EBEN HAËZER

Nog aarzelt hij. Z'n boot, hij kan hem niet missen. Zou hij toch maar niet proberen de hut te bereiken? Manuel is in veiligheid-, zal hij „Oom Theo, vlug, spring, kijk uit!" Als een gruwelijk monster, dat alles wil verwoesten en verslinden komt draaiend en wentelend een reusachtige boom met wij duit gespreide takken en een brede, kruin met, een niet te stuiten vaart op de motorboot af. De zendeling springt, nauwelijks raken zijn voeten de modderige: oever of Een hevig gekraak en donderend lawaai, een ruik, het ankertouw knapt af en het monster heeft zijn prooi te pakken. Triomfantelijk voert hij het mee in zijn wijduitgestrekte armen!

„Volhouden, Manuel"

„Nog even, Manuel, het wordt al lichter, geloof ik". Zwoegend en zwetend zoeken oom Theo en Manuel een weg door het dichte oerwoud. Ze hebben het al lang opgegeven de zwermen muskieten, die bij honderden tegelijk om hen heen zoemen weg te slaan. Struikelend van vermoeidheid, versuft door de verstikkende hitte strompelen ze voort. Het leek maar een klein stukje tot de hut. Ja over het water. Maar door dit vochtige, donkere oerwoud, zonder kapmes is de tocht eindeloos. Lopen ze wel in de goede richting? O, die vijandige jungle, dat klamme, ondoordringbare oerbos, waar je niet door kunt komen probeert hen te verslinden, tracht hen te verstikken. Manuel draagt de staaflantaarn en het blik melk, van Bruggen een zak rijst en de trommel met de medicijnen. „Volhouden, Manuel, de Heere ziet ons, Hij helpt ons." Het zweet stroomt van hun gezicht. Takken schram-men hun armen en benen en de insecten hebben vrij spel. En boven hen op het dichte bladerdek brandt de zon. Manuel kan niet meer, zijn adem gaat stotend en de melk en de lantaarn wegen zo zwaar, zo ondragelijk zwaar!

„Nog even, jongen, kijk 't wordt lichter, er valt zonlicht door de bladeren. En is daar geen opening in die verwarde struiken? " Manuel haalt diep adem. Ja, hij ziet het nu ook, er schemert zonlicht door de kruinen van de hoge bomen, 't Geeft hem nieuwe krachten. En dan „Kijk dan, de hut, daar is de hut!"

Eben Maezer

't Is donker geworden, 't is nacht. Hoog aan de hemel staat een zuiver ronde maan. Hij gluurt door een kier een eenzame hut binnen. Daar branden twee olielampjes. In een hangmat ligt een meisje, ze slaapt. In haar armpjes knelt ze een pop met glinsterende blonde haren. In een hoek, niet ver van het olielampje vandaan ligt ook iemand. Een man. Hij slaapt rustig, regelmatig gaat zijn adem, stil liggen zijn handen boven de deken. De nieuwsgierige maan kijkt wat scherper. Wat is die man mager! In het midden van de hut zitten drie mensen, een man, een vrouw en een jongen. Ze hebben hun ogen dicht, hun handen zijn gevouwen. De maan wil gauw weggaan, deze mensen bidden, ze spreken tot God, hoor: „Heere, U bent een Hoorder van het gebed, U komt alle eer

toe, wilt u vannacht ook over ons waken en " Stil, heel stil schuift de maan weg achter een dunne wolk. Hij heeft genoeg gehoord. Diep beneden hem stroomt een nog woelige rivier. Ver van de hut, in een scherpe bocht, tegen de modderige oever ligt een geweldig grote boom. Tussen zijn wijduitgespreide takken ligt iets wits. Een boot! Hij ligt op zijn kant alsof hij heel moe is. Er staan letters op die boot, zwarte letters op witte verf, kleine en grote: „Theo van Bruggen, zendeling", en daarboven: „EBEN HAEZER".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen