VERMEENDE VRIJHEID

Zich uitgevend© voor „wijzen' zijn ze „dwaas" geworden.

Dit is inderdaad de vreselijkste desillusie die er ooit heeft plaats gehad: vermeende vrijheid is duivelse slavernij geworden. De mens oordeelt (terecht) dat een verscheurend dier achter de traliën moet gehouden worden, omdat het pijn vrijheid niet aan kan: het verscheurt en vernielt

Doch, ontzaglijke waarheid, de mens die hier recht oordeelt heeft zijn eigen vrijheid schandelijk verbeurd, waardoor deze diep ernstige, mensonterende uitspraak waar geworden is: „Naast de duivel geen ongelukkiger schepsel dan de gevallen mens". De voorgespiegelde vrijheid bleek, een vermeende vrijheid te zijn, een duizendvoudige gebondenheid De leugen werd geloofd („gij zult als God zijn") en daarmee was het volmaakte geluk aan stukken gebroken. Zie hier de springader van. alle revolutie, geweld-en terrorisme op aarde.

De taktiek van de verleider is nog dezelfde als bij deze schanddaad'. Eerst een „schijn" van belangstelling: „Is het ook dat God gezegd heeft ? "

Dan de eis Gods verzwaard: „Gijlieden zult niet eten van ALLE boom dezes hofs? " Klinkt het ook nu niet in vele toonaarden: „Moet ge in zo'n keurslijf gaan? Mag men dit wel van u eisen? Is dat wel billijk? Heeft de mondige mens van de twintigste eeuw geen RECHTEN? "

Dan volgt de laatste zet, de pertinente leugen: „Gijlieden zult dë dood niet sterven". Ook dit leugenachtig vergif wordt nog uitgebraakt: „Wees autonoom, schud die banden af. Durf te leven "

En ? O, onbeschrijfelijke ontnuchtering: en zij werden gewaar, dat zij GE-BONDEN waren! Schaamte, vrees, schuld, schrik, angst, boze begeerten, onvrede en duizenden andere boeien die hen vastbonden. De ware vrijheid kwijt! Het. einde: de drievoudige dood.

Men moge 'in onze tijd de gevolgen van deze rampzalige zondeval beiwust of onbewust trachten uit te bannen door alle schaamtegevoel, schuldbesef, wroeging en onvrede weg te lachen of te dansen; het zal straks met oneindige zwaarte op de ziel branden tot in alle eeuwigheid. Jonge mensen, laat dit toch tot je dóórdringen! Met recht mogen we deze vermeende vrijheid een springader van revolutie noemen, want de stroom hieruit voortvloeiend heeft zich een weg gebaand door alle eeuwen, de laagste plaatsen veranderend in stinkende poelen.

Volg de stroom in de „oude" dag:

— Lamechs geweld: „Voorwaar, ik sloeg wel een man dood om mijn wonde, en een jongeling om mijn buile".

— In die dagen waren er reuzen op de aarde Deze zijn d'e geioeldigen, die van ouds geweest zijn, mannen van naam. „They oppressed and tyrannized others", zegt de Engelse kanttekening. (Zij onderdrukten en tiranniseerden anderen).

— Babels torenbouw is niet anders dan een poel van verzet en geweld, een zich verheffen tegen die Almachtige.

— Korachs rebellie, Absaloms opstand zijn sprekende bewijzen van het voortvloeien van de stroom der revolutie.

Is .de mens van de „nieuwe dag" niet beter, beschaafder geworden? Hoor, hoe Gods Woord hem tekent:

— Hun keel is een geopend graf — Met hun tongen plegen zij bedrog — Slangenvenijn is onder hun lippen — Welker mond vol is van vervloeking en bitterheid — Hun voeten zijn snel om bloed te vergieten — Vernieling en ellendigheid is in hun wegen

Is het 'ZÓ erg? Inderdaad, er zijn geen woorden voor. Bid om ware zelfkennis, en als je door genade deze moogt ontvangen, dan verdwijnt al je optimisme ten aanzien van de mens. Dan zie je er iets van, dat de moderne, autonome, vrije, normloze levenshouding het toppunt van huichelarij is. Het is niet anders als het vrijwillig gaan aan de leiband van begeerten, lusten, hartstochten, zonden, die als om strijd roepen: „Geef, geef!"

De innerlijke leegheid en onvrede is een voortgaande cyclus die, indien niet verbroken, eindigt in eeuwige onvrede. Is er dan vrijheid in een normloos, waardenloos, traditieloos, wetteloos „heerlijk" zich uitleven? ? ?

Uit welke bron?

Behoeven wij ons nog af te vragen uit welke bron het hedendaags terrorisme, de afgrijselijke gijzelingen, kapingen, gewelddaden voortvloeien? Nog erger is, dat alle „dijken en dammen" die deze vloed van geweld moeten keren, ernstig ondermijnd zijn. De van God gegeven middelen, in Zijn algemene goedheid, om de ongebondenheid der mensen te bedwingen, worden brutaalweg bestempeld als behorend tot het „achterlijk" verledien. Alle „hoogten" moeten immers geëgaliseerd worden: wij allen leven op gelijk niveau. Dit wordt allerwege openlijk of bedekt gepropageerd. De structuren van de nieuwe samenleving, voor zover ze nog blijven bestaan, moeten doorvlochten zijn van deze nivelleringsideeën.

Wie komt „ongeschonden" door deze tijd heen! In hoeverre is het christelijk geslacht reeds geïnfecteerd? Laten wij ons, in stille alleenspraak, eens afvragen hoe het staat met de volgende zaken? :

— Erkennen wij het gezag nog als van GOD INGESTELD, ook al gaat het op verschillende punten in tegen wat „wij graag willen"?

— Wordt er nog de vereiste liefde, eer, en trouiu bewezen aan ouders en allen die over ons gesteld zijn, ook als ons kennisniveau verre boven dat van de gezagsdragers uitgaat?

— Wordt er ook „onder ons" al niet veel weggediscussieerd in de normen, mede onder invloed van kontakten met kollega's, medestudenten enz.?

— Zijn we ons wel echt bewust van de voortschrijdende ondermijning van de cel van de maatschappij: het gezin?

In alle ernst dient er gewaakt te worden, dat de laatste restanten van de christelijke samenleving niet uitgebannen worden, doordat ook onder ons de normen van Gods Woord steeds meer worden losgelaten.

Laten wij toch eerlijk bekennen waar de oorzaken liggen: een verstandelijk beredeneren van de waarheid brengt verstarring met zich mee op elk terrein.

Verschillen worden daardoor groter, onderlinge liefde en verdraagzaamheid minder; het ontzag voor ambtsdragers degradeert; het gevaar voor een alternatieve geestelijke moraal sluipt ook onder ons binnen, waarop de roestvlekken van de tijdgeest waarneembaar zijn.

Jong en oud, smeek de Heere in de eerste plaats om de ware beleving van de waarheid door de werking des Geestes. De vruchten daarvan zijn: onderlinge liefde en gunning, een gebondenheid aan Gods Woord, een verbreking van de banden der zonden. De waarachtige godsdienst van het hart bestaat in een zondedodend en een gemeenschap-met-God-zoekend leven.

De Heere schenke ons zulke jonge mensen, opdat zij de wacht mogen betrekken op de muren van een thans meer en meer zich uithollend christendom.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen