DE KINDERVRAGEN SERIEUS NEMEN

En waarom zou het kind te klein zijn voor de vragen die het heeft en voor de antwoorden die het verwacht? Als het spreekwoord zegt dat kinderen van vragen wijs worden, dan moet in een adem gezegd worden dat juist het vrageri wijs is.

De wijze waarop kinderen vragen stellen wordt als onbeholpen afgedaan, maar die onbeholpenheid is niet slechts een vorm van onvoldoende taaivinding, maar een gevolg van de principiële ontoereikendheid van het onverwoordbare.

En door die zogenaamde onbeholpenheid van het kind zegt menig deskundige: Je moet met die jonge kinderen niet over al die moeilijke godsdienstige dingen praten. Daar roep je maar beelden mee op die voor het kind later tot grote ballast worden.

Zo op het eerste oog klinkt zo'n raadgeving heel aannemelijk ook al, omdat het de opvoeder meestal wel uit komt. Het lijkt aannemelijk, maar het is het niet.

En aangevuld met de nodige gemakzucht, kunnen op die manier alle kindervragen gereduceerd worden tot nietszeggende kinderpraat. Dat is dan ook de reden dat menig kind met de vragen blijft zitten, of met een nietszeggende opmerking het bos ingestuurd wordt. En dan later maar klagen dat ze geen mond meer open doen.

Een dergelijke houding betekent niet alleen een belediging voor het kind, maar ook voor achtergrondsbedoelingen die achter die vragen zitten.. Ik zou deze houding een schoolvoorbeeld willen noemen van het kinderen verhinderen om in te gaan. (blz. 124).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen