Gïj zult Mijn getuigen zijn

Maar gelukkig, de kogel treft de beer in het voorhoofd en brullend stort hij neer. Hij probeert zich nog even op te richten, maar een tweede schot treft hem. Nu komt het schot van Paul en al kreunend blijft het dier liggen. Voorzichtig stappen de jongens op het beest toe en met een laatste schot doden ze hem.

„Dat was op het nippertje, Niels", zegt Paul, „de Heere heeft ons gespaard". Midden in de sneeuw knielen de beide jongens neer om God te danken. Niels haalt uit zijn tas een groot dik touw. Samen binden ze dat om het beest. Zo kunnen ze hem voortslepen. Het is een heel karwei. Pas in de avond komen ze thuis. Vol vreugde bekijken vader en moeder het beest, maar ze beven als ze horen aan welk gevaar hun jongens ontsnapt zijn.

Ze hebben nu voor een hele tijd vlees en vet genoeg en de huid kunnen ze ook best gebruiken. Het jaar 1733 is inmiddels aangebroken. Er komt weer een schip op Groenland, met bericht van de deense koning. De koning zal voortaan het werk van Egedde volledig steunen. Wat een blijdschap voor Hans en Gertrud. De passagiers van het schip wacht dan ook een gastvrij onthaal in het huis van de Egedde's, maar al gauw blijkt dat één van de mannen ziek is. Allemaal rode blaasjes komen er op zijn lichaam en Gertrud weet: waterpokken. Op zichzelf is dit geen erge ziekte, maar Hans' vrouw is bang. Iedereen heeft hier zo weinig weerstand en ze weet dat deze ziekte erg besmettelijk is. Haar gedachten worden waarheid. In een mum van tijd spreidt de ziekte zich uit. Niet alleen onder de blanken, maar ook onder de Eskimo's en door de slechte konditie van de mensen, sterven er veel. Wat een ramp!

Gertrud en Hans helpen wat ic kunnen. Het is ontzettend vermoeiend, vooral voor Gertrud. Hans ziet met zorg dat zijn vrouw er steeds slechter uit gaat zien. Uiteindelijk wordt zij ook ziek. Ook waterpokken. Nu zij op bed ligt, lijkt haar kracht gebroken.

Ze kan niet meer. Hoge koortsen slopen haar lichaam en Hans waakt trouw bij het bed van zijn vrouw. Maar zij is zo oververmoeid, ze heeft geen enkele weerstand en haar krachten worden steeds minder. Op een avond slaat ze haar ogen op naar haar man c: i ze fluistert: „Hans, ga door met getuigen". Egedde begrijpt dat ze niet meer beter wordt. Hij knikt, want spreken kan hij nu niet.

Die nacht sterft Gertrud.

Hans Eged.de is nu een gebroken man. Hij heeft altijd zoveel steun ontvangen van zijn vrouw en nu is zij er niet meer. Hst duurt maanden voor Hans Egedde deze slag te boven is. Dan geeft God hem weer nieuwe moed en kracht en met veel ijver zet hij zich weer in om te getuigen van zijn Heere Jezus.

Er komen steeds meer Eskimo's naar hem luisteren en als Egedde ervan overtuigd is dat zij oprecht geloven, worden zij gedoopt-

Ook nu is er nog een protestantse gemeente in Groenland, een overblijfsel van de bloeiende periode tijdens het leven van Hans Egedde, de deense evangelieprediker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen