ONDERWIJS EN GEZIN

Zowel het onderwijs als het gezin staan in een stroomversnelling van ontwikkelingen. In beide staat het kind centraal. Een enorme taak voor de opvoeders is het om juist in deze tijd het kind te leiden of te helpen leiden naar de volwassenheid.

De verantwoordelijkheid in deze is niet gemakkelijk te overschatten. Jongens en meisjes, jullie ouders hebben ook voor jullie een belofte afgelegd, toen ze jullie lieten dopen. Ze zouden je onderwijzen, doen of helpen onderwijzen in de leer die op Gods onfeilbaar Woord gegrond is. Waar heeft dat onderwijzen plaats? In de eerste plaats in het gezin, verder in de kerk (denk ook aan catechisatie) en op school.

Het gezin

Het gezin vormt de oudste kern van de samenleving. Aanvankelijk stond elk gezin op zichzelf. Men leefde van de jacht en enkele gewassen. Door de landbouw groeide langzamerhand een stamverband. Men kon. meer op de plaats blijven wonen, waar men een goed stuk grond gevonden had. Zo ontstonden de patriarchale families, waarin de vader een onbetwistbaar gezag uitoefende. Heden ten dage vinden we dit nog in Irak, Jordanië en Perzië. Het gezin, zoals wij dat gelukkig nog kennen, leed (en lijdt) hier onder. De patriarchale verhoudingen berusten meer op gezag dan op liefde.

Door technische uitvindingen komt het gezin meer en meer in een spanningsveld. De mens (ook de jonge mens) voelt zich door de techniek steeds meer autonoom, waardoor het gezag hoe langer hoe meer terrein verliest. Ook het ouderlijk gezag heeft een flinke deuk gekregen. En dan te bedenken, dat een goed gezin waarin het gezag z'n ereplaats behouden heeft, absoluut onmisbaar is voor de harmonische ontwikkeling van het kind. Augustinus noemde het gezin reeds , , een vluchtheuvel in de wereld". Het is een kleine gemeenschap die bescherming, veiligheid en liefde biedt. Dit heeft de Heere ons na de val nog gelaten. Als de Heere de wereld aan zichzelf overgelaten had, zou geen enkele vorm van samenleving mogelijk geweest zijn.

Anderzijds is het waar, dat bet gezin een organisch onderdeel vormt van een bredere samenleving. Het is geen eiland in de oceaan. Het is zelfs onze plicht oog te hebben voor wat in de maat-

schappij gaande is. Dit is een onmisbare voorwaarde voor een opvoeding die het kind in de ware zin van het woord wil toerusten. Lees 2 Tim. 3 : 17: inderen opvoeden tot mensen Gods die tot alle goed werk volmaakt zijn toegerust.

Invloeden van buitenaf

Laten we eens nagaan, welke invloeden van buitenaf op het gezin uitgeoefend worden. Allereerst de buurt waarin wij wonen. Twintig jaar geleden kenden alleen de steden dichtbevolkte wijken. Nu het platteland ook. Het is al een tref, als we naast buren komen te wonen, die levensbeschouwelijk gezien een beetje bij ons passen. Laten we de buren ook weten wie we zijn?

In de tweede plaats: wie zijn onze vrienden en/of vriendinnen? Hoe snel kan een met zorg gegeven opvoeding niet afgebrokkeld worden door slechte vrienden of vriendinnen!

Jongelui, hier hebben jullie zelf een grote verantwoordelijkheid. Wie kies je? Heb je ook de moed „nee" te zeggen, als dit nodig is.

Een negatieve invloedrijke bron vormen de kiosken op stations en de als paddestoelen uit de grond gerezen obskure winkeltjes.

En laten we niet vergeten te noemen de verwoestende kracht van de t.v. Sluipenderwijs neemt de kijkgodin ons in beslag. Het funktieverlies van het moderne gezin is mede te wijten aan de grote plaats die de t.v. in veel gezinnen ingenomen heeft.

Aanvallen op het gezin

Het blijft helaas niet bij invloeden, de revolutiegeest trekt door. En deze geest zal niet rusten, voordat al het bestaande verdwenen is.

Het gezin heeft z'n tijd gehad, zo zegt men. Eén van de pijlers, waarop de oude, verziekte maatschappij nog rust, is het gezin. Weg er mee. Het kwaad zit hem juist in de strukturen, waarvan het gezin wel de belangrijkste vormt.

Vandaar dat er kommunes ontstaan zijn: in los verband samenleven. Lief zijn voor elkaar. Samen bouwen aan een nieuwe wereld.

Kommune: een rechtstreekse aanval op het gezin.

De algemene ondermijning van de zedelijkheidsmoraal zorgt ervoor, dat men homofilie (intiem verkeer tussen leden van dezelfde sekse) in het openbaar verdedigt. Zelfs de Raad van Kerken neemt het op voor de homofielen.

Elk mens heeft recht op zelfontplooiing. En de mens is in wezen goed.

Wie het mensbeeld loslaat dat Gods Woord ons geeft, komt tot een verdierlijkt mens.

Ligt ook abortus niet in deze zelfde lijn. Ons ministerie van C.R.M. geeft een blaadje uit, dat „Trefpunt" heet en voorlichting geeft aan vrouwen die nog geëmancipeerd moeten worden. En dat gaat in deze toon: „Vrouw, sta op je rechten. Laat je niet kisten".

Je proeft als het ware de revolutiegeest. Het voornoemde blaadje geeft voor het gemak een hele lijst van abortusklinieken. Allemaal rechtstreekse aanvallen op het gezin.

Vanuit het onderwijs wordt het gezin vaak openlijk en opzettelijk aangevallen. Ouders worden als konservatief bestempeld. Vaststaande normen moeten overboord. Het gezag wordt afgebroken. Hoeveel leerlingen mogen hun docenten al niet bij de voornaam noemen. Het onderwijs grijpt de gelegenheid om de jeugd te vormen naar moderne, eigentijdse opvattingen. Laat ik eens deze uitspraak doen: als men het onderwijs gebruikt als middel om de jeugd te grijpen, is dit niet demokratisch, maar totalitair.

Verweer

Wat heeft het gezin voor verweer? Staat de kerk als een held terzij? Met verdriet moeten we het konstateren, dat ze eerder afbreekt, dan steunt en opbouwt. We spreken hier natuurlijk in algemene zin. Wat gelukkig is het, als we nog naar een kerk kunnen, waar ons houvast geboden wordt: wij hebben het profetisch Woord dat zeer vast is en gij doet wel dat gij daarop acht slaat ais op een licht, schijnende in een duistere plaats.

Wat een voorrecht, als we onze kinderen naar de catechisatie kunnen sturen: te doen onderwijzen in de voorzeide leer. Wat een machtige steun voor en in het gezin.

Wat heeft het gezin voor verweer? Staat de school als een held terzij? De noodzaak van christelijk onderwijs wordt in 't algemeen niet meer gevoeld. Het liefst wil men samenwerkingsscholen, waarin openbaar, rooms katholiek en christelijk onderwijs samenwerken. Wat een voorrecht, als we onze kinderen

naar een eigen school kunnen sturen. Wat een machtige steun voor het gezin. Jongens en meisjes, waardeer het, als je een eigen school kunt bezoeken. Degenen die om welke reden dan ook op een school zitten, waar ze soms met minachting en schijnbaar medelijden bekeken worden, zou ik willen zeggen: „Wees flink, kom er voor uit!" Dit dwingt, zeker op de duur, respekt af. Maar wat veel belangrijker is: dan heb je de Heere mee! Hij heeft het gezegd: „Die Mij eren, die zal Ik eren!" Ik weet het, dat het lang niet altijd meevalt. Maar vraag dan naar de Heere en Zijne sterkte."

Tenslotte

Een goed gezin alléén redt het niet. Goed onderwijs alléén redt het niet. Een machtige kring vormen kerk, school èn gezin, als ze een eenheid mogen vormen. En dat is rneer dan ooit nodig. Het gezin blijft in deze de belangrijkste schakel. Een moderne onderwijsvernieuwer heeft eens gezegd: „Machtiger dan ons onderwijs is de invloed van het ouderlijk huis."

Laten we samen, jongens en meisjes, ouders en leerkrachten, het nieuwe kursusjaar weer mogen beginnen in afhankelijkheid van Hem, die dwars door de verwording heen Zijn Kerk bewaart, Hij zal straks buiten de mens om een nieuwe hemel en een nieuwe aarde scheppen, waarop gerechtigheid wonen zal. Dan zijn er geen samenlevingsverbanden meer: geen kerk, geen school, geen huwelijk, geen gezin. Wel de Kerk, waarin God alles zal zijn in allen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen