MONUMENTENJAAR 1975

Het is de laatste tijd gewoonte geworden een bepaald jaar uit te kiezen om speciale aandacht aan één of ander onderwerp te besteden. Zo kennen we het jaar 1975 b.v. als het jaar van de vrouw. Je kunt hierbij denken aan de Emancipade. die volgens de pers niet al te veel bezoekers blijkt te trekken. 1975 als jaar van de vrouw en haar emancipatie inspireert kennelijk niet al te erg.

Met het monumentenjaar 1975 is het beter gesteld. De aktie die dit jaar speciaal gevoerd wordt om de aandacht te vestigen op onze oude monumenten slaat duidelijk aan. De V.V.V.-folders spreken duidelijke taal: er wordt steeds gewezen op de mogelijkheden die er zijn ter bezichtiging van onze monumenten. Ook de dagbladen besteden ruime aandacht aan oud-architectonisch schoon. Dat is allemaal prachtig, maar een aktie heeft pas kans van slagen als de mensen op cle een of andere manier reageren. En dat doen ze. Ook jonge mensen!

Natuurlijk zijn de stranden' overvol en lopen de duizenden elkaar te verdringen in een of ander recreatiepark, maar er zijn er dit jaar toch meer dan gewoonlijk die aandacht schenken aan ons oude nationale cultuurbezit: cle monumenten. Wie de gelegenheid heeft wat rond te dwalen in oude stadjes, kan veel genieten. Dan is niet alleen een machtige kathedraal boeiend, maar ook een gevelsteen boven poort of huisdeur.

Heel veel van ons oude stedenschoon is verloren gegaan, voor goed. Vorige geslachten sprongen soms heel wonderlijk om met gebouwen die voor ons van grote betekenis zouden zijn. Slopers waren erbij vóór een schoonheidscommissie haar afkeuring kon uitspreken. Dat is nu gelukkig anders geworden, al betekent dit niet dat de toestand ideaal te noemen is. Anders zou een aktie als monumentenjaar 1975 ook niet nodig zijn. Er zijn nog genoeg oude stadswijken waarbij je je kunt ergeren aan de onverschilligheid waarmee gebouwen van culturele betekenis verwaarloosd worden. Ook nu verdwijnen er nog genoeg bouwwerken, die bij een zorgvuldiger beleid gespaard zouden blijven. De oorzaak? Niet voldoende geld tot restauratie en cle nuchtere overweging dat ons landje nu eenmaal geen groot openluchtmuseum kan worden.

Maar goed er is een kentering ten goede. We hebben in ons plastic-en asfalttijdperk blijkbaar behoefte aan meer romantiek. £oals grootmoeders tijd in tal van gebruiksvoorwerpen terugkeert, zo is ook het besef aanwezig clat er geen monument meer verloren mag gaan. [k dacht, dat we daar erg blij mee kunnen zijn.

roch ben ik van een bepaalde folder erg geschrokken. Deze heet: Kerkelijke monumenten bedreigd! Dat is een alarmerende titel. De inhoud van de folder luidt ongeveer als volgt:

„Historische kerkgebouwen behoren tot ons belangrijkste nationale cultuurbezit. Zij verdienen als erfdeel van ons voorgeslacht zorg en aandacht van heel ons volk. Onderhoud en exploitatie van de monumentale kerkgebouwen gaan echter in toenemende mate de financiële draagkracht der beherende kerkbesturen te boven.

Vele monumentale kerken verkeren dientengevolge in zorgwekkende staat en worden door ernstig verval bedreigd".

Hier zie je de ontkerkelijking levensgroot voor je. De kerk heeft geen geld, omdat de gemeente die in de betreffende kerkgebouwen hoort samen te komen, is ingeschrompeld tot een klein hoopje mensen! Het is onmogelijk voor een 40-tot 50-tal meelevende kerkgangers het onderhoud van een kostbaar, oud kerkgebouw te vergen. Een trieste zaak die tot droefheid stemt als we beseffen dat de oorzaak van het geringe kerkbezoek veelal ligt in een verwaterde prediking, waarbij het Evangelie van een rijke Christus voor een arme, goddeloze zondaar nauwelijks of in het geheel niet meer wordt gehoord. Zo is het kerkgebouw tot eer van God verworden tot een plaats waar de mens zichzelf tracht te stichten met wat medemenselijkheid. Als cle Gemeente wegvalt, móét het kerkgebouw op den duur wel volgen. Maar nee, de folder ziet nog mogelijkheden. Ik citeer verder:

„De Stichting Oude Hollandse Kerken wil de bedreigde kerkelijke monumenten in West-Nederland voor ondergang behoeden door ze in eigendom over te nemen, ze te beheren, zo nodig restaureren en er weer een passend gebruik voor vinden; de Stichting wil zo de architectonische cultuurmonumenten voor ons nageslacht behouden".

Ja, we moeten toch wat ! Als de kerk haar gebouwen niet meer kan onderhouden zal de wereld het wel overnemen. De architectonische schoonheid móét behouden blijven. De genoemde stichting zal er wel een „passend" gebruik voor weten te vinden. De kerk is altijd nog goed voor een museum.

Is dit niet om intens verdrietig van te worden? Natuurlijk is het op zichzelf sympathiek te noemen dat liefhebbers zich inspannen om oude Godshuizen te redden. Maar het verdrietige schuilt hierin dat een dergelijke aktie nodig blijkt te zijn en in de tweede plaats dat men op deze wereldse wijze een bedehuis tracht te redden. Een bedehuis redden zonder gebed, zonder terug te grijpen naar de diepste oorzaak: een doodgebloede gemeente door een bloedloze theologie!

Daarom ben ik van deze folder erg geschrokken. In haar argeloosheid is ze een teken van de massale ontkerkelijking, die ons land te zien geeft.

En het ergst van alles: deze folder ligt ter gratis verspreiding in een kerk! Duidelijker bewijs dat de kerk haar roeping niet meer verstaat is er niet.

Het oordeel zal bij Gods huis beginnen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen