WAT KUNNEN WIJ VAN DE IGEDE'S LEREN ?
Graag wil ik aan het verzoek voldoen om een artikeltje te schrijven voor uw pagina. Vooral deze laatste maanden van het jaar, als er overal de jaarlijkse verkopingen van de vrouwen-en meisjes verenigingen worden georganiseerd, zie ik hoeveel werk er vrijwillig en met liefde verricht wordt en welke prachtige bedragen deze verkopingen opbrengen. In de „Paulus" en andere kerkelijke bladen kunt u steeds weer lezen hoe groot de nood op de zendingsvelden is en op welke manier wij als gemeente in deze geestelijke en materiële nood een klein steentje tot verlichting mogen aandragen.
Na een periode van twee maal twee jaar op het zendingsveld in Igede (Nigeria) gewerkt te hebben, ben ik in juni j.1. naar Nederland gekomen om zelf meer Bijbelonderwijs te ontvangen. Deze keer wilde ik u eens niet vertellen wat wij allemaal voor de Igede's doen en wat wij ze geleerd hebben. Ik wil nu eens het licht laten vallen op: Wat hebben de Igede's ons te zeggen? Wat kunnen wij van hen leren? Hoe gaan de leden van de Christengemeente in Igede met elkaar om?
De zorg voor elkaar
Om met een voorbeeld te beginnen: Bejaardentehuizen zijn er in Igede niet nodig. Het is daar vanzelfsprekend, dat als ouders te oud geworden zijn om voor zichzelf te zorgen, de kinderen die taak overnemen. Zij krijgen bovendien geen ondergeschikte rol toebedeeld, maar worden als de „oudsten" van de familie gerespekteerd.
Een tweede wat opvalt, is hoe juist de Igede's de tekst uit 1 Korinthe 12 : 26 navolgen. Het gaat dn dat hoofdstuk over de gemeente Gods, waarvan Christus het Hoofd is en hoe de leden, met verschillende gaven bedeeld, zich ten opzichte van elkaar moeten gedragen, opdat zij tesamen één zullen zijn. Leest u het eens na. In het bovengenoemde vers staat: En hetzij dat één lid lijdt, zo lijden al de leden mede, hetzij dat één lid verheerlijkt v/ordt, zo verblijden zich al de leden mede". Droefheid en blijdschap is dus in de gemeente van Jezus Christus niet een kwestie die één persoon aangaat, neen het betreft al de leden.
Wanneer een Christenvrouw in de kraamkliniek was bevallen., was het altijd goed om te zien hoe snel de vriendinnen en andere leden van de gemeente het wisten. Gods Naam werd da.n openlijk geprezen en aangeroepen. De blijde moeder hoefde zich geen zorgen te maken. Onderling werd geregeld dat ze elke dag te eten kreeg, haar kleren gewassen en de baby verzorgd werd.
Maar ook in droefheid zoekt men elkaar zo spoedig mogelijk op, bij een sterfgeval bijv. Dan stellen ze het bezoek niet uit, omdat ze het moeilijk vinden. De heidenen doen het op hun manier door een groot begrafenisfeest te organiseren. Er wordt muziek gemaakt, gedanst, gedronken en gegeten. De betrokkenen moeten het verdriet zo snel mogelijk vergeten. De Christenen doen het óók op hun eigen manier door vertroostende liederen te zingen.
Ik denk aan die zondag, toen de gehele gemeente van Ikachi na de preek gezamenlijk naar het. woonerf van Maggi ging. Juist de dagen ervoor had zij haar oudste dochtertje van vier jaar door een korte, ernstige ziekte moeten verliezen. Heel verdrietig zat Maggi in haar hut en één voor één gingen ze naar binnen om „gogo (zeg: koko) sorry" te zeggen. Daarna werd ze naar buiten gehaald en op ontroerende wijze zongen ze vertroostende liederen voor haar. Ook werd er een passend gedeelte uit de Bijbel voorgelezen en gebeden. Denkt u niet, dat Maggi de eerste dagen alleen werd gelaten. Steeds was één van de vrouwen bij haar.
Het ziekenbezoek
Het is een vanzelfsprekende regel in Igede, dat als iemand ziek is, je die opzoekt. Wegblijven kan zelfs argwaan wekken. Je moet „gogo" gaan zeggen. Als blanke ben
ik echt te kort geschoten om zieke werkers op te zoeken. Wij denken altijd zoveel belangrijker dingen te doen te hebben. Maar als je in Igede op bezoek gaat, tref je de zieke nooit alleen, door iedereen vergeten en verlaten in zijn hutje aan. Steeds komen en gaan er mensen om „gogo" te zeggen. De Christenen komen niet alleen daarvoor, maar ook om voor de genezing te bidden. Heel serieus wordt het tekstwoord uit Jacobus 5 : 16 opgevat: Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel". Gelukkig mogen wij als blanke zendingswerkers ook deel aan deze Christengemeente in Igede hebben. Ik zie nog James bij me op ziekenbezoek komen. Na het gebruikelijke rijtje groeten ging hij zitten om een gedeelte uit de bijbel voor te lezen. Daarna vroeg hij, naar Jacobus verwijzend, of ik nog speciale zonden te belijden had en ging voor in gebed. Ik kan u niet zeggen, hoe juist deze liefde van de Igede's mij, maar ook de anderen, vaak heeft getroost en bemoedigd. Juist als er veel tegenslagen en teleurstellingen zijn, worden deze Christenen naar je toegestuurd om je te bemoedigen. Botsen in het dagelijks leven de gewoonten, de taal, het temperament en zoveel andere dingen, in het samen belijden van de Heere Jezus vallen al deze dingen weg en ben je één. Nooit alleen.
Net voor mijn terugkeer naar Nederland werd ik ziek, zodat ik niet in staat was van die en gene afscheid te gaan nemen, . Maar ik had mij geen fijner afscheid kunnen voorstellen. Blij ben ik geweest om de vrienden die kwamen, om hun goede wensen, maar ook voor het gebed dat ze voor je uitspraken. Op een middag kwamen James Ikwe en zijn vrouw op bezoek. James is onze Igede-dominee en een goede vriend van ons allen. Hij las verschillende passages uit de Bijbel voor, afgewisseld met geestelijke liederen, die hij en zijn vrouw Rhoda samen zongen. Ik mis de Igede's en verlang terug naar de geestelijke band, die je met sommigen mocht hebben.
Draagt elkanders lasten
Boven dit artikel staat: „Wat kunnen wij van de Igede's leren? ". Ik geloof niet, dat ik nog veel heb toe te voegen. Wij, nuchtere Nederlanders, kunnen nog zo heel veel van onze Afrikaanse broeders en zusters leren.
Als u een concordantie hebt en die eens openslaat bij het woordje „elkander" of „elkaar", dan ziet u daar rijen verwijzingen staan naar bijbelteksten over wat u als Christen in de onderlinge gemeenschap niet moet doen, maar nog veel meer wat u wél moet doen.
Verschillende vrouwenverenigingen dragen de mooie naam: „Draagt elkanders lasten", en met recht. Er wordt gelukkig veel voor onze verre naaste gedaan. Laat dat alstublieft niet minder worden. Maar vergeet ook uw naaste, die zo dichtbij is, niet. Zeker in deze tijd, nu steeds meer mensen God de rug toekeren. Kan de wereld aan ons zien, dat wij elkander liefhebben?
Het is fijn, dat de lichamelijke en geestelijke gehandicapten steeds meer aandacht krijgen in onze gemeenten. Maar komt niet vaak al het werk op een paar mensen neer? Is dit niet een taak voor ons allen? Heus, het is niet raar of opdringerig als u die langdurig zieke, die weduwe of alleenstaande eens opzoekt. Het is alleen „maar" bijbels. Ook al heeft hij of zij familie genoeg. Juist als gemeente hebben wij elkaar zo nodig.
Misschien zegt u: „Ja, maar niet iedereen stelt bezoek op prijs"? Dat is waar. We moeten vaak leren om geholpen te willen worden. Maar toch het overgrote deel zal een regelmatig bezoekje zeer op prijs stellen. U hoeft niet dadelijk te bidden of uit de Bijbel voor te lezen. Neem gewoon uw breikous mee. Breng gezelligheid. Toon belangstelling.
Oo 1 " de jeugd hoort bij da gemeente en heeft zo zijn eigen taak. Ga er op uit, bezoek onze oude mensen in de gemeente. Iemand die altijd slecht ter been is, vindt het
ook wel eens fijn om op een sterke arm geleund te kunnen wandelen. De kinderen kunnen vragen of er boodschappen gedaan moeten worden, vooral nu de winter weer voor de deur staat. Ga op visite bij bejaarden, bekijk foto's, maar luister vooral naar wat ze te vertellen hebben. Je kunt er zoveel van leren.
Hoeveel werklozen, pas getrouwde vrouwen, maar ook moeders met schoolgaande kinderen vervelen zich. Een baan zoeken valt niet mee, vooral als het maar om een paar uurtjes gaat. Vindt u het niet erg, als er in uw gemeente een a.s. moeder, die bedrust nodig heeft, uit het ziekenhuis ontslagen zou kunnen worden als er maar hulp was? Bedenk ook, dat een gezins-of kraamverzorgster om 8 uur begint, en om 17 uur weer weggaat. Hoeveel karweitjes blijven er dan wel niet liggen? „Draagt eikand ers lasten!"
Geen hoorder, maar dader der Wet
Nog een week en we hopen weer het Kerstfeest met elkaar te vieren. Gods liefde heeft zich geopenbaard in het zenden van Zijn eniggeboren Zoon. En vooral in deze dagen denken we veel aan eenzamen, bejaarden, enz. Dat hoort er zo bij. Er worden kerstbijeenkomsten georganiseerd. Zieken krijgen een bloemetje of een fruitmand. Bejaarden worden bezocht. Heel fijn, gaat u daar vooral mee door. Alleen laat het deze keer eens niet bij een eenmalige daad blijven.
Praat u er met elkaar over op de vrouwen-en meisjesvereniging, de jeugdvereniging of uw bijbelkring. En voeg dan die daad bij het woord. Onderzoek d.e mogelijkheid om binnen de gemeente een vrijwillige hulpdienst op tc richten. Doe het in samenwerking met de diaconie. Zij kunnen u vertellen waar hulp nodig is en eventueel ook financieel helpen. U, die dit leest, begint ermee en wacht niet tot een ander het gaat doen. U, die zich misschien helemaal niet geschikt voor dit werk vindt, zou dit juist niet eens een medicijn voor uw lusteloosheid, uw hoofdpijn, uw gespannen zenuwgestel kunnen zijn! U zult ervaren, dat het waar is wat de Prediker schrijft (3 : 12): Ik heb gemerkt dat er niets beters voor hen (de mens) is dan zich te verblijden en goed te doen in zijn leven".
Maar het allerbelangrijkste is, als wij door deze daden God, onze Schepper, mogen dienen en eren. De Heere Jezus zegt in de gelijkenis van de wijnstok en de ranken: „Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt!". Bidt om de hulp en de leiding van de Heilige Geest. Zonder Zijn hulp kunt u niets doen. Vraagt de Heere om moed en wijsheid en Hij zal het u geven.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 15 december 1978
Daniel | 32 Pagina's