DE VERLOREN ZOON

We kennen ze vandaag maar al te goed, de verloren zonen en dochters! De jongens en meisjes aan de zelfkant van de maatschappij; de jongelui, die lichaam en ziel overgegeven hebben aan de zonde. Doffe, uitzichtloze blikken, nu en dan letterlijk opgepept tot een glanzende, maar onwerkelijke hoogte. Een ogenblik „high" en dan...? Wat een wereld van ellende komt hier openbaar.

Zo geven we velen een plaats in deze gelijkenis; de verloren zoon krijgt gestalte. We kunnen hem aanwijzen, hier, daar, overal. Maar bedenk wel, dat, als je met één vinger naar een ander wijst, er altijd nog meer vingers op jezelf zijn toegekeerd.

Probeer maar eens. Ja, jij, ik, wij krijgen diezelfde naam: verloren zoon. En dat bedoelt de Heere Jezus nu precies. Wij roepen: daar heb je een verloren zoon. God zegt: jij bent die jongen, jij bent dat meisje. Want ook dit woord krijgt de spits naar ons eigen hart en leven. Wij allen zijn verloren mensen, omdat we van nature zonder God leven. In Adam hebben we allen God verlaten en zijn geworden tot God-loze mensen. Zeker, als we bewaard blijven voor uitbrekende zonden, is dat een grote zegen van de HEERE. Maar bedenk wel, dat verloren zonen niet alleen rondlopen in het kleed van de ongerechtigheid, maar ook in dat van de eigengerechtigheid. Satan weet heel goed welk kleed ons het beste past; en of we nu bruut goddeloos of vroom goddeloos leven, het gaat de duivel erom, dat we niet tot Christus zelf zullen komen. En om het wél tot Hem komen moet het juist gaan. De noodzaak daarvan en de mogelijkheid daartoe laat deze gelijkenis duidelijk uitkomen, als Jezus toont, dat God Zich ontfermt over verlorenen.

Verloren, dat is deze jongen uit de gelijkenis. Zonder God en buiten Christus. En waarom? Hij doorleeft het: om eigen schuld, want hij is vertrokken. Het huis van zijn vader staat nog op zijn plaats, maar hij is niet op zijn plaats. Hij gaat terug. Bekering is niet alleen erkennen verloren te zijn, maar ook opstaan en terug gaan, schuldbelijdend terug gaan: Ik heb gezondigd tegen de hemel en voor U. Zo komt hij aan, getrokken en geleerd door 't licht van Gods Geest.

Hoe kan het? Alleen omdat er Eén vrijwillig het huis van Zijn Vader verliet, om Zich tot zonde te laten maken. Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem. Hij, de Rechtvaardige, betrad de weg van de onrechtvaardigen; de Heilige ging het pad van onheiligen, de Zondeloze liep de weg van de zondaren. Hij werd uitgeworpen, opdat de verloren zoon thuis mocht komen. Hij hing naakt aan het vloekhout des kruises, opdat de verloren zoon het beste kleed ontving. Hij versmachtte op Golgotha van dorst, opdat de verloren zoon zou eten en vrolijk zijn. O diepe zondaarsliefde van de gezegende Kruiskoning: Ik red u, daar gij anders de eeuwige dood had moeten sterven.

En vanaf het kruis roept Hij nog verloren zonen tot Zijn gemeenschap. Keert weder, gij afkerige kinderen en Ik zal uw afkeringen genezen. Mijn bloedrode wonden zijn groter dan uw bloedrode zonden. Zo wacht Hij om genadig te zijn. Wie?

En nu wijst de vinger weer naar jou!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen