OM ONZE KINDEREN

In een artikel dat we enige tijd geleden hebben kunnen lezen stond een verslag van een recente gebeurtenis, waarbij een 13-jarig meisje betrokken was. Zij wilde niet langer thuis zijn, omdat ze het niet eens was (13 jaar!) met de opvoeding van haar ouders. Ze verliet het huis en meldde zich bij een jeugdorganisatie, (JAC). Haar ouders deden allerlei pogingen om het kind terug te krijgen, maar werden daarin door diverse instanties tegengewerkt. Zij zagen als enig middel hun kind te „ontvoeren" en zelfs naar het buitenland te brengen. De overheid deed niets. Er bleek een „radikale omkering van waarden". De instanties kregen de naam het goede voor het kind te zoeken en de ouders kregen de naam van misdadigers. Gelukkig is dit meisje tot andere gedachten gekomen. Toch is deze gebeurtenis weer een symptoom van een kwalijke ontwikkeling.

het gezin

God heeft ons ouders gegeven. Zij zijn de eersten, die als overheid over ons zijn gesteld. Het gezinsleven is de grondslag voor het bestaan van de mens in deze wereld. Alle lijnen in deze samenleving zijn terug te brengen tot de kleinste cel van de samenleving: het gezin.

De wetgever is erop uit deze door God gelegde band losser te maken. Dat blijkt uit verruiming op het gebied van de echtscheiding, een legalisering van andere vormen van samenleving en een in-ontwerp-zijnde regeling om kinderen op jonge leeftijd het recht (!) te geven uit huis te gaan. Het gaat in dit nummer over vrijheid. Ook hier wordt de roep om vrijheid gehoord. Je moet je niet laten leiden door verouderde principes. De normen, ontleend aan Gods Woord, zijn toch anno 1977 belachelijk en bekrompen? Vroeger werden die normen zowel in gezin als maatschappij gehanteerd. Nu gaat het erom de zaak zo gauw mogelijk om te „turnen". Alles wordt in het werk gesteld om het christelijk huwelijks-en gezinsleven te ontwrichten. Wordt het gezinsleven ontwricht, dan zal het mis gaan op alle andere terreinen. Zien we daarvan niet dagelijks de bewijzen om ons heen?

veranderingen

Natuurlijk is er in de loop der jaren veel veranderd, waar het gezinsleven ook möe te maken heeft gekregen. Het gezinsverband is meer uiteengevallen. Door andere beroepen en studie is het gezin als ekonomische eenheid allang verleden tijd. Een groot deel van de dag zijn de gezinsleden elders op school of op het werk. Dat heeft aan hen een stuk zelfstandigheid gegeven, dat in hun houding openbaar zal komen. Dat heeft ook een stuk vervreemding van elkaar gegeven, omdat een ieder werkzaam is in een andere sektor van de maatschappij en daar kennis en ervaring opdoet, die vreemd is voor de ander. Ook studie kan aan deze vervreemding meewerken. Kinderen krijgen dan een intellektueel overwicht t.o.v. de ouders, vooral wanneer deze uit een niet-intellektueel geschoold milieu komen. De demokratisering in de samenleving heeft andere gezagsverhoudingen gegeven, die ook doorwerken in de verhouding ouders-kinderen. En ondanks al deze ontwikkelingen blijft gelden: „Gij kinderen, zijt uw ouders gehoorzaam in de Heere; want dat is recht" en „Gij ouders, verwekt uw kinderen niet tot toorn, maar voedt hen op in de lering en de vermaning des Heeren."

gespreksstof voor het gezin

Er moet een gesprek plaatsvinden. Om een schuldige te kunnen aanwijzen voor het niet-funktioneren van het gezin? Nee, maar wel om te ervaren dat ouders en kinde-

ren schuldig staan en God moeten erkennen in al hun wegen (ook binnen het gezinsleven), opdat Hij hun paden recht zal maken.

Zo'n gesprek moet niet eenmalig zijn, maar moet altijd plaats kunnen blijven vinden binnen de beschutting, warmte en geborgenheid van het gezin. Daarop moet steeds teruggevallen kunnen worden. Dan wordt het gezin een basis, waar ook „gewapend" wordt tegen alle anti-christelijke machten. Met erkenning van de gezagsverhoudingen moeten ouders en de kinderen hun bijdrage leveren voor het gesprek. Spreek met elkaar zolang het mogelijk is. Er komt misschien een tijd dat alleen het gesprek met God overblijft over ouders en kinderen. Zo'n gesprek moet geen preek worden, geen gesprek uit de hoogte, maar een gesprek, waaraan een ieder gezinslid kan deelnemen. Er moet gevoeld worden, dat in het gezin alles besproken kan worden. Daar moeten we elkaar bij helpen, door belangstelling te tonen voor ieders doen en laten. Leef niet langs elkaar heen. Alleen een sfeer van openheid en wederzijds vertrouwen maakt een gesprek mogelijk.

Maar dan moeten ouders en kinderen wel thuis zijn. Zorg ervoor dat kinderen graag thuis zijn. Verbiedt U iets, dan geeft U Uzelf de opdracht er iets voor in de plaats te geven. Ouders, ga niet te veel op visite en gebruik de kinderen daarbij niet als goedkope oppas. Vaders, zorg voor een niet te volle agenda en gebruik Uw huis niet alleen als slaap-en voederplaats.

Ja en wordt er gesproken, dan moet het niet bij praten blijven, maar er moeten ook daden volgen. Laat de kinderen iets merken van de vreze des Heeren in Uw leven. Of is het kwestie van sleur en traditie? Kinderen onderscheiden dat scherp! Het komt op een vóórleven aan. Als ouders verslaafd zijn aan drank, sigaren, sigaretten, TV, auto, caravan of bezit is het dan vreemd dat zoon of dochter verslaafd raakt aan een eigentijds middel? (Zie het boekje „Je moest eens weten" van L. van Driel en C. Stam). Is het niet logisch als ouders zeer zelfvoldaan leven, dat de dienst aan God in de ogen van de kinderen er een beetje bijhangt? Als de jacht naar succes vader leidt, veroorzaakt hij dan niet zelf dat de geestelijke kontaktpunten verdwijnen? Daarom: praat veel als ouders met Uw kinderen en als kinderen met je ouders en vooral praat veel over Gods Woord en over wat God deed ondervinden.

Ja, maar

Ze komen met zulke moeilijke vragen en dan maar niet te spreken over de vreemde ideeën waar ze mee aan komen dragen tegenwoordig. Nee, zeggen de ouders, daar beginnen wij niet aan. Trouwens, die moeilijke vragen kunnen wij niet eens beantwoorden. Is dat een schande? Als U werkelijk belangstelling toont voor de ontwikkelingen in deze tijd en meer doet dan alleen de adresbandjes van de diverse bladen afhalen, dan zal niemand U dat kwalijk nemen. Onderzoek het dan samen met uw kinderen. Echt, uw kinderen vragen niet om te kwellen en te laten voelen dat zij beter weten. Uitzonderingen zijn er! Die moeten gewaarschuwd worden, maar de meeste kinderen vragen om op school of op hun werk sterker te staan. Ze kruipen in de huid van een medeleerling of kollega en willen ter versterking van hun eigen mening uw mening horen. Daarom mag U nooit zeggen: zoek het maar uit! Of: vroeger is het altijd zo geweest, dus ook nu! Is het inderdaad anders, informeer dan naar de achtergrond van een mening of een handelwijze. Veroordeel ze niet, maar praat met hen bij het geopende Woord van God! Het geldt ook hier: het gaat om de toon waarop het gezegd wordt. Want heel vaak blijkt dat wat U — al of niet terecht — afkeurt, voortkomt uit een warme belangstelling voor Gods Woord. Is de gespreksmogelijkheid verdwenen, dan sluit een ieder zich op in zijn eigen wereldje.

Kinderen moeten echter nooit vergeten dat ouders veel meer levenservaring hebben opgedaan en dat is heel wat anders dan verrijking door studie.

Kom daarom met je vragen naar je ouders om van hun levenservaring te leren. Laat ze op de plaats, die God hen gegeven heeft. Dan kan gelden: „Waar liefde woont, gebiedt de Heer Zijn zegen."

Er zijn geen ideale ouders en geen ideale kinderen. Het doopformulier zegt: „Wij met onze kinderen in zonden ontvangen en geboren en daarom kinderen des toorns, zodat wij in het rijk van God niet kunnen komen, tenzij wij van nieuws geboren worden." Dat leert de doop! Dat is de zorg voor onze kinderen, dat is de aanhoudende zorg voor elkaar!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen