HUISBEZOEK

Bah, vanavond huisbezoek! Koos trekt z'n neus op. Moet hij daar nou echt ook bij zijn? Voor hem hoeft het niet hoor, maar ja, z'n vader staat erop. Verleden jaar is hij de dans ook al ontsprongen; toen was juist z'n vriend jarig en ja, daar moest hij toch naar toe hè! Hij had nog wel even wat woorden met pa gehad, maar hij had toch z'n zin gekregen. Maar nu, vanavond, was er geen enkele reden om er niet bij te kunnen zijn en dus

Huisbezoek! Dat was toch zeker voor oude mensen, wat moet hij daar nou bij doen? Wie zouden er komen? Als het die oude ouderling maar niet was, die kon je zo aankijken! En als hij dan aan hem, Koos, eens wat zou vragen, wat moest hij dan zeggen? Het beste was maar om niets terug te zeggen, dan dachten ze dat je verlegen was en was je er het gauwst weer af. Zouden ze weten dat hij weieens van die boeken las, die vader en moeder ook eigenlijk niet mochten zien? Die ene, die oude man, die zou vast niet eens weten dat er zulke boeken bestaan; om je naar te lachen zeg, die man las natuurlijk alleen maar oude schrijvers! Als ze nou maar niet aan vader en moeder vragen waarom hij z'n vragen niet altijd goed kent op de catechisatie. Vader overhoorde ze nooit, dus hij geloofde het soms wel en op de catechisatie zei hij dan maar iets over , , druk gehad" of „ziek geweest"; of dominee het altijd geloofde hij kon je dan zo in je ogen kijken. Maar vooruit, geen zorgen vóór de tijd hoor; hij zou er zich vanavond wel doorheen slaan en dan was 't weer voor een jaar voorbij. Even ging z'n hart wat vlugger bonzen, de Heere ziet en hoort alles, wist hij, maar die gedachte duwt hij haastig weg; géén gezeur, hij is nog jong hoor en mag hij dan niet van zijn leven genieten? Daar hadden die broeders van de kerkeraad toch niets mee te maken! Zo komt het helaas voor. Hoe is dat bij jou?

Je kunt op verschillende manieren op het huisbezoek reageren. Misschien heb je er niet zoveel verwachting van.

Misschien ben je onverschillig, maar weet je diep in je hart dat het toch anders zou moeten zijn.

Of is het zo dat je niet durft te zeggen wat er in je hart leeft?

Jan zit over z'n huiswerk gebogen, hij pent ijverig door. Zo, nog twee vakken; als hij een beetje doorwerkt straks, na 't eten, en dan morgen vroeg opstaat om de rest te doen, dan redt hij het wel.

Vanavond komt er huisbezoek zie je en daar moet hij ook bij wezen. Niet dat vader en moeder dat nou persé willen; als hij zou zeggen dat z'n huiswerk niet klaar komt, dan zou hij gerust boven mogen blijven. Maar ja, hij wil er toch wel erg graag bij zijn. Niet dat hij wat zou durven zeggen tegen de ouderlingen, maar hij wil wel graag luisteren, 't Is wel moeilijk hoor, op school wil hij ook niet achter raken en morgen een schriftelijke overhoring hè, eigenlijk zouden ze in de herfst-en kerstvakantie moeten komen, dan konden ze er allemaal bij zijn en dan was het voor jezelf ook veel rustiger, want nu dwaalden je gedachten soms toch weer af naar die repetitie frans, die morgen wacht, of naar je wiskunde, dat nog niet klaar is. Jan zucht eens. Waarom wil hij er nou zo graag bijzitten? Hij weet zeker, dat hij niks durft te zeggen. De gewone vragen: „Of hij z'n vragen altijd goed leert, trouw elke avond in z'n Bijbeltje leest, geen rare boeken leest, niet naar popmuziek luistert." Ja, daar durft hij nog wel met ja of nee op te antwoorden. Maar als ze nou eens vragen, hoe het met hem staat voor de eeuwigheid? Dat weet hij nog wel van verleden jaar; die éne jonge ouderling, 't leek wel of hij wist, wat er in hem omging.

Maar hij, Jan, had niets terug gezegd toen de man tegen hem begon, geen woord! O, hij had wel een hele avond alleen met hem willen praten, hem eens alles willen ver-

tellen wat er in hem omging. Waar hij soms mee insliep en mee opstond. Maar dat kon je toch niet midden in de kamer, waar iedereen bij was, zeggen? Dat waren dingen waar alleen de Heere vanaf wist. De Heere die alles weet en alles ziet. Ook dat hij graag zo gelukkig zou willen zijn als de kinderen van God.

Wat is het fijn hen te horen vertellen van de wonderlijke wegen die de Heere met hen houdt. Hen te horen getuigen dat Zijn dienst een liefdedienst is.

En daarom hoopt Jan dat ze vanavond maar lang blijven en maar weinig aan hem vragen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen