PERGAMUS EN . . WIJ (2)

, En schrijf aan de engel der gemeente, die in Pergamus is " Openib. 2 : 12-17.

Een betreurenswaardig iets

In Pergamus was niet slechts iets bewonderenswaardigs en navolgenswaardigs te dnden. (Zie vorige bijbelstudie: PERGAMUS EN WIJ). De verhoogde zaligmaker constateerde ook iets betreurenswaardigs in Zijn gemeente te Pergamus.

Al is het waar, dat tot God bekeerden, de ware christenen, met een ernstig voornenert naar al de geboden Gods beginnen te leven, toch hebben ook de allerheiligten, zolang zij in dit leven zijn, maar een klein beginsel van die heiligheid, vaartoe de Heere roept en waarin hun ziel een behagen heeft gekregen. Het > rekkige in de heiligmaking komt in het ene kind Gods en in de ene gemeente les Heeren meer openbaar dan in de andere vrome of gemeente. Dat blijkt ook iit de 7 brieven aan de gemeenten in KI. Azië. Slechts op 2 van de 7 gemeenten vas niets aan te merken (Welke? ). Het alziend Oog des Heeren zag iets in Peramus' gemeente, wat het welzijn der gemeente bedreigde. Eén rotte appel kan r eel onheil aanrichten als hij niet verwijderd wordt uit een hoeveelheid goede ppels. Wat was het „rot", dat moest worden aangepakt in de gemeente van Peramus? Er waren leden der gemeente, die er leringen en praktijken op na hielden, ie goddeloos en gevaarlijk waren voor hen en de gehele gemeente. De ideeën van en zekere Nicolaüs (die onder het mom van godzaligheid en christelijke vrijeid, een' verderfelijke vrijheidsleer propageerde), hadden ook in Pergamus ge-ingang evonden. Ook daar waren er, die de lering der Nikolaïeten hielden (vs. 14-15), relke leer door de Heere gehaat werd. Nicolaüs en zijn aanhangers deden vooromen alsof hun ideeën en praktijken in overeenstemming waren met die van Chrisj.s, maar Christus Zelf identificeerde hun leer en praktijk met die van Bileam. > ok in Pergamus was satan niet slechts actief als een brullende leeuw, maar ook ls een erigel des lichts. Kan hij de vromen niet uitroeien met het zwaard, il hij proberen Gods zaak tegen te staan door tot zonde te verleiden. Dat jn taktiek in het Paradijs, in Bileams dagen, in Pergamus en overal. Hij weet, at de zonde Gods toorn opwekt, en scheiding maakt tussen God en Zijn schepsel, i tussen God en Zijn volk. Bileam adviseerde Balak cm Israël uit te nodigen tot ; n feest, met vrij sex na, om zo een vloek over Israël te brengen. (Numeri 24 : 14 i 25 : 1-15). Hij adviseerde om Israël uit zijn door Gods gebod bepaalde isolement 1 lokken. Dat zou die rampzalige gevolgen hebben, die Balak wenste. Hoe satanisch as Bileams raad en hoe verwoestend waren de gevolgen voor Israël, toen ze aan alaks uitnodiging gehoor gaven. De Nikolaïeten leerden dat de christenen niet leen vrij van de wet zijn als eis om door eigen werk zich acceptabel en verdienstejk te maken bij God, maar dat zij ook niets met de wet van God te maken hebben s regel voor handel en wandel. Zij verwierpen' opwekkingen om naar Gods wet silig te leven als wettisch gewauwel, ja als schadelijk voor het geestelijke leven in de christen en voor de gemeenten. Hun leer en praktijk van toen komt overïn met die van de antinomianen nu. De Nikolaïeten in Pergamus leerden dat men

zich heus niet zo afzijdig behoefde te houden van de heidense feesten. Dat was wettisch! Bovendien, de reinen is immers alles rein! Welk een gevaar!! Een deel der leden van Pergamus ..hield" het bij die leer en levenspraktijk, had het daardoor veel gemakkelijker dan de andere Christenen in Pergamus, lokte ook andere leden der gemeente om hun voorbeeld te volgen en werd door de rest van de gemeente getolereerd. De christelijke censuur fungeerde in Pergamus niet. Dat was betreurenswaardig. Dat is gevaarlijk. Dat werkt verwoestend. Dat werkt Gods ongenoegen. Dat veroorzaakt niets clan ellende.

Een behartigenswaardigs iets

Bekeert U en zo niet, dan zal Ik, zo sprak de Heere, spoedig komen met de roede en bittere tegenheden als kastijding voor het tolereren van hen die zich in leer en/of leven misgaan. De dwalenden moeten liefderijk doch scherp vermaand worden zich van hun dwalingen te bekeren en als dat niet helpt, dan met de christelijke ban worden afgesneden. De sleutels van het koninkrijk der hemelen, aan de gemeente gegeven, moeten gebruikt worden. Gebeurt dat niet, dan wint men de gunst van mensen, maar men verliest de gunst van God. Als de Gemeente niets zou doen aan het kwaad in de gemeente dan zou de Heere het doen (vs. 16). Op bekering, ook in deze, zou de Heere, zowel de niet-Nikolaïeten als de bekeerde Nikolaïeten, zijn gunst betonen. Dit wordt onder verschillende beelden beloofd, (vs. 17).

Wat een behartigenswaardig iets is de opwekking tot bekering van zonde, ook voor ons!

Vraag 1: Waar ligt de grens voor christelijke tolerantie?

Vraag 2: Welke zijn de normen en vormen van de christelijke censuur?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen