TARUKS REIS

Ze hadden gehoopt op een fijn feest, een echt overwinningsfeest. Daar zal nu niet meer van komen. Een paar vrouwen staan bedremmeld wat te praten. Het gerucht van Taruks ongeluk wordt snel door het dorp verspreid. Waar even te voren een vrolijk lachende menigte was, daar staan nu groepen mensen te overleggen wat er gedaan moet worden. Taruk wordt opgehaald. Een stel mannen gaan weg en komen zeer snel weer terug. Ze dragen Taruk tussen hen in. De jongens hadden hem al een heel eind naar het dorp gebracht. Als de draagbaar het dorp binnen gehaald wordt staat Salik al te wachten. Ook de knecht van de medicijnman staat erbij. De medicijnman zelf is weg. Voorzichtig leggen de mannen Taruk op de grond. Salik buigt zich over hem heen. Hij kijkt nauwkeurig naar de jongen en je ziet Salik schrikken. Geen wonder! Taruk ademt flauw en hij reageert niet als Salik iets tegen hem zegt.

„Het is erger dan ik gedacht had", hoort Birok de hoofdman zeggen. „Zijn linkerarm is gebroken. En zijn heup ook. Wat erg. Dat komt nooit meer goed."

Sommige mensen keren hun hoofd om. Hier en daar klinkt een zachte snik. Stilletjes zoeken de meesten hun eigen hut op. Birok blijft bij de mannen rond Taruk staan.

Wat nu? De medicijnman is weg. Er is geen hulp. De knecht van de medicijnman krabt zich in zijn haar. Hij weet ook geen raad.

Er is maar één oplossing. Anders zal Taruk sterven. De mannen denken erover, maar niemand zegt een woord.

Ze weten dat Salik niets wil horen over de nieuwe mensen, die in het dorp bij het grote meer zijn komen wonen. Die mensen vertellen een nieuwe boodschap. De nieuwe mensen zijn heel anders dan Salik en zijn volk. Sommige van die nieuwelingen hebben zelfs een bleek gezicht. Birok heeft van de nieuwe boodschap nog niets gehoord. Hij heeft de oude mannen er wel over horen fluisteren en hij weet dat Salik zich fel verzet tegen kontakten met de vreemdelingen. Birok heeft wel begrepen, dat die vreemdelingen heel veel wonderlijke kunsten doen.

Ze kunnen ook zieken genezen Maar nu? De mannen zwijgen nog steeds. Salik ook. Hun gezichten staan somber. In het midden ligt Taruk. Het lijkt wel of zijn lichaam verwrongen is. Over Birok's gezicht drupt een traan. Zal niemand het proberen? Birok kan zijn vriend daar niet langer zo zien liggen. Hij doet een stap naar voren. Hij is niet langer bang voor een striemend antwoord van de hoofdman.

„Salik? " „Ja, Birok".

„Ik weet, wat er moet gebeuren. We moeten Taruk naar de vreemdelingen brengen. Als hij hier blijft gaat het niet goed".

De mannen kijken de kring rond. Ze slaken een zucht van verlichting als Salik kortaf „Ja" zegt.

Even later al gaat een groep mannen op weg. Ze dragen Taruk mee.

Uit de hutten kijken veel mensen hen na.

Zo vlug ze kunnen, lopen de mannen vooruit; maar ze rennen niet. Ze moeten immers voorzichtig zijn met Taruk, die op een draagbaar meegenomen wordt. Taruk beweegt zich niet. Hij knippert niet eens met zijn ogen, alleen maar af en toe als de draagbaar te veel heen en weer slingert, kreunt hij even. Het is een moeilijk karwei voor de mannen. Niet dat ze zo vlug moe worden, dat gebeurt met grote mannen niet zo gauw. Maar wel is het pad erg slecht. Het dorp waar ze heen moeten wordt niet vaak bezocht. Soms kun je het pad bij-

na niet zien, zo dicht is het begroeid. Vooral als de mannen de heuvels oplopen. en eraf dalen moeten ze erg oppassen, dat Taruk niet op de draagbaar verschuift. Het zou dan misschien nog

erger met hem worden. Zullen ze nog op tijd komen?

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen