ADOPTIE

Wat is adoptie?

Het woord adoptie is afgeleid van het latijnse werkwoord adoptare en betekent: „aannemen als kind". In het Grieks betekent het letterlijk: het stellen tot zonen! Dit houdt dus in, dat er kinderen zijn, die hiervoor in aanmerking komen. Wij denken aan kinderen, wier ouders gestorven zijn. Aan vondelingen, waarvan niets bekend is, wier moeder en/of vader hun kind als ongewenst beschouwen. Ook aan kinderen, die in landen leven waar oorlog heerst, of door natuurrampen getroffen zijn. Dan zijn er nog kinderen van ongehuwde moeders. Wat is het voor kinderloze echtparen een mooie taak om deze „verdrukten en wezen" aan te nemen.

Vragen rond adoptie

Ongetwijfeld zijn er, voordat men tot deze stap overgaat, heel wat vragen te overwegen. Gezegend zijn zij, die dit samen biddend mogen doen. Eén van de vragen, die men zou kunnen stellen is: Zouden wij er wel goed aan doen om te adopteren; immers de Heere geeft ons geen kinderen, zullen wij ze dan aannemen? Of: Hoe zullen onze ouders, familie en kennissen hier tegenover staan? En wat weten we van de aard en het ras van de adoptiekinderen? Veel vragen kunnen wij er nog aan toevoegen, zóveel zelfs, dat wij er nooit aan beginnen.

Eén ding heeft ons over al die vragen doen heenstappen, n.1. wat er staat in Jesaja 1: „helpt de verdrukte, doet de wees recht". Er staat niet bij wat voor soort verdrukten dat moeten zijn. Wij lezen van de barmhartige Samaritaan, dat hij onmiddellijk hielp, toen hij die gewonde man zag liggen. Hij keek niet eerst naar de huidskleur en vroeg ook niet naar zijn afkomst. De Heere Jezus leert ons in deze gelijkenis, tegen de opvatting der Joden, wie onze naaste is. Een heidense kroonprinses van Egypte adopteerde het Hebreeuwse jongetje Mozes (onder Gods bijzondere besturing) door innerlijke barmhartigheid bewogen. Mordechai ontfermde zich over Hadassa (Esther); hij nam haar in zijn huis, voedde haar op en verzorgde haar.

Kinderloos zijn

Ongeveer 10% van de huwelijken is kinderloos. Elk echtpaar zal dit op zijn eigen wijze verwerken. Niet iedereen ervaart het als een gemis. Velen echter wel. Voor de vrouw is het in de meeste gevallen het ergste, haar taak ligt immers in het gezin. Er zijn vrouwen, die het zo aangrijpt, dat zij jaloers zijn op anderen die wel kinderen krijgen en daarom b.v. op kraambezoek gaan. In Genesis 30

kunnen wij lezen hoe Rachel en Lea door jaloezie elkaar het leven zuur maakten. Wat een onderwijs wordt ons in deze geschiedenis gegeven. Men geeft, door zulk een houding aan te nemen, heimelijk de Heere de schuld, daar Hij het toch is, Die leven geeft. Zelfs zijn er, die niet naar een doopdienst gaan. Dat is heel erg. De doop is een sacrament, waarin de Heere Zijn genade aanschouwelijk toont.

Wat treuren wij toch veel over dingen die wij missen, en daardoor vergeten we wat wij mogen bezitten. Als wij gezond zijn, kunnen wij ons leven zoveel meer inhoud geven door anderen, die in moeite verkeren, te helpen. Er is zoveel leed: denk aan de zieken, aan de bejaarden en de alleenstaanden, aan de vele kinderen, die door welke omstandigheden ook, geen ouderlijk huis hebben.

Een dankbare taak

Uit ervaring weten wij, d.at het grote vreugde geeft, kinderen te adopteren. Wij waren veertien jaar getrouwd, toen wij ons eerste kind mochten halen. Hij v/as 2Va maand oud. Na twee jaar hebben wij er nog een meisje bij gekregen van 4 weken oud. Natuurlijk geeft het ook z'n zorgen, en ik geloof, dat die bij het ouder worden van de kinderen niet zullen verminderen. Toch willen wij hen voor geen goud missen. Onze oudste was toen wij hem kregen een ernstig manneke. Nu is hij een goedlachse rakker, die door z'n spontaniteit een ieder inneemt. Met de jongste hebben wij de eerste drie maanden dag en nacht getobd. Maar het is de moeite waard geweest.

Onze familie en kennissen hebben onze kinderen volledig geaccepteerd, hoewel er waren, die met onze adoptieplannen niet instemden. Maar de kinderen hebben deze bezwaren zelf weggenomen. En wie weet voor welk kind, dat door adoptie mag komen onder de bediening van het Evangelie, het waar mag zijn, dat het door wederbarende genaue een naam en een plaats van God mocht ontvangen in Zijn huis en binnen Zijn muren, beter dan der zonen en der dochteren? Zie Psalm 107 : 2 berijmd.

Mogelijkheden

Als men samen de beslissing genomen heeft om te gaan adopteren, moet men zich in de eerste plaats wenden tot de Raad van Kinderbescherming in het arrondissement van de plaats waar men woont, met het verzoek om een pleegouderrapport op te maken. Dit onderzoek duurt ongeveer twee jaar en het verschilt per arrondissement. Er komt dan enkele malen een maatschappelijk werker/ster op bezoek, die allerlei vragen stelt over beroep, godsdienst, familie, hobby's, enz. Hieruit wordt een rapport samengesteld. Dit is het z.g. pleegouderrapport, op grond waarvan een kind al dan niet bij de adoptieouders wordt geplaatst. Na plaatsing van het kind wordt men er enkele maanden voogd over en daarna heeft door een rechterlijke uitspraak de officiële adoptie plaats.

De leeftijdsgrens om te adopteren is 40 jaar. Voor oudere echtparen is het haast uitgesloten om een kind uit eigen land te adopteren. Er is n.1. bij de Raad van Kinderbescherming een enorme wachtlijst, zodat het jaren kan duren voor men aan de beurt komt. Vooral oudere echtparen kunnen, indien mogelijk, beter kontakten leggen in het buitenland.

Echtparen, die een europees kind willen adopteren, moeten in de eerste plaats een verzoek richten aan het Ministerie van Justitie, met opgaaf van leeftijd van beiden. Het Ministerie stelt zich daarna in verbinding met de Raad van Kinderbe-

scherming, die dan een onderzoek komt instellen. Tevens kan men lid worden van de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen. Bij deze Vereniging is een bulletin verkrijgbaar, waar gegevens in staan over adoptie in Europa. Het kontaktadres is: Mevrouw Pesch, Veldweg 82, Koekange (Drente). Ook de Stichting Wereldkinderen, Postbus 61023, Amsterdam, bemiddelt in het adopteren van kinderen uit Colombia, India, Thailand en de Filippijnen. Door deze beide verenigingen worden bladen uitgegeven met allerlei informatie. Ook staan er verslagen in van adoptieouders, die hun ervaringen soms op ontroerende wijze weergeven.

Ook in deze tijd

Nij zijn er misschien echtparen, die twijfelen of zij wel zullen gaan adopteren, als men let op de verwording der tijden. En zeker, dit is geen kleine zaak. Maar van Hanna lezen we in de Bijbel, dat zij de Heere smeekte om een kind in één van de slechtste tijden in de geschiedenis van Gods Kerk!

Kinderen opvoeding is een moeilijk en verantwoordelijk werk. Beseften we dat maar meer. Voor de woorden: „helpt de verdrukte, doet de wees recht", uit Jesaja 1 staat: „leert goed te doen, zoekt het recht". Iets wat men kan, behoeft men niet te leren! Leren houdt in: zichzelf kennis of vaardigheid trachten eigen te maken. En wie zou ons deze wijsheid en vaardigheid beter kunnen en willen leren dan Hij, Die gezegd heeft: „Indien iemand wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere”.

Een adoptiemoeder.

Wie meer inlichtingen wil hebben over adoptie kan zich in verbinding stellen met mej. B. W. Hulsman, Doude van Troostwijkstraat 32, Nieuwer ter Aa, post Maarssen, tel. 02943 - 1629. Ook eventuele reakties kunnen haar worden toegezonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen