, het ontzag voor de Koning der Kerk, Die eenmaal wederkomen zou op de wolken des hemels, om te oordelen de levenden en de doden. In die geest werd de Kerk opgevoed door de apostelen. „En indien gij tot een Vader aanroept Degene, Die zonder aanneming des persoons oordeelt naar eens iegelijks werk, zo wandelt in vreze de tijd uwer inwoning" (1 Petr. 1 : 17). Hier wordt dus getekend de levendige toekomstverwachting, waarin de gemeenten in deze zware tijd verkeerden. Men diende door genade de Heere, gelijk Hij gediend wil wezen. Het tweede middel, waardoor de gemeenten een gezegende invloed op hun omgeving deden uitgaan, was dat zij wandelden in de vertroosting des Heiligen Geestes. Gezond geestelijk leven is zeer afhankelijk en heeft een diepe behoefte aan de Heilige Geest. Gods Geest alleen bekwaamt tot de goede strijd; leidt in de waarheid van Gods Woord in; schenkt en bevestigt het ware geloof; maakt plaats voor Christus en al Zijn weldaden; bezielt tot vertrouwend gebed en verzekert van het kindschap Gods. De gemeenten wandelden daarin. Die vertroostingen waren hun levenselement; daar konden zij niet buiten en daar ging hun hart gedurig naar uit. Bij ware ontdekking door Gods Geest, wordt met droefheid geleerd tot geen enkele geestelijke werkzaamheid bekwaam te zijn en dat alle genieting van de weldaden des Heeren onmogelijk is, tenzij Gods Geest ze toeeigent aan het hart.

In deze tekst wordt een nauw verband gelegd tussen het wandelen in de vreze des I-Ieeren en d.e vertroosting des Heiligen Geestes en de vermenigvuldiging. Wanneer de Kerk toeneemt in heiligheid, groeit ze ook naar buiten. De Kerk heeft de roeping om. Gods Woord te verkondigen. Maar het getuigenis door een godzalige leven draagt altijd de meeste vrucht! Een waar christen zal ook evangelist zijn. Hij moet Gods eer vertellen door zijn bestaan, gelijk de sterren en de bloemen. „Hoewel de kerken dus vrede hadden, zijn zij nochtans niet door genietingen vervoerd, noch door aardse vreugde; maar steunende op de hulp des Heeren, hebben zij des te meer ingespannen, om God. te verheerlijken" (Calvijn). Schoon en verheffend is het schouwspel van deze kleine geestelijke oasen in de dode woestijn van Israëls kerk. Zij verkondigen door haar levende kleuren en geuren de kracht van Christus' opstanding. En het allerschoonste is: dit leven is niet de nabloei van een stervend koninkrijk, maar het beginsel van een vrederijk, dat straks de wereld veroveren en vervullen zal.

Calvijn schrijft in zijn kommentaar op dit tekstwoord: „Laat ons dus leren om de uitwendige vrede niet te misbruiken tot wellust en traagheid; maar hoemeer ons de vijanden met rust laten, des te ijveriger moeten wij onze harten er op zetten om toe te nemen in godzaligheid. En wanneer God aan de vijanden de teugels viert om ons te benauwen, zo moet de innerlijke vertroosting des Heiligen Geestes ons genoeg zijn. Kortom, zowel in vrede als in oorlog, altijd moeten wij ons beijveren om de kroon der overwinning te behalen".

Het boek van Lukas is geen heldendicht naar de mens, maar van God. De handelingen der mensen verschijnen als de handeling van de Heere tot stichting en verheerlijking van Zijn Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen