ZENDINGSVLIEGTUIGJES

Beste jongens en meisjes,

Zoals jullie waarschijnlijk gehoord zullen hebben, is er enkele weken geleden weer een vliegtuigje in Irian-Jaya verongelukt. Hier in Holland, wordt er even over gepraat en gezegd: „Wat erg, vooral voor de nabestaanden", en de volgende dag is 't dikwijls al vergeten. Voor ons, die in Irian werken, is dit van veel diepere betekenis. Wij hebben deze verbinding nodig, om daar te wonen en te werken. Eén keer per week, wordt de „schedule" gelezen, d.w.z., dan kun je horen, op welke dag, jouw post een vliegtuig kan verwachten. De vliegroutes worden, zo voordelig mogelijk, uitgestippeld. In Sentani, waar de meeste gestationeerd zijn, worden ze vol geladen met goederen.

Daarna gaan ze naar 't binnenland. Daar wordt ook van de ene naar de andere post gevlogen, öf met zieke mensen, die naar een dokter moeten, óf met andere dingen, die de éne post wel heeft en de andere niet, óf met zendingsmensen, die een andere post willen bezoeken. Als ze zo 't werk gedaan hebben, vliegen ze weer terug naar Sentani, ook dikwijls weer geladen met zendelingen die met vakantie naar Sentani gaan, of met groenten die verbouwd zijn in 't binnenland en naar Sentani gevlogen worden. Deze groenten gaan dan naar de school, waar de kinderen van de zendingsmensen op zitten. Als je op een bepaalde dag een vliegtuig krijgt, doe je 's morgens, om 6.00 uur de radio open en kan de piloot vragen, hoe 't weer is. Van Sentanis naar Landikma is bijna een uur vliegen en 't is jammer, als hij dan, vanwege 't weer niet kan landen.

Het eerste wat je dan doet, is naar de lucht kijken, soms is 't mooi helder en zal 't verder geen problemen opleveren. Maar 't gebeurt ook, dat er mist is of wolken hangen. Dan blijft hij een poosje wachten en roept dan na een half uur weer op. Wat ben je dan blij als de mist optrekt of de wolken verdwijnen.

Het is nooit leuk als de piloten zeggen: „We cancellen vandaag", d.w.z. 't wordt uitgesteld. Het gebeurt ook wel eens een enkele keer dat, als ze al onderweg zijn, de vallei dicht trekt of zich opvult met mistbanken. Dan gaat de piloot naar de dichtstbijzijnde post, wacht daar, tot 't beter is, of laat z'n lading achter. Met de wind moet ook rekening gehouden worden, maar op onze post komen ze dikwijls vroeg, dan waait het nog niet. Zo zien jullie dat de piloten en ook wij heel afhankelijk zijn van het weer en vooral ook van Hem, Die hun en ons leven in Zijn hand heeft. Het is altijd gezellig als er een vliegtuig landt, en de piloot even binnenkomt om koffie te drinken. Hij vertelt dan de laatste nieuwtjes uit Sentani.

Deze piloten hadden een goede baan. Die hebben ze opgegeven om 't werk der zending te dienen. De laatste piloot die omgekomen is, laat een vrouw en drie kinderen achter. Naar we hoorden uit Irian is ze erg moedig, mag ze veel kracht putten uit haar geloof, en is ze zelfs anderen nog tot steun.

Ook voor de M.A.F. is dit weer een hele klap. Ze moeten weer, gelijk na zo'n ongeval in hun toestellen stappen. Ze zullen zich net als wij ook afvragen: „Waarom dit ongeval, waartoe dit verlies? Zo'n piloot, die nog zoveel kon doen, zo'n zendingsfamilie, die nog zoveel kon arbeiden".

Maar des Heeren wegen zijn hoger dan de onze en Hij zal er Zijn wijze bedoelingen mee hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen