„TARUK, KOM VLUG”

Even is er een korte gespannen stilte. Dan ziet Birok de mannen van de vijand wegsluipen door het lange gras. „Kom jongens, naar beneden. Hoe zou het met Taruk zijn? "

Behendig klimmen de jongens van de steenrots af. Ze lopen er omheen naar de plaats waar Taruk moet liggen. Bijna durven ze niet verder.

Zou hun grote vriend nog leven? Hij heeft een grote val gemaakt, de punten van de steenrots zijn scherp

Dan komen de jongens dichterbij. Ze zien aan een afgeknapte twijg, waar Taruk gevallen is. Hemzelf zien ze nog niet. Ze horen een zacht gekreun. „Hierheen", zegt Birok zacht.

Samen glijden de jongens door het gras. Ze buigen het met hun handen opzij. dan zien ze Taruk Taruk ligt voorover op de grond. Je kunt z'n gezicht niet zien, alleen zijn zwarte haar. Zijn linkerarm ligt in een vreemde bocht langs zijn lichaam. En zijn ene been ?

„O", zegt Birok verschrikt, „wat erg,

't lijkt wel of zijn been niet meer goed vastzit". Een van de andere jongens gaat voorzichtig op zijn hurken naast Taruk zitten, hij raakt hem zacht aan. „Taruk, hoor je me? Taruk!" Er komt geen antwoord

„Wat moeten we doen? " roepen de jongens nu door elkaar.

„Een draagbaar maken" zegt de een. „Nee, vlug naar het dorp gaan en proberen een paar mannen te vinden", zegt een ander.

Dan neemt Albrin de leiding. Hij is nu d.e grootste van het stel jongens.

„Birck, jij moet naar het dorp. Waarschuw de mannen als ze al terug zijn. En wij gaan Taruk meenemen. Vlug jongens, hoe eerder we vertrekken, des te beter".

Zonder tegen te sputteren luisteren de jongens.

Ze begrijpen dat ze vlug moeten handelen.

Een paar lopen al weg om lange houten te zoeken, anderen trekken gras los.

Ze gaan aan een draagbaar beginnen om hun gewonde vriend naar huis te brengen. Of het nog helpen zal ? Birok gaat in zijn eentje op weg. Hij snelt door het gras.

Hij is zo verbouwereerd, dat hij zijn boog bij de steenrots heeft laten liggen. Geeft niet die kan hij later nog wel ophalen.

Biroks gedachten gaan net zo vlug door zijn hoofd als zijn benen door het gras.

Als de mannen nu eens niet thuis zijn? Wat dan? Wie moet dan helpen? En de medicijnman? Gisteren was die weggegaan.

O Birok hoopt zo, dat zijn grote vriend geholpen zal worden. Hij moet er niet aan denken, dat Taruk niet beter zal worden.

Taruk hoe kwam het, dat je van de steenrots afviel, hoe kwam het dat een vijandelijke pijl je raakte? Je was zo sterk en je had je zo goed met zwarte beschermzalf ingesmeerd

Nog even, dan is Birok op de heuvelrug. Vandaar kan hij het dorp zien liggen. Als hij boven op is, ziet hij een grote blauwe rookpluim uit het midden van het dorp komen.

Gelukkig, hij zucht van verlichting. De mannen zijn thuis. Nog sneller loopt hij. Hij hijgt ervan. Als Birok dichtbij het dorp is, hoort hij gezang. Prachtig, dat betekent, dat de vijanden verdreven zijn. Verdreven? En Taruk dan?

Birok komt in het dorp. Hij kijkt niet naar de lachende mensen, die allemaal druk bezig zijn om een maaltijd klaar te maken. Iedereen kijkt blij. Ze letten niet eens op Birok. Sommige mannen maken grappen. Ze vinden het fijn dat de strijd zo goed is afgelopen. De vrouwen helpen mee. Ze slepen groenten aan. Straks gaan ze alles koken. Vlug zoekt Birok de hoofdman op. Die kan het beste alles regelen.

„Waar is de hoofdman? " vraagt hij aan een paar mensen.

„Hallo Birok, kom je ook meedoen? wat een blijde dag hè? "

„Nee", zegt Birok, „Taruk " Hij maakt zijn zin niet af. Daar loopt de hoofdman. Birok rent naar hem toe. „Hoofdman Salik, luister eens". Birok tikt de hoofdman op zijn rug. De hoofdman ziet hem niet eens.

„Salik, hoor eens, Taruk is gevallen, hij ligt nog bij de steenrots".

Dan luistert de hoofdman wel. Hij ziet Biroks benauwde gezicht, hij hoort hem hijgen.

„Vertel eens vlug wat er gebeurd is", zegt Salik.

„Kom maar hier, dan praten we in mijn hut". Samen gaan ze de hut van Salik binnen.

Buiten horen ze d.e mensen joelen en lachen. Ze hebben geen verdriet, nog niet

Birok vertelt. „We zijn met de jongens op weg gegaan. Toen kwamen we een groepje vijandelijke mannen tegen. Die hebben op Taruk geschoten. Hij ligt nu op de steenrots heel stil. Ik geloof dat hij iets gebroken heeft."

Birok stopt. Hij huilt bijna ogen prikt het. In zijn

Salik staat op. Hij is stil. Hij denkt. Dan gaat hij naar buiten. De mensen zien hem komen. Ze zien direkt dat zijn gezicht ernstig staat, Salik heft zijn hand op. Wat mensen blijven staan en luisteren. „We stoppen met dit feest mensen. Taruk is gewond. We gaan hem nu dadelijk halen."

Op de gezichten van veel mensen verschijnt een droeve trek. Wat jammer!

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen