TARUKS REIS

Salik knikt maar wat af en toe. De mannen van het meerdorp houden niet op met tegen hem te praten.

„Heus, Salik, wat wij zeggen is waar. Je gelooft het misschien niet als we zeggen dat ook jij slecht doet. Maar je moet er toch eens over nadenken. Jij bent wel een grote man met veel macht, maar dat betekent toch eigenlijk niet zo veel. Als je sterft is je macht weg. Trouwens je hoeft ons niet te geloven hoor. Wij zijn ook maar mensen. We willen je alleen vertellen, wat wij uit het Woord van God gehoord hebben.

Wij hebben leren inzien dat de dingen die daarin staan, waar zijn. En we hebben er voor leren buigen."

Soms kijkt Salik de mannen tegenover hem aan. Hun ogen staan vriendelijk. Salik voelt wel dat die mannen het goed met hem menen. Maar wat ze hem nu voorhouden, dat kan hij niet volgen, dat wil hij niet. Ophouden met het vertrouwde leven van oorlog voeren? Geen denken aan!!

De vechtdrang in Salik komt weer boven, als hij daaraan denkt. Nee, hij besluit om niet te luisteren naar de verhalen, die hij hier hoort. Salik staat op. „Hartelijk dank vrienden voor wat je doet. Zorg maar goed voor onze jonge Taruk. Ik hoop dat hij hier genezen zal.

Maar breng zijn hoofd niet op hol met wat jullie mij verteld hebben." Als Salik die laatste woorden zegt, fonkelen zijn ogen. Maar de mannen om hem heen kijken niet bedremmeld; helemaal niet! Zij zijn zeker niet meer gewend om te luisteren naar een hard woord van een geoefend krijger. Nou, dan maar niet. Salik draait zich om en mompelt nog een groet, terwijl hij de deuropening uitgaat.

De mannen van het meerdorp lopen nog een eindje met Salik mee. Ze zeggen nog een paar woorden, niet om hem tot inkeer te brengen, maar wel tot nadenken. „We hopen dat jouw harde hart nog eens opengebroken wordt, Salik. Zoals je nu bent, zul je nooit vrede kennen." „Dat wil ik ook niet", bitst Salik.

Als Salik en zijn mannen even later terug gaan naar hun dorp, blijft Taruk alleen achter. Zelf weet hij daar niet van. Hij is nog steeds bewusteloos. Kort nadat Salik met zijn dorpsgenoten vertrokken zijn, komt de verpleger uit het ziekenhuisje. Hij heeft zijn best gedaan. Maar de mannen van het meerdorp zien wel aan zijn gezicht, dat hij niet zo hoopvol gestemd is. „Ik hoop maar, dat de dokter gauw terug komt", zegt de verpleger. „Want de jongen uit dat verre dorp heeft zijn hulp hard nodig".

„De dokter komt vandaag terug", zegt één van de mannen uit het gezelschap. Er spreekt vertrouwen uit zijn stem.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen