BLINDEN: mensen als iedereen

Nederland telt ongeveer 6.000 blinden, of anders gezegd van iedere 100.000 mensen in ons land zijn er 50 blind. Van deze 6.000 zijn er ongeveer 700 niet ouder dan 21 jaar. Wanneer wij ons bezighouden met „blindheid" komen vragen naar boven als:

— blind zijn, wat houdt dat nu precies in?

— wat zijn de oorzaken van blindheid?

— wat kunnen mensen die met zo'n handicap door het leven moeten, bereiken?

— hoe moeten zij kennis opdoen? enz.

Ik wil proberen hierop wat dieper in te gaan.

Wat is blindheid?

Als je de vraag voorgelegd wordt: „Wanneer noem je iemand blind? " geef je meestal als antwoord: „Als iemand niets meer kan zien". Dit is echter niet het geval, want 75 °/o van de mensen die blind zijn, kunnen nog wel iets met hun ogen waarnemen. Ze zien bijv. het verschil tussen licht en donker. Het gezichtsvermogen is echter zo gering, dat ze niet meer in staat zijn normaal geschreven schrift te lezen. Daarom is het ook niet mogelijk dat blinde kinderen naar gewone scholen gaan. Zij zijn aangewezen op scholen waar wordt lesgegeven met aangepaste middelen.

Er zijn veel oorzaken te noemen waardoor blindheid kan ontstaan: erfelijkheid, infektie voor de geboorte, gevolg van ziekte en niet te vergeten blindheid ontstaan door ongelukken.

Bartiméus

In ons land zijn vier blindeninstituten: Kon. Inst. tot Onderwijs voor Blinden te Huizen, Chr. Inst. Bartiméus te Zeist, R.K. Inst. De Wijnberg te Grave (voor meisjes) en Henricus te Nijmegen (voor jongens).

Voor de meesten van ons is Bartiméus de bekendste vereniging. Bartiméus werd in 1915 opgericht met de bedoeling het onderwijs aan blinde kinderen van protestantse huize te gaan verzorgen en aandacht te besteden aan de opvoeding, de zelfredzaamheid en zelfstandigheidstraining van deze kinderen.

In het algemeen komen de kinderen op 6-jarige leeftijd op een van de instituten

en verblijven daar tot 16-20 jaar. Dit laatste is afhankelijk van de opleiding die gevolgd wordt na het basisonderwijs en de mogelijkheden die het instituut biedt. Van het 6e t/m 12e jaar zitten ze in de kernafdeling, wat te vergelijken is met het basisonderwijs. Daarna kan er al naar gelang de kapaciteiten een voortgezette opleiding gevolgd worden. Een Mavo-opleiding wordt op het instituut verzorgd; de andere opleidingen op de daarvoor in aanmerking komende scholen in de omgeving, of op de bedrijfsschool te Ermelo. De leerlingen die buiten het instituut een opleiding volgen, blijven tijdens de duur van hun studie gewoon in het instituut wonen.

De blinde leert lezen en schrijven met behulp van brailleschrift. Dit schrift is opgebouwd uit puntjes, waarbij elke kombinatie van puntjes een letter, cijfer of leesteken weergeeft. Met braille-schrift is dezelfde mogelijkheid aanwezig als met het gewone schrift. Met behulp van braille is het mogelijk een studie te volgen. De braillepuntjes zijn als bobbeltjes voelbaar. Daarom is het ook zo belangrijk dat een blinde met zijn vingertoppen zijn gevoel oefent. Zijn handen vormen in dit opzicht zijn „ogen".

Om braille te schrijven, hebben blinden verschillende hulpmiddelen. Ten eerste een reglette. Dit is een metalen raampje waarin metalen puntjes gedrukt zijn. Over deze reglette legt men een speciaal vel braille-schrijfpapier (dikker dan gewoon schrijfpapier). Met een stilet (prikpen) worden de tekens erin gedrukt. De bobbeltjes zijn pas te lezen als je het papier omdraait. Op een reglette moet dus in spiegelbeeld geschreven worden. Een reglette kan gemakkelijk meegedragen worden, zodat ze altijd aantekeningen kunnen maken. Een andere, veel snellere manier van schrijven is picht (braille-schrijmachine) voorzien van 6 toetsen, waartussen een toest voor spatie zit.

Verder wordt bij rekenen gebruik gemaakt van de abacus, een chinees telraam en bij biologie van opgezette dieren. Kortom: zoveel mogelijk aangepast materiaal. Alles met de bedoeling de blinde de noodzakelijke kennis bij te brengen, om de grote stap „de maatschappij in" te durven doen.

Omgang met de blinde

Reeds op de instituten probeert men de blinden zoveel mogelijk in kontakt te brengen met de mensen om hen heen. Het instituut is vaak een omheining, een bescherming en het is voor velen moeilijk dat gevoel van veiligheid te missen.

Wanneer een blinde als jong-volwassene de maatschappij ingaat kan een nazorgmedewerker behulpzaam zijn bij beroepskeuze en het zoeken van huisvesting. Verder zal de werkgever die een blinde in dienst neemt, begeleid moeten worden. Toch voelt de blinde zich vaak eenzaam in de maatschappij van de „ziende". Daarom is het van groot belang, hoe onze houding is tegenover de blinde. De blinde wil niets liever dan als gewoon mens behandeld worden en beslist niet als „zielig". Je moet hen niet zien als een ander mens, maar zijn handicap aksepteren. Zij kunnen leren, wat wij leren. Sommige dingen kunnen zij zelfs beter. Doe dus daarom gewoon tegen hen en help pas als zij daarom vragen.

Er zijn diverse biografieën van blinden te verkrijgen, die ons, die de gave van het gezichtsvermogen als iets vanzelfsprekens aanvaarden, wel eens beschaamd zetten.

Wat doen onze gemeenten voor blinden ?

Onder het Deputaatschap Gehandicaptenzorg valt een kommissie die belast is met de zorg voor blinden en slechtzienden. Ds. Bac is hiervoor de kontaktpersoon. Deze

kommissie verzorgt de prekenserie „Bij de Bron", die bestaat uit bandopnamen van preken. Deze bandopnamen worden bij de Chr. Blindenbibliotheek bezorgd, waar zij worden vermenigvuldigd op cassettes. Deze cassettes worden verzonden naar de abonnees, die ze gedurende 10-14 dagen in huis hebben. Voor deze kommissie wordt door een aantal dames braillewerk gedaan. Dit braillewerk wordt eveneens naar Ermelo verzonden, waar voor inbinden en vermenigvuldigen gezorgd wordt. Thans wordt „In het Leerhuis", de Heid. Catechismus door 14 predikanten van de Ger. Gemeenten op braille-schrift gezet. Artikelen van de Saambinder, Daniël, Dovenkontakt, Gezinsgids enz. worden door een dame gebrailleerd en rechtstreeks naar de abonnees verzonden. Thans zijn er ongeveer 80 abonnees, waaronder enkele lichamelijk gehandicapten en verder veel oudere mensen met een slecht gezichtsvermogen. Al zijn er in onze gemeenten praktisch geen jonge blinden en al komen we misschien zelden of nooit in aanraking met blinden, toch is het goed om eens bij hun handicap stil te staan. Want wat moet het erg zijn om niet te kunnen zien. Wij, die in de achter ons liggende vakantie Gods schepping misschien mochten aanschouwen in al zijn grootsheid, kunnen ons dat niet voorstellen.

Wat staan we weinig stil bij de zegeningen, die God ons geeft en wat denken we vaak weinig aan het leed dat andere mensen met zich meedragen.

In onze ogen lijkt het dat een blinde veel mist en dat is ook het geval, maar toch kan het leven van een blinde veel rijker zijn dan ons leven, wanneer zijn handicap hem brengt tot God en wij, met ons gezichtsvermogen, zonder God blijven leven. Dan zal de blinde eenmaal komen in dat land, waar geen gebrek meer zijn zal en waar ook de blinde Hem mag zien in al Zijn heerlijkheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen