WIE ZAL ONS BEVRIJDEN?

„Sfeer”

Elk jaar weer een hoogtepunt in jeugdland: de jaarlijkse bondsdag. Al vanaf negen uur 's morgens was het in en om „de Doelen" in Rotterdam een toeloop van mensen. Meisjes en jongens uit het hele land ontmoetten elkaar. Oude kennissen werden begroet, handen werden geschud, kortom er was weer „bondsdagsfeer”.

Bondsdagsfeer was er ook in de grote zaal, die een kleurige aanblik bood. Er waren de bloemen, de prachtige panelen en kollages, er was het indrukwekkende „Doelen"-orgel. En al deze dingen samen kreëerden die „bondsdagsfeer”.

Nee toch niet helemaal. Die sfeer werd eigenlijk vooral bepaald door twee faktoren: de bezoekers en het programma. En daarvoor niets dan lof op de afgelopen bondsdag. Er was aandacht, er was orde, er werd niet geaupplaudiseerd; ds. Elshout kon na afloop terecht zeggen: „Er werd geen wanklank gehoord”.

Programma

En het programma? Ds. Elshout sprak het openingswoord. Hij kon tot zijn genoegen weer ruim tweeduizend aanwezigen verwelkomen. Helaas kon een aantal mensen de bondsdag niet bezoeken in verband met gevaar voor polio-besmetting. Naar hen gingen de gedachten en de voorbede in het bijzonder uit, alsmede naar hen die door deze ziekte getroffen werden.

Voor zijn inleidend woord nam ds. Elshout de gelijkenis van de verloren zoon als uitgangspunt. Deze zoon probeerde zich te bevrijden van de gebondenheid waarin hij meende te verkeren. Maar hij misbruikte zijn zelfverworven vrijheid en geraakte in bittere ellende. Hier zien we het beeld van het menselijk geslacht. Al vanaf het paradijs zoekt de mens vrijheid, ongebondenheid. Maar inplaats van vrij te maken, brengt de zonde ons in steeds dieper ellende. Deze gelijkenis leert, dat bekering de enige weg is naar de vrijheid. En de Bevrijder?

De Heere Jezus Christus, Die hoort naar allen, die in 't midden der ellenden, zich naar Gods troon met hun gebeden blijven wenden.

Verder werd het traditionele telegram gezonden aan H.M. de koningin, gevolgd door het staande zingen van twee coupletten van het „Wilhelmus”.

Toespraken

En dan waren er op de bondsdag natuurlijk toespraken.

's Morgens wist evangelist Segers zich verzekerd van een aandachtig gehoor. Op soms aangrijpende wijze werd de zonde getekend, waarin de wereld, de naaste, waarin wijzélf leven. „De zonde houdt gebonden", maar „Christus alleen maakt vrij". Het was de dankbare taak van ds. Driessen 's middags over dit laatste onderwerp te spreken. Het werd een dringend appèl!

De kern van beide toespraken zijn in dit nummer van „Daniël" afgedrukt, zodat ze door ieder gelezen en hérlezen kunnen worden.

Kollages

Hoe veelzeggend waren de kollages, die aan het eind van de ochtendbijeenkomst o.l.v. jeugdwerkadviseur J. H. Mauritz werden gepresenteerd en van kommentaar voorzien.

Zo konden we kennismaken met de werkstukken van de JeV's van Aagtekerke, Genemuiden, Hoofddorp, Ridderkerk en Zeist. Hun werkstukken hadden als thema resp. drugs, de macht van het heidendom, de macht van het geld (de mammon), oorlog en vrede, alkohol.

Uit elke deelnemende vereniging waren twee jongeren op het podium, die ons vertelden wat ze met hun werkstuk eigenlijk wilden zeggen. Wat bleken er soms diepe en vaak ook rijke gedachten achter schuil te gaan. Hoe treffend werden de machten in beeld gebracht, die ons leven bedreigen. Dokter Schoonhoven en agent Kareis mochten als bezoekers hun mening over dit geheel geven. Beiden waren enthousiast over de artistieke prestaties.

„Waarom toch leven wij zó op aarde? ”

En wie zou het imposante gebeuren aan het begin van de middagbijeenkomst kunnen vergeten? Het geheel van spreekstemmen, zang en muziek, waarin nog eens duidelijk ons menselijk bestaan werd geschetst. Hoe mooi was de zang en hoe fijn klonken de muziekinstrumenten.

De zanggroep was speciaal gevormd voor onze bondsdag. Vele avonden hebben deze jongeren besteed aan het instuderen van de stukken o.l.v. Henk de Gelder en met medewerking van Arie Keijzer, Mieke van Essen en Jaap Molenaar.

Beginnend bij de verlossing van het volk Israël uit Egypte werden lijnen getrokken naar het heden. Steeds weer was er bij Israël de rebellie, waren er de afgoden. En... telkens weer is er bij ons de zonde, het verzet.

„Ook wij maken ons goden — zichtbare en onzichtbare — en vereren hen alsof zij het zijn die ons bevrijden kunnen. Waaróm toch leven wij zó op aarde? ”

Deze vraag werd steeds luider, steeds dringender gesteld. „Is er dan geen God, en Heer'? Ja! Er is een Herder, met koninklijke eer.

Hij roept ons ook nu nog toe: „Mijn zoon, mijn dochter: geef Mij je hart"! De gedaante der wereld gaat voorbij, maar die de wil Gods doet, blijft in eeuwigheid.

Zoek Hem en leef! De zonde houdt gebonden, maar Christus maakt vrij!"

Zo dichtte ook ds. R. M. Mc. Cheyne het en we zongen het samen: „Eens was ik een vreemd'ling voor God en mijn hart Maar toen mij Gods Geest aan mijzelf had ontdekt toen werd al mijn deugd een wegwerpelijk kleed en: Nu reis ik getroost onder 't heiligend kruis.

Slot

Zo was er weer bondsdag. Er werd weer gesproken, gezongen, gebeden. Velen zagen elkaar weer eens. Allen moesten we aan het eind van de dag weer onzes weegs gaan. Maar — zoals ds. Van Vliet in zijn slotwoord zei: „De Heere blijft altijd Dezelfde”.

Hij betoont Zijn welbehagen aan hen die need'rig naar Hem vragen.

Dat was onze slotzang.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen