LEEF JE OOK GESPANNEN?

Als je op |en neer loopt in een hoofdstraat van welke stad ook, is het de moeite waard, de gezichten te bestuderen van de mensen, die je in onafgebroken rijen passeren. Je merkt al gauw dat er weinigen zijn, die een rustige en ontspannen uitdrukking op hun gezicht hebben. Bij velen zie je zorgelijke trekken, bij anderen' trekken van onrust en gejaagdheid, of van angst en spanning.

Vreemd! Wij leven immers veel comfortabeler dan onze ouders en grootouders. En toch zijn wij méér «gespannen.

In de wereld waarin wij leven, kunnen wij uitwendige spanningen, die uit bepaalde cmstandigtheden voortvloeien, niet vermijden. Wij komen in aanraking met spanningen op nationaal en internationaal niveau; spanningen in de politiek. Bewapeningswedloop; ^vredestichters"; discriminatie van geloof en huidskleur. Spannningen in kerken, in gezinnen en families. Spanningen op je school, in je vriendschap, in je verkering.

Spanningen heeft veel mensen brieven doen schrijven, die ze nooit hadden moeten posten, en woorden doen spreken, waarvan ze later wensten ze te kunnen herroepen. Prikkelbaarheid en onvriendelijkheid zijn erikele gevolgen. Gewoonlijk wordt de schuld geworpen op de gejaagdheid van het leven. En het is waar, dat vele van de wonderen van de moderne techniek zowel een vloek als een zegen kunnen zijn.

Een diepere oorzaak ligt in het hart van onszelf. Zij ligt in de manier waarop wij op het leven reageren. Spanningen komen veelal voort uit het feit dat wij onszelf te ernstig nemen. Wij denken teveel op het vlak van het eiigen „Ik". We hebben' vaak het gevoel dat we totaal onmisbaar zijn...

De diepste oorzaak is het feit, dat de mens „verdeeld is tegen zichzelf", met zichzelf op voet van oorlog staat. Dit is het conflict, dat de Bijbel beschrijft als dat tussen „God en Mammon". Als christen hebben we geestelijke idealen en neigingen. Maar in lijnrechte tegenstelling hiermee verlokken onze cultuur, onze omgeving ons voortdurend tot een materialistische houding, waarbij het stoffelijke boven het geestelijke wordt gesteld. Wij deniken té veel aan wat er morgen of de volgende weeik misschien zal gebeuren. Maar we vergeten vaak de belangrijke vraag: „Hoe zal onze eeuwige toekomst zijn? " Deze innerlijke strijd brengt ons tot spanningen. Spanningen' die de ware gelovigen zeker 'kennen. Lees maar eens wat Paulus zegt in Romeinen 7, waar hij de strijd in zijn eigen ziel beschrijft.

Wij kunnen onze spanningen vrij spel geven; we kunnen ook spanningen ontwijken, of zelfs ontvluchten. Onze ogen sluiten voor de moeilijkheden die op ons afkomen. Dit zijn echter tekens van een ongezonde 'houding in de levensstrijd.

We ikunnen ook proberen onze spanningen te overwinnen. Neen, het is niet zo, als veel boeken uit deze tijd ons willen doen geloven, dat er een religieuze toverdrank bestaan zou, die we maar even hebben in te nemen, en' al onze spanningen zullen ineens verdwijnen.

Het overwinnen vereist een waken en bidden. Een bidden om met de Psalmdichter te kunnen zeggen: „Eén ding heb ik begeerd." Dan worden al onze spanningen, begeerten, ondergeschikt aan de ene grotere en: verderstrekkende begeerte, om de Heere welgevallig te wezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen