ONTWAPENING.... JA.... NEE?

Wat is ontwapening?

Het antwoord kan kort zijn n.1. de afschaffing of beperking van de militaire bewapening van alle landen bij internationale overeenkomst. Een blik in de geschiedenis leert ons dat de roep om ontwapening niet nieuw is.

1899 : De Eerste Haagse Vredeskonferentie geen positief resultaat. 1920 : Eerste vergadering van de Volkenbond. Frankrijk gaf te kennen geen ontwapening in overweging te nemen, zolang niet voldoende voor de veiligheid van haar land gezorgd werd door wederzijdse verdragen;

1925 : Pact van Locarno: Frankrijk kreeg de garanties, maar voelde zich toen niet meer gedwongen voor beperking van de bewapening te ijveren.

We zouden zo door kunnen gaan en komen dan vanzelf op het heden. Ook nu is ontwapening nog steeds aktueel. Het is goed om bij dit grote vraagstuk op twee zaken te letten.

— Kernbewapening. Dat houdt de dreiging van een oorlog in met taktische atoomwapens. Dit is voor de westerse (gehele) wereld terecht een schrikbeeld. We denken aan een bericht van deze dagen in de krant, waarbij een Nederlander naar Japan gaat om zich te laten behandelen voor de gevolgen van bij de eerste atoombom opgedane verwondingen na 33 jaar!!

— Konventionele wapens. Ook deze vormen, met de Tweede Wereldoorlog nog in gedachten, een afschrikwekkend gegeven. Toch moeten we nuchter vaststellen dat het verschil tussen de Sovjet tankmacht en de kracht van de konventionele strijdmacht van de NAVO, steeds groter wordt.

Een nieuw stadium

Na de Tweede Wereldoorlog trad het ontwapeningsvraagstuk in een nieuw stadium. Een nieuw punt werd het stopzetten van de proefexplosies met kernwapens. Een afdoende oplossing is nog steeds niet gevonden.

De vele protestdemonstraties o.a. tegen de introduktie van de neutronenbom binnen de NAVO, laten ons zien dat de ontwapening een zaak is die ook nu nog volop in de schijnwerpers van de belangstelling staat. Maar, en daar gaat het in feite om, de grote vraag is steeds wel of niet bewapenen, en dit tegen de achtergrond van het vraagstuk: oorlog of vrede.

Het op peil houden — en opvoeren — van de kernbewapening en konventionele wapens is een strategie van „afschrikking". Maar binnen de NAVO is de „afschrikking" twijfelachtig geworden. Belangrijk is ook de vraag: in hoeverre is er nog sprake van evenwicht in bewapening en daardoor ook in afschrikking?

Al met al een situatie die menselijk beredeneerd, zeer zorgwekkend is. Een oorlog met taktische kernwapens in Centraal-Europa zou iets verschrikkelijks zijn. Maar een oorlog met moderne konventionele wapens is nauwelijks minder erg.

Er is weer een kaping achter de rug en vanzelf komt het voor en tegen van gewapend optreden ter sprake. En naar gelang de goede of minder goede afloop van het gewapend optreden, zal de publieke opinie „voor of tegen dit optreden" zijn. En in geval van het optreden door mariniers tegen de bezetters van het provinciehuis in Assen — snel en doeltreffend — werd dit over het algemeen in het land zeer gunstig beoordeeld.

Maar de vraag van wel of niet bewapenen, geoorloofd of niet, blijft. En voor veel jonge mensen die de „wapenrok" moeten gaan dragen (een uitdrukking die in onze jonge jaren gemeengoed was), is het vaak een moeilijke vraag: wel of niet in dienst gaan. Hoewel het in dit onderwerp niet gaat over dienstweigeren, het is een raakvlak van het totale gebeuren rond de ontwapeningsvraag.

De Bijbel over oorlog en vrede

Houden wij nog rekening met Gods Woord? Ja? Dan zullen we er niet aan voorbij kunnen gaan, om ons te bezinnen en te zien wat het Woord van God te zeggen heeft over „oorlog en vrede". Dus over bewapening en ontwapening. Wel vijftig maal komt het woord oorlog in de Bijbel voor, het woord vrede vele malen meer. Heeft dat ons al iets te zeggen? Wel dienen we te beseffen dat oorlog betekent vernietiging. We zijn toch niet blind? De wereldmachten staan tot de tanden toe gewapend tegen elkaar. En met welke wapens? Vreselijker dan ooit te voren. Wijlen president Kennedy schreef hier eens over: Er moet een eind gemaakt worden aan onze wapens, voordat ze een eind maken aan ons. Betekent dat dan dat we alle wapens aan de kant moeten gooien? De Bijbel leert ons toch dat we onze naaste moeten liefhebben als ons zelf? Of moeten we ons toch bewapenen en. dat bij een vijandelijke aanval of oorlog wij de wapens moeten gebruiken als VERGELDINGS-of VERDE-DIGINGSWAPEN? Kunnen wij het verantwoorden om met de huidige wapens 200 miljoen mensen uit te roeien?

Ook in bepaalde theologische kringen van het westen dringt men aan op afschaffing van kernwapens. We dienen te strijden voor de vrede, zo zegt men. Maar om welke vrede gaat het eigenlijk?

Vanaf het uitwijzen uit het Paradijs heeft de mens de vrede verspeeld. Sinds die tijd is er oorlog op aarde! Sommige mensen vonden het prachtig dat er oorlog was. Mussolini vond het jammer dat zijn tocht naar Rome zonder bloedvergieten was verlopen. Daarin zien we dat de macht der zonde zich ontplooit in de oorlog, maar ook het gedrag van de mens in de oorlog. Dc Bijbel leert ons het verband tussen oorlog en zonde. Jesaja zegt, dat dc oorlog een macht is. maar hij ziet daarin ook de slaande en toelatende hand van God (Jes. 42 : 25). Wiens toorn door de zonde van het volk is opgeroepen. Het is de schuld van de mens dat er oorlogen zijn. Alle kwaad zal zichzelf straffen. Ook Jeremia spreekt er van Jer. 2 : 19: w boosheid zal u kastijden en uw afkeringen zullen u straffen.

Het zwaard van de overheid

Ook als er oorlogen worden gevoerd voor een rechtvaardige zaak, we denken aan '40-'45, dan nog is de achtergrond daarvan de gebrokenheid van het menselijk bestaan. Tegen deze achtergrond moeten we ook de overheid zien. Juist daarom is aan de overheid (Rom. 13) het zwaard toebetrouwd. Zij is daarin Gods dienares, een wreekster tot straf voor degene, die kwaad doet. Dit geldt in de eerste plaats voor de eigen onderdanen, maar vanuit dit schriftgedeelte mogen we dit ook zien in internationale verbanden. Het zwaard opnemen om recht en gerechtigheid te handhaven. Dit standpunt vinden we ook terug bij de kerk in de oudheid.

Augustinus legt de nadruk op het wereldbestuur van God, waarin de oorlogen een plaats vinden. Ook Luther en Calvijn dachten hier hetzelfde over. Luther: de boosheid moet naar het bestel van God met het zwaard bedwongen worden. Is Luther dan oorlogszuchtig? Nee, hij maakt onderscheid tussen een aanvalsoorlog en een oorlog uit noodweer. Een aanvalsoorlog is het werk van satan. Hij zegt dat alles in het werk gesteld moet worden om de vrede te bewaren. Calvijn denkt in dezelfde lijn. Het zwaard mag slechts het laatste middel zijn.

En om een sprong te maken naar deze tijd, ook Karl Barth die de oorlog verfoeide, stelt dat de strijd tegen Hitier een christelijke roeping was. Dan nu een blik vooruit.

Atoomwapens: een geheel nieuwe situatie

Dat we naar vrede moeten streven zal wel duidelijk zijn. Vooral daar met de komst van het atoomwapen een geheel nieuwe situatie is ingetreden. Het probleem van vandaag is niet het probleem van vroeger. Bepaalde slagvelden zijn er niet meer. ALLES wordt slagveld, burger en militair. Men probeert door wederzijdse afschrikking de oorlog te voorkomen, maar de mogelijkheid blijft levensgroot aanwezig.

Is het dan niet de taak van een christen er aan mee te werken en te helpen deze mogelijkheid te verkleinen? Of moeten we de zaak maar op zijn beloop laten? Immers God heeft toch bepaald dat er oorlogen zullen komen ? Er is bij de Heere een verborgenheid en een geopen.baardheid. De wil des besluits en de wil des bevels (Deut. 29 : 29).

Het behoort tot de wil des bevels, om alle middelen te baat te nemen, waarmee een oorlog kan voorkomen worden. Gods water over Gods akker laten lopen, betekent hier vluchten in de wil des besluits om zich te verontschuldigen voor de ongehoorzaamheid aan de wil des bevels. Gebruik maken van de mogelijkheden en gelegenheden die geboden worden om de vrede te bewaren is een gebiedende eis. Maar is dit de enige weg om de oorlog uit te bannen, zoals zovelen menen? We dienen te bedenken dat de Koning der Koningen regeert, die over alle dingen gaat en de harten der machthebbers „neigt als waterbeken". Het geheel is niet in de handen der machtigen der aarde, maar van Hem die gezegd heeft: Mij is gegeven alle macht in de hemel en op aarde. De vraag van oorlog en vrede, ontwapening ja of nee worden dan ook niet in louter politieke overwegingen opgelost. Ruimte voor overleg is natuurlijk toe te juichen.

Bijbels gezien moet de Heere hierin worden opgemerkt, Hij wil Zijn vrede en gerechtigheid zien in ieders persoonlijk leven en daaruit voortvloeiend in de verhouding tussen de volkeren.

Omdat ik de vernietiging van mijn naaste niet kan dulden, ben ik in dienst, schreef iemand. Verantwoordelijkheid dragen om het geschapene te bewaren en in stand te houden is een opdracht die God ons geeft (Gen. 1 : 28, 2 : 15). Deze opdracht blijft dwars door de zondeval heen van kracht. Als vreemdeling op deze aarde willen we vrede en geen oorlog. De aarde is niet van ons, we zijn rentmeester en zullen rekenschap afleggen van ons hele doen en laten. Dat zijn we verplicht aan de Heere, Schepper en Onderhouder van ons leven. Die de ware vrede geven wil.

NIET DOOR KRACHT NOCH DOOR GEWELD, MAAR DOOR MIJN GEEST ZAL HET GESCHIEDEN, zegt de HEERE der heirscharen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen