ZUID-VIETNAM EN DE CHRISTELIJKE HULPVERLENING

Drs. J. J. Tigchelaar werkt op het ogenblik als legerpredikant. Daarvoor is hij een aantal jaren als zendingspredikant in Kenya werkzaam geweest. Naast zijn functie in het Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam is hij o.a. lid van het stichtingsbestuur van het Studiecentrum van de S.G.P. en redactielid van het blad „Zicht"' dat door clit Studiecentrum wordt uitgegeven.

Om de situatie in Vietnam goed ie begrijpen, zullen we eerst terug moeten gaan in de historie. Dominee, zou u een overzicht willen geven van de Vietnamese geschiedenis?

Ja, dan moeten we terug naar het begin van de negentiende eeuw. De Franse missie krijgt steun van de Vietanamese heerser, die daarvoor in de plaats militaire hulp van de Fransen krijgt. In 1858 grijpt Frankrijk in Vietnam naar de macht en geheel Vietnam, Cambodja en Laos worden opgenomen in de Franse Unie van Indo-China. In de eerste jaren van de twintigste eeuw begint het nationalisme op te levert. Onder aanvoering van Ho Tsji Minh, een in Rusland opgeleide communist, ontwikkelt zich een groep goed georganiseerde nationalisten. De communisten bezetten echter de belangrijkste posten. In de Tweede Wereldoorlog vechten zij mee met de geallieerden. In de chaos na de Japanse capitulatie, slaan zij echter hun slag. Onder nationalistische dekmantel roept Ho Tsji Minh in het noorden de Democratische Republiek Vietnam uit. Al gauw echter neemt de communistische kern de macht over, waarbij de ware nationalisten uit de weg geruimd worden. De Fransen proberen de zaak nog te redden, maar na de conferentie van Genève in 1954 ruimen ze het veld. Vietnam wordt in tweeën verdeeld. De communisten blijven de machthebbers in het noorden, maar in het zuiden komt een niet-communistische regering. De afspraak van Genève is dat er verkiezingen moeten komen voor geheel Vietnam. De communisten die bang zijn voor een nederlaag, weten dit te voorkomen door een guerillaoorlog te beginnen. Dan gaan de V.S. hulp bieden aan Zuid-Vietnam om hier een buffer te vormen tegen het communisme. Eerst wordt alleen' economische hulp gegeven, maar door de escalatie van cle oorlog wordt de hulp al gauw uitgebreid met militair materiaal, later ook met militaire adviseurs en tenslotte met militaire mankracht. Vermoedelijk zijn er ongeveer 5.000.000 Amerikanen in Zuid-Vietnam geweest.

Wat zijn volgens u de oorzaken geweest dat Amerika wel van de kwestie Vietnam afwilde?

Toen de Amerikanen begonnen met hun hulp, hebben ze twee belangrijke blunders gemaakt die ze overigens zelf later hebben toegegeven.

In de eerste plaats hebben ze de politieke situatie in Zuid-Vietnam niet doorzien. Hoewel de regering in Saigon de provinciehoofdsteden wel bezat, was het platteland al voor een groot deel geïnfiltreerd met communisten (Vietcong). Bovendien hebben de regeringsleiders in Washington de militaire situatie verkeerd beoordeeld. De uitputtende, uitzichtloze querilla-oorlog slorpte handenvol mensenlevens en geld op.

Na moeizame onderhandelingen tassen Kissinger en La Due Tho kwam het eindelijk tot het grote wapenstilstandsakkoord van Parijs in januari '73. Wat is er sindsdien eigenlijk misgegaan?

Hoewel de hele gang van zaken nog erg onduidelijk is, komt het in grote trekken hierop neer. Tegenover elkaar stonden twee ondemocratische machten, maar het noorden was door zijn al jaren heersende communisme veel strakker georganiseerd. Het is hier tussen haakjes wel op z'n plaats om eens duidelijk uit te spreken dat ook het bewind van Thieu een onchristelijk bewind was. Er waren echter twee heel wezenlijke verschillen met het noorden. Het chaotische min of meer liberale regiem in het zuiden legde geen ideologie op aan het volk. Aan cle ene kant betekende dit dat de regering, hoewel on-christelijk, niet anti-christelijk was, maar aan de andere kant bracht dit teweeg dat er totaal geen eenheid was in de Zuidvietnamese bevolking. Je begrijpt dat zoiets niet bevorderlijk is voor het moreel van de troepen. Toen Van Thieu het front wilde verkorten door wat terrein prijs te geven, werd dit niet voldoende begrepen en cle bedeelde achterwaartse beweging eindigde in een wanordelijke vlucht met als gevolg de totale ineenstorting van Zuid-Vietnam.

Dominee, ik wilde het nu graag hebben over het Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam. Hoe is het Comité eigenlijk tot stand, gekomen?

Nu, toen er steeds meer van de armoede en ellende van de Vietnamese bevolking bekend werd, kwamen er verschillende hulpverlenigingsorganisaties tot stand. Eén daarvan was b.v. het „medisch Comité Nederland-Vietnam" een comité dat alleen de communistische slachtoffers van de oorlog hulp ging verlenen. Een dergelijke eenzijdige en politiek gerichte hulpverlening ging een aantal jongeren uit de reformatorische gezindte te ver. Zij namen het initiatief tot een christelijke hulporganisatie, het Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam.

Kunt u nog iets naders zeggen van christelijke hulpverlening in het algemeen? Ik bedoel, waarin onderscheidt deze hulp zich van de niet-christelijke hulp?

Ik dacht dat de Heere Jezus ons zelf het voorbeeld heeft gegeven van wat christelijke hulpverlening is: Matt. 4 : 23) „En Jezus omging geheel Galilea, lerende in hun synagogen en predikende het Evangelie des Koninkrijks, en genezende alle ziekte en alle kwale onder het volk". De opdracht van de christen omvat dan ook deze beide aspecten, n.1. „Gaat heen in de hele wereld, predikt het Evangelie aan alle kreatu.ren (Markus 16 : 15), maar ook, „laat ons goed doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs." (Gal. 6 : 10b).

De mens is ziel en' lichaam en de christelijke liefde beperkt zich niet tot alleen de ziel! Je vindt dit ook terug in de ambten. De predikant, verkondigt het Evangelie, cle diaken verzorgt cle armen. Dit betekent echter niet dat de dominee geen materiële hulp mag geven en dat de diaken niet het Evangelie mag voorhouden aan z'n naaste, integendeel! Het één is onlosmakelijk verbonden met het ander en hoewel cle accenten per ambt verschillend liggen, ieder zal aan beide aspecten' van de christelijke opdracht moeten doen wat zijn hand vindt om te doen.

Hoe brengt het CHZV deze tweeledige opdracht in praktijk? Er worden immers geen predikers gezonden? !

Dat is inderdaad zo. Maar we moeten ook duidelijk vaststellen dat het Comité geen zendingsgenootschap is! Zending is immers een kerkelijke opdracht. We hebben daarom ook tot samenwerking besloten met een bijbelgetrouwe Amerikaanse zendingscrganisatie die al jaren in Zuid-Vietnam werkzaa mwas. Bestond die organisatie een aantal jaren terug nog bijna geheel uit Amerikaanse zendelingen, afkomstig uit de vroegere China-Inland-Mission, de laatste tijd werkten er ook verscheidene Zuidvietnamese predikanten en evangelisten, die door de Amerikanen waren opgeleid. De hulpverlening werd zo direkt gekoppeld aan de verkondiging van het Evangelie, liet praktische voordeel van de samenwerking was bovendien dat we onze bijdragen en hulp via de zendingskanalen regelrecht ten goede aan de bevolking konden doen toekomen, en hierin niet afhankelijk waren van het ambtenarenapparaat van Van Thieu. Een dergelijke situatie was in het noorden ondenkbaar, aangezien daar alle hulp via de regering moest lopen.

Heeft dat laatste ook meegespeeld bij de beslissing om Zuid-Vietnam en niet Noord-Vietnam te helpen?

De belangrijkste reden was dat in Noord-Vietnam de hulpverlening niet gekoppeld kon worden aan de evangelieverkondiging, iets wat het Comité steeds als een eerste vereiste heeft beschouwd. Bovendien en daar hebben we het straks al over gehacl, Noord-Vietnam werd al geholpen. De hulpverlening was dus veel te eenzijdig.

Kunt u weergeven wat het Comité zoal gedaan heeft?

Het CHZV is begonnen met rijstuitdeling om de zeer acute hongersnood te bestrijden. Geleidelijk aan werden allerlei projekten op stapel gezet. Om de bewerking van het land op gang te brengen, werden twee tractoren met ploegen aangeschaft die werden overhandigd aan het leprosarium te Pleiku en de Koho-stam te Di Linh. Met de scholing van mensen uit de Stieng-stam (gevlucht uit het centrale bergland) was reeds een aanvang gemaakt. Zowel landbouwkundig en medisch als ook lager onderwijs werd gegeven, aan een enkele predikant werd bovendien nog een jeep gegeven, zodat hij een veel groter gebied kon bereiken met het Evangelie.

Helaas heeft de val van Zuid-Vietnam dit alles teniet gedaan. De nacht van het communisme is nu definitief over Vietnam gevallen. Dominee, wat zijn de plannen voor de toekomst?

We zijn aan het zoeken om op de meest verantwoorde manier nog hulp te bieden aan Zuid-Vietnamezen. Hoogstwaarschijnlijk is dit in Zuid-Vietnam onmogelijk. We willen daarom proberen om de zeer vele Zuid-vietnamese vluchtelingen in de omliggende landen, zoals Thailand en Malakka, te helpen. Ook daar willen we echter alleen in samenwerking met de prediking van het Evangelie hulp verlenen. Dit kan betekenen dat we zelf het initiatief gaan nemen om via een kerkgenootschap een prediker uit te zenden. Bij het zien van de ontzaglijke nood van deze van huis en haard verdreven vluchtelingen is het duidelijk dat we door moeten gaan.

Dominee, zou u tot slot nog een beroep willen doen op de merendeels jeugdige lezers van Daniël?

Heel graag maak ik daar gebruik van! Jongens en meisjes, ik hoop dat dit artikel jullie zal aanspreken, zodat cok jullie de beurs zullen trekken. Maar laat het hier niet bij! Laat anderen dit lezen, probeer ook anderen te overtuigen dat christelijke hulp dringend noodzakelijk is. De jongens en meisjes van de mavo van de Driestar hebben met een aktie ruim ƒ 5000, — opgehaald voor de vluchtelingen van Zuid-Vietnam. Misschien kunnen jullie op school of op de jeugdvereniging cok wat organiseren.

Als je wat walt doen, neem dan contact op met het Comité Hulpverlening Zuid-Vietnam, postbus 1527, te Groningen. Wil je al beginnen om zelf wat geld te storten, doe dit dan op gironummer 29.14.600! Laten wij uit dankbaarheid voor onze welvaart iets geven van onze overvloed aan mensen, die hun leven lang niets anders gekend hebben dan oorlog en armoede.

Dominee Tigchelaar, ik wil u graag heel hartelijk danken voor dit verhelderende gesprek ook namens alle lezers van Daniël, We wensen u en het Comité Gods onmisbare zegen toe en hopen dat u kracht van boven zult ontvangen om door te gaan.

W. Büdgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen