ONZE BEZITTINGEN ZIJN IN DE HEMEL

Het was al bijna donker toen het kerkbelletje klingelde voor de zaterdagavond-dienst in Hulikma. Hulikma is een ver dorp in de vallei van Landikma, ongeveer 5 uur lopen van de strip vandaan. Deze zaterdag deden we er echter 5 minuten over want de helikopter bracht ons erheen.

Eén van de Hulikmaërs tikte met een steen op een oude opgehangen ijzeren bijl. Dat was de kerkbel. Door de vallende duisternis kwamen de mensen aangelopen in de richting van de kerk. Helaas begon ook net een miezerige regen te vallen. Nog minder aanlokkelijk dus voor de kerkgangers om hun warme hut te verlaten en het eten van hun net geroosterde zoete aardappelen uit te stellen. Toch kwamen ze. Niet allemaal, alleen de liefhebbers. De zaterdagavonddienst is echt voor de liefhebbers. Enos, een van de bijbelschooljongens zou preken, althans, een stichtelijk woord spreken. Het was echter inmiddels al helemaal donker geworden, en we hadden geen lamp. Meestal neem ik een olielampje mee naar de dorpen, maar deze keer was ik het vergeten. Voor Enos was dit echter geen probleem. Hij zei: Aangezien we het zonder licht moeten doen, zal ik vanavond geen lang gedeelte uit de bijbel voorlezen. Als we het licht van de Heilige Geest mogen ontvangen, zijn we toch niet voor niets bijeengekomen." Daarna citeerde hij uit zijn hoofd de tekst voor de preek: zechiël 18 : 20: e ziel die zondigt, die zal sterven.

Het was een korte tekst, maar een vurige toespraak. Ik geloof dat het licht van de Heilige Geest inderdaad die avond niet ontbrak. Enos wees op onze erfenis uit het paradijs: de bezoldiging der zonde is de dood. Niemand kon zich onttrekken aan de ernst van zijn toespraak. Indringend hield hij ons voor hoe het God heeft behaagd om de Ziel, die niet gezondigd had te doen sterven, opdat zielen, die gezondigd hebben zouden leven. Over die plaatsbekleding van Christus vertelde hij een paar mooie dingen. Het was beslist stil in de kerk. En hoewel ik de verweerde bruine gezichten van de hoorders in het donker niet kon onderscheiden, geloof ik vast dat ze aandachtig zaten te luisteren.

Daar zaten ze, de ouderen en de jongeren onder het geklank van het evangelie. Ja, ook de jongeren waren in de kerk, jongelui van een jaar of 17. Meestal zijn ze dan hier al getrouwd, zeker de meisjes, maar dat maakt op dit punt geen verschil met jullie. Je kunt je zaterdagavond op een mindere plaats doorbrengen! Waar of niet? Het is natuurlijk wel waar, dat er voor de jongens en meisjes hier minder verleiding is van de kant van de wereld dan bij jullie. Hier zijn geen bioscopen en bars, ook geen drank en drugs. Toch behoef je daar nooit jaloer op te zijn, want hier is wel een stuk verleiding naar de kant van de oude adat. Pas nog, toen er veel heidense vluchtelingen uit genabuurde valleiën in onze dorpen een onderkomen zochten, werd hier en daar gefluisterd om maar niet opzettelijk de naam van de Heere Jezus te noemen. De heidenen mochten eens boos worden en wraak nemen! Die angst kennen jullie weer niet. Of wel? Je schaamt je toch voor de naam van Christus niet, ook als er ongelovige wereldse mensen in je buurt zijn?

Enos heeft zijn leven verpand aan de dienst van God. Samen met Thomas heeft hij

geholpen met de vertaling van de Bijbel in de Yalitaal. Telkens weer opnieuw blijkt dat hij een drang in zich heeft om zijn stamgenoten te onderwijzen in het Woord van God. Dat werk heeft echt zijn gehele hart. Voor die dienst wil hij leven en in die dienst wil hij sterven. Ik zou wel wensen dat er ook onder jullie van zulke figuren rondliepen. Er zijn nog zoveel werkers nodig in Gods Koninkrijk, ook op het zendingsveld! Het zou zelfs je studierichting kunnen bepalen, als je met deze dingen nu al werkzaam werd. Reken erop, dat God voldoende plaats heeft voor jonge mensen, die hun leven willen verteren in de dienst van Zijn Koninkrijk.

Aan het eind van de dienst werd er gezongen. Deze keer geen Psalm. Daar zijn we in die verre dorpen nog een beetje zuinig mee, omdat de mensen daar nog zo goed als geen Indonesisch kennen. Het was een geestelijk lied in de Yalitaal. De leider zong een recitatief uit de Bijbel en de gemeente zong telkens het refrein. Twee regels uit dat lied grepen mij aan. Enos zong uit volle borst: Wij zijn hier op aarde maar arm, veel bezittingen hebben we niet. De anderen beaamden in het refrein de waarheid van deze woorden. Daarna vervolgde Enos: Maar onze bezittingen zijn in de hemel, en we zullen ze krijgen als Jezus komt. Weer werd deze waarheid door het refrein bevestigd.

Dat greep me even aan. Wij zijn hier maar arm zongen ze. Ze hebben inderdaad niet veel meer dan de allernoodzakelijkste levensbehoeften. Terwijl de anderen het lied afmaakten, dacht ik aan het huis waar ik woon en aan alle spullen die daar staan En zij ? Zij nemen genoegen met hun armoede. Ze weten niet beter. Ze zongen van het goed dat nimmermeer vergaat, de erfenis, die in de hemelen bewaard wordt. Ik was zelfs even jaloers op ze. Zeker, ik verwacht dezelfde erfenis, maar mijn hart wordt soms ook zo heengetrokken naar hetgeen deze mensen niet eens hebben of kennen.

Arm en toch rijk. Ja, dat kan. Ik denk dat vele armen hier rijker zijn dan menige rijke westerling. Rijk in God. Zeker, daar is geloof voor nodig. Dat is juist het geheim. Jongens en meisjes, kennen jullie dat geheim ook? Waar is jullie bezit? Waar je schat is, daar is ook je hart. Dat kan niet missen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen