DE WIJKAGENT

Mij is gevraagd iets te vertellen over mijn beroep als agent van politie. Het lijkt mij nuttig even in het kort de gang van zaken te vertellen als je bij de politie wilt gaan werken. Zoals jullie wellicht weten zijn er in Nederland twee soorten politiekorpsen. De eerste is de rijkspolitie. Deze werkt in dorpen en gemeenten die minder dan 25.000 inwoners hebben. Het andere korps is de gemeentepolitie. Zij werkt in gemeenten die meer dan 25.000 inwoners hebben.

Er zijn tussen de beide korpsen weinig verschillen. De opleiding duurt ongeveer 15 maanden. De uniformen zijn verschillend.

Ik wil mij beperken tot de gemeentepolitie en in het bijzonder tot de gemeentepolitie in Rotterdam.

Wanneer je na de opleiding bij een afdelingsbureau wordt geplaatst doe je je werk in uniform. Je komt dan bij de geüniformeerde dienst. Je werk bestaat uit surveillance per auto, fiets of soms te voet.

Nadat je dit werk drie jaar hebt gedaan en zodoende een ruime ervaring hebt verkregen, bestaat de mogelijkheid om overplaatsing aan te vragen naar andere takken van dienst bij de politie. Er zijn vele takken van dienst.

Om er een paar te noemen: de motordienst, de recherche, de rivierpolitie, de kinder-en zedenpolitie, de politie te paard, de hondenbrigade en de rayonagenten. Over het laatste wil ik het hebben in dit artikel, want dat is mijn werk bij de politie te Rotterdam.

De stad Rotterdam is verdeeld in ongeveer 60 wijken. In deze wijken wonen gemiddeld 10.000 mensen. De korpsleiding van de politie heeft ongeveer 30 jaren geleden de noodzaak ingezien om een goed kontakt te hebben tussen de burgerij en de politie. In die tijd is daarom reeds een politieman aangesteld om dat kontakt te houden en te bevorderen. Zo zijn er thans nog 59 wijkagenten, of met een ander woord rayonagenten, aangesteld. Vroeger waren dit oudere agenten, maar nu niet meer. Velen van ons zijn ongeveer 30—40 jaar oud.

Doordat ik iedere dag te voet of per fiets door mijn eigen wijk kom, ga ik die wijk natuurlijk goed kennen. Ik leer de bewoners van gezicht kennen, terwijl de bewoners mij gaan herkennen. Zo komt er kontakt tussen de burgerij en de politie tot stand. Als wijkagent heb ik geen vaste diensttijden. Natuurlijk moet ik wel tenminste 40 uur per week werken, net als mijn overige kollega's.

Wat doe ik nu zo de hele dag?

Wanneer twee buren in mijn wijk ruzie hebben, bijvoorbeeld over de muziek die te hard klinkt, of over de hond die jankt, of over kinderen die te veel lawaai maken, of over het wasgoed dat buiten wordt gehangen juist boven schoon gelapte ramen, dan wordt de politie te hulp geroepen. Die buren vragen dan of hun eigen wijkagent langs wil komen. Ik ga dan naar de mensen toe en laat hun probleem uitgebreid vertellen, zowel door degene die overlast veroorzaakt als door degene die klaagt. Soms blijkt dan dat waarover men ruzie maakt de druppel is die de emmer heeft doen overlopen.

Tijdens het gesprek blijkt soms ook dat er een ander probleem is, bijvoorbeeld over huisvesting, of de kinderen zijn moeilijk op te voeden, of het huwelijk tussen man en vrouw dreigt te stranden. Wanneer deze laatste problemen zich opdoen, roep ik de hulp in van woningstichtingen, de raad van de kinderbescherming, een huwelijksbureau of maatschappelijke instellingen. Ik heb door mijn vrije diensttijden de gelegenheid om ook 's avonds uitgebreid met die gezinnen te praten en te proberen door die gesprekken een oplossing te vinden. Soms is die oplossing er niet, maar door slechts te luisteren help je de ander al een heel eind op weg. Jullie merken wel dat mijn werk zich ook uitstrekt op sociaal en maatschappelijk gebied.

Ik heb ook kontakten met de psychiatrische dienst van de gemeentelijke geneeskundige dienst. Er zijn mensen die hulp nodig hebben van een psychiater, soms zonder dat die mensen daar zelf erg in hebben. Ik probeer dan kontakt tot stand te brengen tussen arts en patiënt.

Om een wijk milieuvriendelijk te houden, zorg ik ervoor dat auto-, fiets-en bromfietswrakken worden opgeruimd uit de straten.

Tot mijn taak hoort ook de assisentie van de deurwaarder. Deze mensen moeten zorgen dat een vonnis van de rechter wordt uitgevoerd. Het gebeurt helaas veel dat er mensen zijn die hun huishuur niet betalen of hun belastingschuld niet voldoen. De rechter heeft dan gezegd dat bij huurschuld de woning ontruimd moet worden. Dan staat op een bepaalde dag de verhuisauto voor de deur en wordt het hele huis leeg geruimd en de bewoners worden op straat gezet. Bij belastingschuld wordt een gedeelte van de inboedel in het openbaar verkocht. De opbrengst van de verkoop komt dan in mindering van de belastingschuld. Deze helaas trieste gang van zaken komt dikwijls voor. De datum van dit gebeuren hoor ik geruime tijd van te voren, zodat ik met deze mensen kan praten. Gelukkig wordt soms van te voren een oplossing gevonden.

Jullie zullen begrijpen dat ik na verloop van een jaar de wijk goed ken. Zodoende ben je een vraagbaak voor de kollega's van de recherche, kinderpolitie en andere diensten. Verder heb ik kontakten met jeugdcentra, wijkraden, schoolhoofden, kerken en huisartsen. Mijn werk doe ik in uniform want dat geeft vertrouwen. Een opleiding tot wijkagent is er niet. Alles zal in de praktijk geleerd moeten worden.

Als wijkagent moet je een sterke maag hebben. Omdat je veel mensen ontmoet, drink je veel kopjes koffie per dag, die je uit beleefdheid niet kunt weigeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen