WAT ER MEESPEELT IN DE VERPLEGING

Waarom ga je de verpleging in?

Heb je je schoolopleiding (bijna) afgerond en denk je erover om de verpleging in te gaan? Ga dan allereerst bij jezelf goed na wat je drijfveren zijn, waarom je dat werk zou willen gaan doen. Het is een mooi, veelzijdig beroep waarin je veel voor de zieke medemens kunt doen en zijn, maar denk hier niet te idealistisch over ! Het is belangrijk dat je je goed realiseert wat je gaat beginnen als je besluit de verpleging in te gaan. Heb je wel eens met iemand die dit werk doet erover gesproken? Het is veel mèèr dan de aardige zuster te zijn die met een vrolijk gezicht een schoteltje fruit bij de patiënt neerzet ! Het is heel vaak werken in een hoog tempo, waarbij een groot verantwoordelijkheidsbesef van je verlangd wordt, naast een goed verstand.

De minimale vooropleidingseis is het mavodiploma; sommige ziekenhuizen verlangen zelfs havo. Wil je toch graag de verpleging in en heb je deze vooropleiding niet, dan is er nog de mogelijkheid de ziekenverzorgstersopleiding te gaan volgen.

In alle takken van de verpleging heb je naast het lichamelijk lijden ook te maken met het geestelijk lijden en veel sociale problematiek.

Ga je de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige volgen, dan kom je in aanraking met problemen van andere aard: de zelfmoord(pogingen), wat is de zin van het leven, eenzaamheids-en huwelijksproblematiek.

Je merkt wel dat dit véélomvattende zaken zijn die, naast een gedegen vakkennis die je in de theoretische lessen leert, ook veel van je éigen persoonlijkheid vragen Je moet jezélf dan steeds weer bezinnen op de inhoud van dit beroep, dat voor een christen ook een roeping inhoudt! Wie zijn dagelijks werk als roeping aanvaardt, weet dat hij slechts werkt op gezag en in opdracht van God.

Keuze van het ziekenhuis

Wanneer je besloten hebt om verpleegkundige te worden, zul je je waarschijnlijk wel afvragen: naar wélk ziekenhuis moet ik solliciteren? Gezien je opvoeding zeg je misschien: natuurlijk wil ik in een protestants-christelijk ziekenhuis mijn opleiding gaan volgen. Nu is het helaas zo dat de naam christelijk een rekbaar begrip is en je er in de praktijk vaak weinig van merkt dat je in een prot. christelijk ziekenhuis werkt. De juiste keuze maken is dus erg belangrijk. Het is beslist aan te raden je goed te laten informeren over principiële zaken bij je sollicitatiegesprek. Je komt uit de beschermde omgeving van thuis waar veel zaken vanzelfsprekend voor je zijn en waar je niet voor je mening hoeft uit te komen. Als je het ouderlijk huis hebt verlaten, kom je in een nieuwe leefwereld terecht waar je het vooral in het begin niet altijd even gemakkelijk zult hebben. Je komt met kollega's in aanraking die een heel andere levensovertuiging hebben dan jij, vaak zullen ze je niet begrijpen wan-

neer je aan bepaalde dingen niet meedoet. Maar het is öök zo dat wanneer je van het begin af durft uit te komen voor je mening en dit konsekwent volhoudt, men je toch zal respekteren en vaak ook wel waarderen, als je maar eerlijk bent!

We hebben de opdracht onze naaste voor Christus te winnen. Dit houdt niet in dat we de hele dag moeten evangeliseren want we zijn er in de eerste plaats om onze zieke medemens te verplegen. Maar het moet te zien zijn in onze hele houding, gedrag, ja ons héle zijn! Dat spreekt de ander het meeste aan. Wanneer er de gelegenheid voor is voer dan een gesprek(je) met patiënten en kollega's. Als het goed is, kun je niet anders.

Maar dan is het ook zo dat de Heere Jezus zelf zegt: Wie Mij belijden zal voor de mensen die zal Ik belijden voor Mijn Vader die in de hemelen is. Het is onze opdracht dat wij moeten staan in deze wereld, maar we mogen niet zijn van deze wereld!

Uit de belevingswereld van de patiënt ....

De opname in het ziekenhuis betekent voor veel patiënten een duidelijke verstoring van het normale levenspatroon.

Enkele voorbeelden:

Een huisvrouw die gewend is aan het ritme van haar gezin moet zich opeens inpassen in andere schema's van een haar onbekende wereld. Een man die zijn zaken, in welke vorm dan ook, moet achterlaten en niet meer hoeft te beslissen, handelend op te treden, of in te grijpen, maar moet ervaren dat er buiten hem, over hem beslist wordt, met hem gehandeld wordt en dat anderen ingrijpen

Voor een schoolkind dat gewend is aan de vaste indeling van zijn dag: naar school gaan, thuiskomen, eten enz., valt opeens al dat vertrouwde weg. Het ligt dag en nacht in het ziekenhuis waar andere programma's worden afgewerkt, waarvan het de zin ontgaat!

Onzekerheid moet zoveel mogelijk vermeden worden. Er wordt door de verplegende en arts vaak te weinig rekening gehouden met het feit dat alles nieuw is voor de patiënt. De patiënt komt in kontakt met vele hem onbekende mensen en moet zichzelf een houding geven om de onzekerheid te verbergen. Ook als de hoop aanwezig is om juist hier beter te worden, kunnen toch de ervaringen van het gaan naar het ziekenhuis en de eerste indrukken die de patiënt te verwerken krijgt, hem angstig en nerveus maken.

Het is van belang dat de patiënt goede voorlichting krijgt, ook over kleine dingen van praktische aard, zodat men weet wat er wel of niet van hem of haar verwacht wordt.

Een ander facet van de beleving bij de opname is het gevoel van afhankelijkheid. De ene dag is men vaak nog iemand die goed in staat was eigen zaken te regelen en de andere dag wordt zelfs tot in de kleinste details verteld hoe en wat men moet doen. Het is duidelijk dat het hierbij van groot belang is dat de verplegende taktvol optreedt. Als je belangstelling hebt voor de patiënt als medemens, zal je niet gauw in taktloosheid vervallen. Een patiënt met wie wij een gesprek hadden, bracht de manier waarop hij zijn ziek-zijn beleefde als volgt onder woorden:

„Door je ziekte ben je geïsoleerd en teruggeworpen op jezelf, overgevoelig, ook vaak aan stemmingen onderhevig. Daarom is het verschrikkelijk belangrijk hoe je door de verplegenden en de behandelende arts wordt benaderd. Eén verkeerd gevallen woord, één onvriendelijke blik, of te weinig mededeelzaamheid van de arts, dat soort kleine onaangenaamheden groeien in je situatie van ziek-zijn buiten hun proporties. Maar ook al ben je je hiervan bewust en probeer je dat te vermijden, dan kunnen dergelijke dingen je enorm deprimeren. Tenslotte ben je in een situatie waarin je erg afhankelijk bent van anderen, wat erg vervelend is. Als je gewend bent je eigen gang te gaan, dan ga je pas beseffen wat wonderlijk fijn gezondheid eigenlijk is."

Aanvaarden van de ziekte

Niet alle patiënten beleven hun ziekte op dezelfde wijze. Men kan de werkelijkheid ontkennen of juist vluchten in de ziekte. De beste manier om het ziek-zijn te beleven is de aanvaarding van de ziekte.

Aanvaarden is het leven met positieve en negatieve kanten aksepteren. Het weten dat men deel heeft aan het goede en kwade in dit leven. Als het verdriet tot ons

komt, ons leven raakt, het niet te ontkennen of te verdringen, maar het te verwerken.

Het hoogst is de aanvaarding in christelijke zin, wanneer de ziektetijd tegelijk genadetijd is, waarin geleerd wordt dat de Goede Herder de weg gebaand heeft waarlangs onze voet kan gaan. We denken aan een patiënt die ontzettend veel geleden had, maar die in het geloof op Hem zag die de dood heeft overwonnen.

Wanneer wij hem geholpen hadden en het lijden een poosje draaglijk voor hem was, kon hij zeggen: , , Zijn goedertierenheden zijn elke morgen nieuw". De realiteit van het aanstaande sterven riep voor hem geen paniek op en werd ook niet weggedrongen, maar werd voor hem een doorgang tot het eeuwige leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen