JONGEN ... MEISJE ... GODS SCHEPSEL !

„Man en vrouw schiep Hij hen”.

In het kader van dit artikel zouden we ook kunnen zeggen: „Als jongen en meisje schiep Hij hen”.

Dat is een wonderlijk mooie gave die God nog geeft aan Zijn schepselen. Niet eenzaam werd de mens. „Want het is niet goed dat de mens alleen zij”.

Samen staan we voor Gods aangezicht. Dat bepaalt ook onze verhouding tot elkaar. Sedert het moment van de zondeval is onze goede verhouding tot God en tot elkaar echter verbroken, omdat we ons van God hebben afgekeerd. Wij zijn een eigen weg ingeslagen. Niet meer tot eer van God en niet meer tot heil van onze naaste.

In onze tijd worden de verschrikkelijke gevolgen daarvan steeds duidelijker gezien. Velen leven alsof God Adam en Eva en henzelf schiep, en daarmee klaar. Nu gaan we zelf verder, moeten we er zelf verder inhoud aan geven, rommelen we zelf maar wat aan. Gelukkig is deze zienswijze niet juist. Dat zou betekenen: God geeft iets en nu moeten we zelf weten, wat we er mee doen. God schiep ons met een doel en een opdracht. Geeft niet de Maker zelf, aan wat Hij gemaakt heeft, een bestemming? Is het niet Zijn eigendom? Zo behoren wij toe aan God, onze Schepper. En die grote Schepper gaf Zelf in ons aller leven een doel, en een opdracht.

In de Bijbel noemt God ons lichaam een „tempel". Welnu, in een tempel wordt God gediend, wordt God geofferd. Dat is het doel van ons lichaam, God er mee dienen. Aan Hem offeren. Daarom is het ook niet waar, wat men zingt: „We zijn er op de wereld om mekaar, om mekaar te helpen, nietwaar!" Al klinkt het nog zo mooi. We zijn er om ? Laten we eens luisteren naar wat onze geloofsbelijdenis zegt. „Het heeft God goedgedacht aan een iegelijk schepsel zijn wezen en gedaante en onderscheiden ambten te geven, om zijn Schepper te dienen.”

Wat ben jij d’er voor één ?

Zegt nu niet: De onderlinge verhoudingen doen er niet veel toe. Ze doen er erg veel toe. Maar ze krijgen pas zin en waarde in de driehoeksverhouding God — de ander — ik. God lief hebben bovenal en onze naaste als onszelf.

Wie is die ander? Dat meisje of die jongen? Dat vraag je je af als je elkaar tegenkomt. Op school. Op je werk. Op vakantie. Tegelijk vraag je je af: Wie ben ikzelf? Voor hem. Voor haar? En dat bedoel ik hier nu even in het algemeen; dus niet vanuit een verliefdheid. Hoe beoordeel je de meisjes en jongens die je, in wat voor verband dan ook, ontmoet?

Beoordeel je de ander alleen maar op: Lichamelijk aantrekkelijk Anderen komen niet verder dan: Bruikbaar-onbruikbaar onaantrekkelijk?

Kan ik hem/haar gebruiken? Kan ik er zelf op de een of andere manier beter van worden? Plezier aan beleven?

Mag ik daar eens een ander antwoord op geven? Op de vraag: Wie is de ander? Wie ben ik zelf? GODS SCHEPSEL! „Man en vrouw schiep Hij hen." Naar Gods beeld, Hoe? Volmaakt. Waarom? Om God eeuwig te loven en te prijzen.

Maar nu?

Wat brengen wij ervan terecht?

Wees eens eerlijk. Wat vernielen en mismaken we Gods beeld. In onszelf. In de ander. Wat een gebroken verhoudingen. Wie staat dan niet schuldig tegenover God?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen