IMPRESSIES ROND ADOPTIE

Elders in dit nummer treft u een artikel over adoptie aan. Ook op onze „Pagina voor haar" vertellen enkele adoptiemoeders over hun ervaringen. Een moeder van 38 jaar:

„Hoewel mijn man en ik beiden ons werk en andere interesses hadden, hebben we na rijp beraad besloten een kindje te adopteren. We gevoelden ons erg tot kinderen aangetrokken en waren van mening, dat het leven met kinderen meer inhoud zou krijgen. Zo kwam negen jaar geleden onze oudste dochter als baby bij ons en ruim een jaar later kregen we weer een meisje, dat toen negen maanden oud was. Zes jaar later werd ons gezin nog weer verrijkt door de komst van ons zoontje, die als kleuter van drie jaar bij ons gekomen is.

Het heeft veel moeite gekost om hen te krijgen. Nadat we vier jaar getrouwd waren, hebben we de eerste stappen ondernomen en pas drie jaar later kregen we na veel aktief bezig zijn (veel schrijven, telefoneren en gesprekken voeren door bijna het hele land) onze oudste dochter bij ons thuis. Door de wederzijdse familie en ook door de omgeving is positief en zeer spontaan gereageerd op de komst van onze kinderen.

Omdat zij alle drie in Nederland geboren zijn, hebben we behalve met de Raad van Kinderbescherming ook nog veel te maken gehad met andere Raden en voogdijverenigingen. Niet altijd was de medewerking van vlotte aard en soms konden we goed merken, dat onze godsdienstige opvatting van invloed was. Het is tegenwoordig, mede als gevolg van de abortus, bijna helemaal uitgesloten een Nederlands kindje geplaatst te krijgen. Adopteren is een zeer persoonlijke zaak. Alleen ouders, die zich erg tot kinderen aangetrokken voelen, wil ik in ernstige overweging geven het te doen. Denk bij deze materie niet alleen aan jezelf en stel jezelf niet centraal. Maar bedenk bovenal, dat er in het buitenland nog kinderen zijn, die graag door een kinderloos echtpaar opgevangen zouden willen worden”.

Een moeder van 33 jaar: „We waren bijna tien jaar getrouwd, toen onze oudste als baby bij ons kwam en niet lang geleden kregen we onze tweede zoon. Ze schelen een jaar en de oudste is nu bijna twee. We wilden allebei graag kinderen hebben om liefde te kunnen geven en om hulp te bieden bij het opgroeien. Vanzelfsprekend moet bij de komst van de kinderen alles in het gezin worden aangepast. Maar dat doe je met plezier, omdat je er naar toe geleefd hebt. Het leven is natuurlijk nooit doelloos want we hebben allemaal een taak van God gekregen. Maar nu voelen we pas wat we misten, toen we de kinderen nog niet hadden.

Onze aanvraag voor adoptie is (menselijk gesproken) wat te laat in zee gegaan door de vele bezoeken aan diverse doktoren en door allerlei verhalen over mensen. die veel later nog kinderen hadden gekregen. Maar door bijzondere omstandigheden hadden we na tien maanden toch onze oudste zoon al bij ons in huis. We zijn zelf erg aktief geweest in het opsporen van mogelijkheden in ons eigen land en kregen van de Raad van Kinderbescherming alle medewerking. Het kontakt met de maatschappelijk werkster was heel fijn. We hebben niets gemerkt van achteruitzetting, omdat we tot de Ger. Gemeenten behoorden; integendeel, er werd positief over onze opvattingen gesproken.

Het is moeilijk om raad te geven over al of niet adopteren. Elk echtpaar moet daarin voor zichzelf beslissen. De wegen van de Heere, Die door Zijn hand man en vrouw heeft samengebracht, zijn wonderlijk en er is inwinnende genade nodig om Zijn wil te kunnen beamen”.

Een moeder van 31 jaar: „Na een aantal jaren van wachten op een eigen kindje hebben wij besloten tot

adoptie over te gaan. We houden allebei erg veel van kinderen en verlangden er ook erg naar. Daarom wilden we graag een ongewenst kind een plaats in ons gezin geven. We hebben er nog geen moment spijt van gehad; het is voor ons een grote vervulling. Ons kindje is nu twee jaar en is als baby uit het buitenland bij ons gekomen. We waren toen negen jaar getrouwd en hebben er anderhalf jaar op moeten wachten. Het is heel moeilijk om een Nederlands kindje te krijgen, omdat er in ons land weinig ongewenste kinderen meer worden geboren. Van de Raad van Kinderbescherming hebben we ontzettend veel medewerking ondervonden. Het ligt er veel aan hoe de maatschappelijke werkster, die namens de Raad op bezoek komt, tegenover de godsdienstige opvattingen van de adoptieouders staat. Bijzonder prettig vond ik het, dat er twee dames van de Raad echt uit belangstelling op „kraambezoek" kwamen.

Als echtpaar moet je beiden zeer positief tegenover adoptie staan. De één moet niet tegen de ander zeggen: „Omdat jij het zo graag wilt, vooruit dan maar". Ook moet je beslist veel liefde tot kinderen hebben en niet alleen uit sociaal oogpunt willen adopteren. Toch zie ik het ook als een plicht om een ongewenst kind een plaats in ons gezin te geven, omdat het op die manier in kontakt komt met Gods Woord en de prediking van het Evangelie. Het zou nog een middel kunnen zijn tot eeuwig behoud! Ik hoop daarom, dat er nog veel kinderen door adoptie in christelijke gezinnen zullen worden opgenomen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen