DE BETEKENIS VAN DE NEUTRONENBOM

De laatste tijd worden niet alleen militaire, maar ook allerlei andere al dan niet politieke gemoederen bezig gehouden met de vraag of de produktie van dit vernietigingswapen wel verantwoord is. De gele affiches met de tekst „STOP DE NEUTRONEN-BOM" nemen heel wat glasoppervlak van sommige ramen in beslag, terwijl aktievoerders het hele land afgestroopt hebben om handtekeningen te verzamelen tegen invoering van dit wapen in het Nederlandse leger. Nu is het niet mijn bedoeling om een voor of tegen van dit wapen te verdedigen, maar om een toelichting te geven over de achtergrond, waartegen we dit wapen moeten zien.

Atoomwapens noodzakelijk ?

In 1972 kwamen de V.S. en de Sovjet-Unie overeen om hun bewapening te beperken. Deze overeenkomst wordt het Salt-I akkoord genoemd (Salt = Strategie Arms Limitations). Ten tijde van dit akkoord was de aanvalskracht van de beide landen ongeveer gelijk, wat betreft hun kernwapens en men koesterde de hoop om de verspreiding van steeds duurdere en steeds dodelijker wapens in te perken en mogelijk zelfs te staken. Er zouden geen uitgebreide, moderne verdedigingssystemen met raketten ontwikkeld en gebouwd worden, waardoor men in staat gesteld zou worden om de ander te vernietigen. Alleen vervanging van het oude materiaal was toegestaan. Zo werd overeenstemming bereikt over het aantal lanceerinrichtingen, maar niet over het aantal missielen, dat ermee gelanceerd kan worden. De Russen hebben deze maas gebruikt door hun lanceerinstallaties zodanig in te richten, dat er nu met elk daarvan wel 4 of 5 missielen kunnen worden afgevuurd.

Het voorstel bij de besprekingen om elkaar te kontroleren werd door de Russen van de hand gewezen, maar ondanks deze afwijzing hebben de schendingen van het Salt-I akkoord zich opgestapeld. Reeds een jaar later waren de Russen een nieuw radarsysteem aan het beproeven voor raketafweer. 110 Russische stadsgebieden werden voorzien van luchtafweergeschut met z.g. Sam-5 raketten, die omgebouwd kunnen worden om raketten en vliegtuigen neer te halen, wat in Salt-I verboden was. Daarna begon men de nieuwe interkontinentale SS16 raket in produktie te nemen, dit wapen werd in het grootste geheim vervoerd, opgesteld en beproefd, en het is door deze geheimzinnigheid dan ook zeer onzeker of het hier gaat om vervanging dan wel om uitbreiding van het Russische wapenarsenaal.

Vervolgens is de SS20 raket ten tonele verschenen, waarvan de Russen beweerden, dat deze bedoeld was tegen de omringende landen, dus China en West-Europa, maar door ontcijfering van een aanvankelijk onbegrijpelijke code bleek dat deze raket was voorzien van een ton ballast en dat wanneer deze ballast werd vervangen door brandstof de raket wel degelijk veel grotere afstanden kon overbruggen.

Aanvankelijk was het verlangen naar ontspanning in de wereld in de V.S. zo groot dat de regering van president Ford over de schendingen zweeg, maar hiervan is men terug gekomen omdat het niet bij één schending bleef. Bovendien is het de V.S. duidelijk geworden, dat de beslissende technische voorsprong van Amerika door een kernproefstop wordt te niet gedaan, omdat de kwaliteit van de atoomwapens achteruitgaat, wanneer ze niet meer worden getoetst.

De meeste strategen van de Navo-strijdkrachten zijn van mening dat het gebruik van kernwapens noodzakelijk zal zijn bij een uitbrekende oorlog in Europa om de geweldige overmacht van de gewone strijdmiddelen van de Warschau-pact landen enigszins te kunnen kompenseren.

En aangezien veel van de atoomwapens, die nu voor handen zijn, berusten op ontwerpen van soms tien jaar en ouder, zijn de oude atoomwapens zo vernietigend naar

alle kanten, en zo ongericht, dat ze daardoor niet ingezet kunnen worden zonder onoverzichtelijke gevolgen teweeg te brengen in West Europa.

Dus enerzijds is het atoomwapen noodzakelijk om de overmacht van andere wapens van het Oostblok te stuiten, maar anderzijds is het onverantwoord om deze verouderde wapens in West-Europa in te zetten vanwege hun onnauwkeurigheid. Staken van de ontwikkeling van atoomwapens betekent voor West-Europa, dat de kans om het af te moeten leggen tegen de strijdmacht van het Warchau-pact vergroot wordt.

De situatie in de Sovjet-Unie

Sinds 1972 heeft bijna ieder onderdeel van de Russische ekonomie te kampen gehad met moeilijkheden; alleen de uitgaven voor defensie werden steeds verhoogd en bedragen momenteel 17% van het bruto nationaal produkt, terwijl dit in de V.S. bijna 6°/o is. Voor elk legeronderdeel geven de Russen meer geld uit dan de Amerikanen. Het doel dat de Russen hiermee voor ogen hebben hoeft per se niet een gebruik van hun macht te betekenen, in die zin dat ze het direkt op een oorlog aansturen, maar wel dat ze zullen beginnen om met hun overmacht te dreigen en op die manier Amerika te isoleren van zijn bondgenoten.

De voormalige minister van defensie in de V.S. Laird is dan ook van mening dat de Amerikaanse strijdmacht onmiddellijk versterkt moet worden alleen al om de Russen tot redelijk overleg te kunnen dwingen. Hier ligt ook het belang van de neutronenbom om als onderhandelingsmiddel te kunnen dienen in de besprekingen voor een Salt-II akkoord. De neutronenbom, die vooral effektief is tegen troepen in het veld zou het risiko voor de Russen dusdanig vergroten dat de agressie zou verminderen. De waarde van het wapen moet dus in de eerste plaats gezocht worden in het vredeafdwingende karakter. Vooral West-Duitsland is een voorstander van dit standpunt en is van mening dat de Sovjet-Unie gelijke koncessies moet doen.

Het is begrijpelijk dat de V.S. ontstemd zijn over het feit dat in Nederland reeds het „ongewenst" is uitgesproken, voordat er werkelijk onderhandeld is. De Russische propaganda slaat munt uit deze onenigheid en spreekt over het „meest barbaarse wapen aller tijden". Joeri Kornilow van het persbureau Tass waarschuwde dat de ontwapeningsbesprekingen in Wenen gevaar lopen wanneer dit nieuwe wapen erbij zou komen, maar er wordt verzwegen dat de Russen zelf ook bezig zijn met de ontwikkeling van een soortgelijk wapen en dat ze bovendien wapens hebben met veel groter explosieve kracht dan de neutronenbom.

Samenvattend kunnen we stellen dat ongerustheid niet misplaatst is wanneer we zien dat Amerika eenzijdig ontwapent, zonder koncessies van de Russen te eisen, en dat sommige Navo-landen niet eens willen voldoen aan de minimum eisen, die aan hen gesteld worden. Daarbij moeten we ook bedenken dat de communistische ideologie nog steeds gericht is op de wereldheerschappij.

Wanneer we dit wapen nu al afwijzen, kan dit menselijk worden verdedigd, maar we moeten dan wel voor ogen houden dat we bezig zijn om onszelf uit te leveren aan het kommunisme, dat nadat het Zuid-Oost Azië heeft veroverd nu bezig is om Afrika in zijn macht te krijgen, en daarna heus niet tevreden zal zijn. Daarom is het afwijzen van de neutronenbom als onderhandelingsmiddel hoe menslievend misschien ook bedoeld, niets anders dan weer een stap op de weg van onvoorwaardelijke uitlevering van onszelf aan het kommunisme.

Wanneer we onze ogen niet willen sluiten voor het dreigende oorlogsgeweld om ons heen, kunnen we terecht bevreesd zijn voor al het moordtuig dat de mens onder Gods toelating heeft uitgedacht en vervaardigd. Toch geloof ik dat het goed is om te wijzen op wat Calvijn eens gezegd heeft: „de mens heeft net zoveel moed als dat hij macht en vermogen heeft, maar Gods volk steunt op 's Heeren hulp".

Hoe dikwijls zien we niet in de Bijbel dat het gebed het machtigste wapen was voor het volk Israël. Werden er door het gebed geen 185.000 Assyriërs gedood? Dan valt te vrezen dat hier de meest ontwapenende en verzwakkende koncessie is gedaan. Ons land en ook andere landen hebben afgerekend met de onoverwinlijke kracht van God, Die ook ons voorgeslacht vaak zo wonderlijk redde uit de hand van de vijanden. Israël wist waar zij hulp te verwachten had, toen zij beleed in Psalm 20 „Deze vermelden van wagens, en die van paarden; maar wij zullen vermelden van de Naam des Heeren, onzes Gods". Weten wij dit ook nog in 1978?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen