VLUCHTEN

Men heeft meermalen getracht, de tijd waarin wij leven, een gepast etiket op te plakken. Een karikatuurtekenaar noemt onze generatie in het onderschrift van één van zijn spotprenten het „bange-konijntjes-geslacht". Hij heeft hiermee weergegeven dat wij leven in een tijd van angst en onzekerheid en het rusteloze zoeken naar veiligheid. Velen menen dat we alle reden hebben om ons onveilig te voelen. Veel zekerheden waarop men voorheen vertrouwde zijn ons ontvallen.

De bewapening die ons zo'n gevoel van behaaglijke rust gaf, heeft bij andere naties navolging gevonden, met alle gevaren die daaruit voortvloeien. Onze politieke leiders schijnen vaak geen weg te weten in de warwinkel van de internationale betrekkingen. Geleide projektielen staan ter beschikking van misleide volkeren. Elke dag zitten we in spanning, van wat voor nieuwe krisis in welk deel van de wereld wij nu weer zullen horen en lezen.

Toch eigenlijk wel heel tegenstrijdig, want we leven ook in een tijd, waarin ons de grootste sociale zekerheid is verschaft. Er is echter iets in ons, waardoor we op deze beloofde zekerheid geen vast vertrouwen kunnen stellen. De oorzaak ligt in de mens zelf, die zijn persoonlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid verloren heeft. In dit opzicht verschillen we niet zoveel van vorige generaties, want deze zwakheid is zo oud als de zonde: zij ontstond zodra de poort van het paradijs achter ons gesloten werd. Sindsdien kreeg ieder mens met konflikten te doen, die hij kwijt wilde raken, de één op deze manier, de ander op een andere.

Juist onze tijd typeert zich dat velen van ons konflikten trachten te ontwijken en in kritieke momenten op de vlucht gaan; de strijd ontlopen. Sommigen proberen zich geheel uit de stroom van het leven terug te trekken. Denk maar eens aan het misbruik van alkohol, drugs en medicijnen. Anderen ontvluchten bepaalde problemen, door van zichzelf af te slaan, en het aannemen van een „kritische" houding. Ze zijn niet meer voor rede vatbaar. Het behoort tot de goede toon om de regering de schuld te geven; af te geven op de tegenwoordige maatschappelijke orde, of op de toenemende godsdienstloosheid, of om ook de kerk en haar voorgangers in gebreke te stellen.

Maar een mens kan zichzelf niet ontvluchten en evenmin alle levenskonflikten ontlopen. Dit zou leiden tot een geestelijk bankroet. Er zijn konflikten die we niet künnen en niet mógen ontwijken. Je moet kiezen tussen recht en onrecht, tussen goed en kwaad. Het is dwaas om dat konflikt te willen omzeilen.

Aan de situatie dat wij leven in een wereld vol fundamentele tegenstellingen, zoals liefde en haat, oorlog en vrede, leven en dood, kunnen we niets veranderen, maar wel aan de wijze, waarop we er tegenover staan.

Iedere beslissing die we in een konflikt nemen moeten, moet dan ook gedragen worden door de grote levenskeus waarvoor iedereen geplaatst wordt: „Kiest u heden, Wien gij dienen zult". Dan zullen we ons niet met de stroom van vluchters mee laten drijven, verdraagzaam en „ruim van blik" zijn, maar dan zijn er tijden dat we op ons stuk moeten staan en zeggen: „Hier sta ik, ik kan niet anders, God helpe mij". Wanneer de strijd dan te zwaar wordt, en wij vluchten moeten, wil God ons een toevlucht zijn, bij Wie we mogen schuilen. Lees hierover maar eens Psalm 46 en Psalm 91.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen