HULPVERLENING AAN JONGEREN

In het hoofdkantoor aan de Barndesteeg in hartje Amsterdam had ik een gesprek met de heer J. J. Frinsel, direkteur van de Vereniging „Tot Heil des Volks". Deze vereniging is in 1855 opgericht met het doel Christelijk Sociaal werk te verrichten, met name onder de paupers. De vereniging heeft nu, ruim een eeuw later, een eigen crisis opvangcentrum en twee jeugdhotels in Amsterdam, een buitenhuis voor tijdelijk verblijf van ex-verslaafden in Heeten en' een binnenkort te voltooien boerderij in Groningen. Ons gesprek speelt zich hoofdzakelijk af rondom de crisisjeugd in het opvangcentrum. De Heer Frinsel (een rastechte A'dammer) probeert zich in zijn met tintelende humor gekruide beantwoording (die voortdurend zijn A'damse afkomst verraadt) te beperken, maar zoals hij zei „één fraag maakt soms so ontsaglijk feel los, " zodat deze hele Daniël er wel mee gevuld had kunnen worden.

Mijnheer Frinsel, om dicht bij ons thema te blijven, welk soort vervreemding ontmoet u nu bij, laat ik ze zo maar noemen, uw jongeren?

Bij de crisisjeugd die wij krijgen tref je een totale vervreemding van deze maatschappij aan en dat is natuurlijk erg generaliserend gespreken als je zegt „ze zijn vervreemd van onze samenleving", ook treffen we bij onze mensen vaak een ver-

vreemding aan t.a.v. het gezin waaruit ze voortkomen, dan moet ik erbij zeggen dat de mensen die we hebben eigenlijk helemaal niet uit een gezin voortkomen, zelfs wanneer er nog sprake is van een vader en een' moeder, dan is er vaak geen sprake van gezinsverband. Heel veel hebben een tehuis verleden en dat heeft in veel levens een enorm stuk vervreemding gegeven ook van het normale maatschappelijke leven. Dit is soms de basis van volkomen vernieling van hun hele persoonlijkheid en scheefgroeien.

Ik wilde ook vragen naar de oorzaken van vervreemding, zijn deze te vinden in gezin of samenleving, of meent u dat maatschappijvervreemding voornamelijk haar oorzaak vindt in het afwezig zijn van een gezond gezinsleven?

Nou, ook tussen gezin en samenleving kun je verband aanbrengen. Ik geloof, dat de samenleving in het kleinste verband terug te vinden is juist in het gezin. Het gezin is daarom zo belangrijk dat je daar opgroeit in een gemeenschap van mensen, van verschillende leeftijden met verschillende karakters, verschillende mogelijkheden ook, kortom dit behoedt ons voor een brok vervreemding.

Ook bij jongeren, die wel uit een normaal gezin voortkomen, treffen we wel vervreemding aan. Groeit deze geleidelijk aan of gebeurt dit ook wel vrij abrupt door confrontatie met een wereld buiten hét gezin?

De schrijver laat ons een blik slaan in de wereld van de „Damjeugd". Hij laat ons kennismaken met de wanhoop en de bittere ellende waaraan vele jongeren ten prooi zijn. Het boek laat ons cok zien wat de Vereniging „Tot Heil des Volks", waarvan de schrijver de huidige directeur is, doet voor deze jongeren.

Dit kan vrij abrupt gebeuren, in de puberteit is er de groei naar de eigen identiteit en persoonlijkheid, daarin kent elke jongere een vervreemding, omdat er is een loslaten van en een toegroeien naar Maar in deze eeuw is het moordend in je puberteit te komen, allerlei jeugdinstanties helpen' (met overheidssubsidies) de jeugd te vervreemden (meneer Frinsel illustreert hier op een openhartige wijze met een verhaal over zijn eigen zoon, die ook druggebruiker geweest is en totaal van z'n eigen thuis vervreemd was) maar wanneer zo'n vervreemde jongen of meisje het ook in hun vervreemde wereldje niet meer kunnen of willen uithouden en een ander, nieuw leven willen, dan ligt het [grote verschil hier in, of er een gezin is om op terug te vallen' of niet. Voor de thuislozen dient dan hoofdzakelijk ons crisisopvangcentrum. Het Heil des Volks is in eerste instantie ook genoemd: voor jongeren zonder achtergrond.

Kunt u ons wat meer vertellen over het crisiscentrum? Zijn er alleen druggebruikers of zijn er ook andere jongeren?

Er zijn ook andere jongeren als we 't hebben over druggebruikers denken de mensen meteen aan opium en heroine, en dit zijn inderdaad levensverwcesters, maar een veel groter probleem is het alcoholisme, 't Valt gewoon onder de drugs, hè, eigenlijk volkomen geaccepteerd ( !) De laatste jaren is het gebruik van alcohol onrustbarend toegenomen. Dus we hebben in cns werk cok veel met alcoholisten te maken. Maar we hebben ook mensen, die met heel andere problemen zitten, meer psychische problemen. We krijgen ook veel gevallen die randpsychiatrisch zijn eigenlijk, moeilijk voor ons cm te helpen maar heel erg als ze naar een psychiatrische inrichting zouden! moeten.

Kunnen die dan hier blijven?

Het is de bedoeling dat ze maar kort blijven. De gemiddelde verblijfsduur is zo'n 14 dagen. De problemen liggen zo nogal uiteen, er zijn er veel waarvan blijkt dat ze in

eerste instantie medische hulp nodig hebben. Het varieert enorm. Ik noem zomaar voor de vuist weg een aantal gevallen waarmee je geconfronteerd wordt. Er zijn er die, behoorlijk vervreemd, uit de gevangenis komen en dan hebben we heel veel mensen die met grote sexuele problemen ziten. Onze standpunten liggen hierbij wel geheel anders dan bij andere crisiscentra.

Uw staf eist een direkte staking van alle handelingen en alle gedrag dat niet getolereerd kan worden?

Ja dat eisen wij, het is dan niet zo dat ze er in tuinen hoor, ieder die bij ons binnen, komt die weet van te voren de voorwaarden, die horen ze in het eerste gesprek. Wij passen de , , cold turkey" methode toe, jarenlang hebben we wel met medicijnen gewerkt, maar het bleek dat ze daarmee van de regen in de druk raakten, doordat ze daar dan weer aan vast zaten.

Kunt u die genoemde „cold turkey" methode iets uitgebreider beschrijven?

Heel simpel, ogenblikkelijk staken van alle gebruik, dat geeft natuurlijk bepaalde vervelende verschijnselen, hoewel dat ook vaak overdreven wordt. Met marihuana en hasjish b.v. kun je ogenblikkelijk stoppen zonder dat dat lichamelijke verschijnselen geeft, daarentegen kan er wel een psychische afhankelijkheid bestaan.

Kan dat ogenblikkelijk staken geen wantoestanden ten gevolge hebben?

We hebben een separeerkamertje, voor de mensen die dat nodig hebben. De cold turkey is toch de beste weg. Ze moeten door de zure appel heen, het is hard, maar dan zijn ze er ook door. Ze worden door de stafleden voortdurend begeleid en eventueel bewaakt.

Worden deze regels over het algemeen wel aan> vaard?

Jawel, er zijn mensen die denken dat het zo'n vaart niet loopt en ook wel drugs proberen naar binnen te smokkelen, maar druggebruik in huis betekent, en dat weten ze, ontslag op staande voet. In feite echter, wordt er gehunkerd naar wat gezag en leiding.

Hoe bent u tot deze werkwijze gekomen?

Aanvankelijk hebben we de fout gemaakt door met anderen te willen samenwerken. Wij bleken hopeloos ouderwets te zijn, en na een pure wildwest tijd van zo'n negen maanden zijn we uit elkaar gegaan. Nu werken we volgens een totaal andere wijze: het is „clean" bij ons. Het wordt wel vaak als scheldwoord gebruikt, maar 't verschil is duidelijk. De inrichting is heel sober, geen schelle kleuren en wilde figuren aan de wand, en geen alternatieve muziek, eigen radio's e.d. zijn verboden. Niet cm zo graag autoritair te willen zijn, maar om de functie in het hele druggebruikerswereldlje; het kan wel zijn dat een LSD-gebruiker, nog na 5 jaar, bij het horen en zien van bepaalde kleuren spontaan gaat trippen, zonder dat hij ook maar iets gebruikt heeft. We hebben een strikte dagindeling en motiveren ze d.m.v. therapieën tot arbeid, alles gericht op hun eigen welzijn.

Op welke wijze komt het christen zijn van de stafleden expliciet tot uiting?

Aanvankelijk werd er direkt geëvangeliseerd,

maar in het crisiscentrum zijn we daarvan terug gekomen. Je krijgt ze weliswaar zo op de knieën, maar zo kan er geen werkelijke waarde aan toegekend worden, hè. Er zijn wel elke dag bidstonden en bijbelstudies en daaraan mogen ze vrijwillig deelnemen, en dat gebeurt gelukkig ook. Opzettelijk wordt er coik aan tafel niet hardop gebeden, het mag geen dictatuurvorm aannemen, een christelijk gedrag alleen heeft geen waarde. De behoefte eraan moet uit hen zelf voortkomen. Daarom stellen we ook dat stafleden christenen moeten zijn, om als er behoefte aan bestaat, ze in staat zijn deze jongeren te helpen en bij te staan. In de resultaten is er een treffende overeenstemming met de gelijkenis van het zaad. Een' kwart viel in de goede aarde, zo komt ook ongeveer een kwart van de mensen die we helpen goed terecht. Een kwart is aardig geholpen, lichamelijk er bovenop, en de helft gaat finaal de vernieling in.

Wat zou u nu, vanuit uw positie, aan onze jeugd willen doorgeven?

Tot de bevoorrechte jeugd, in een christelijk gezin grootgebracht: het allerbelangrijkste in dit leven is, dat God heeft gesproken en als wij ergens voor moeten zorgen in deze tijd, dan is het dat we moeten' vasthouden aan het ontwijfelbaar Woord van God. Het grootste probleem dat we hebben in onze samenleving is niet de grote werkeloosheid enz., dat zijn symptomen. De grondoorzaak is, dat men het woord Gods heeft verworpen en probeert een socialistische heilstaat op te bouwen. En tot het overige deel van de jeugd, dat wellicht helemaal niet naar me zou luisteren, maar wie je het juist zo gunt: Wend je tot de Enige, Die werkelijk redden kan en dat is Jezus Christus. De wereld spant zich in om tot vrede te komen, maar er is maar één ware vrede, die God gegeven heeft in Christus. In die vrede te mogen delen, is het geheim van het hele leven, van het werk van het Heil des Volks. Ze is te vinden' in alle Christelijk arbeid met de C als hoofdletter.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen