MASSACOMMUNICATIE

Ditmaal vraagt de bijlage in „Daniël" aandacht voor het onderwerp „massacommunicatie". Een onderwerp dat geschikt is om persoonlijk te lezen maar ook om op de vereniging of in een gespreksgroep eens te 'bespreken. Er zijn een aantal verenigingen waar het „Reformatorisch Dagblad" in de komende maanden dia's zal laten' zien over de totstandkoming van dit dagblad. Een mooi aanknopingspunt om op de vereniging tevoren of tijdens deze avond eens na te denken over het onderwerp „massacommunicatie".

Overigens deelde het RD ons mee dat er voor de komende maanden geen nieuwe aanvragen meer geaccepteerd worden. Men wil bij leven en welzijn in het winterseizoen' '76/'77 de verenigingen weer graag van dienst zijn. De red.

Waarom een bijlage in „Daniël" over „Massacommunicatie", zul je je misschien afvragen. Krant, radio en televisie zijn in de huidige samenleving zulke vertrouwde zaken dat ze toch niet zo direkt extra aandacht en verduidelijking nodig lijken te hebben. Haast iedereen zal bij het woord „communicatiemedium" denken aan krant, radio en tv. Een krant is een communicatiemiddel, een middel tot communicatie, dus niet de communicatie zelf. Wat is dan eigenlijk communicatie? De Latijnse woorden' „communicare" en „communicatio" waarvan onze woorden „communiceren" en „communicatie" de rechtstreekse vertaling zijn, betekenen: iets 'gemeenschappelijk maken. Zo maakt een krant het nieuws gemeenschappelijk, algemeen bekend. Eerst weten alleen de journalisten het nieuws, maar via hun krant, hun communicatiemiddel, maken zij het gemeenschappelijk, algemeen bekend.

Naast de drie hierboven' genoemde media is er nog een middel tot communicatie. Of eigenlijk is dat niet waar, er is een middel waarop alle communicatie, alle gemeenschappelijk maken, berust. Dat is zo iets vanzelfsprekends dat je er misschien niet eens zo direkt aan denkt: dat middel is de taal, het spreken en schrijven. Als je een baby vergelijkt met een volwassen mens, , zou je tal van verschilpunten op kunnen sommen!: een klein kind kan niet lopen, niet staan, moet gevoerd worden, noem maar op Eén verschilpunt vonden de Romeinen zo belangrijk dat ze een kind noemden naar wat het niet kon: praten; een „in-fans", een „nièt-pratende" was hun benaming voor wat wij een „zuigeling" noemen. Zo'n kind is aangewezen op andere vormen van mededelen: het huilt als het honger 'heeft en lacht en maakt tevreden geluidjes als het zich prettig voelt. Dat is zijn communicatie. Zo bezien is communicatie niet iets dat wij aangereikt 'krijgen! en via horen, zien of lezen consumeren, maar een proces waaraan wij allemaal op onze manier deelnemen. Het is daarom ook zaak dat wij ons afvragen wat wij communiceren, meedelen. Wat voor dingen vinden wij de moeite van het meedelen waard? Roddels en sensationele nieuwtjes? Of proberen we door middel van

•ons spreken (en luisteren)! voor anderen iets te betekenen, anderen te laten voelen dat ze niet alleen over leuke en prettige dingen, maar ook over oventuele zorgen en moeilijkheden met ons kunnen praten?

Jacobus 3 hoofdstuk 8 en 9 zegt over de menselijke communicatie onder andere dit! „maar de tong kan geen mens temmen; zij is eert onbedwingelijk kwaad, vol van dodelijk venijn. Door haar loven wij God en den Vader; en door haar vervloeken wij de mensen, die naar de gelijkenis Gods gemaakt zijn". Zo zie je dat onze communicatie geen vrijblijvende zaak is!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen